Συγκλίνουσες αντιθέσεις: ο Αγιος και οι... Bloopers (ωχ!)

Οι γνωστοί, τα γνωστά και οι γλοιώδεις

2012-01-27T09:00:00.005+02:00

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Βρισκόμαστε πλέον στην τελική ευθεία της επίθεσης του καθεστώτος των διαπλεκομένων εναντίον της ελληνικής κοινωνίας. Οι γνωστοί βομβαρδίζουν τους Έλληνες με τα γνωστά προπαγανδιστικά και κυβερνητικά όπλα τους, ενώ ένας συρφετός γλοιωδών υποκειμένων θέτει για άλλη μια φορά διλήμματα του τύπου «θα σου κάνω μια προσφορά που δεν μπορείς να αρνηθείς»:
«Θα κάνουμε ό,τι μας ζητάνε ή θα ακολουθήσουμε εξαντλημένοι όπως είμαστε δρόμο άγνωστο και κακοτράχαλο;»
[Το Βημα 27/1/2012].

Τι μας ζητάνε ακόμη; Ποιοι ακριβώς μας το ζητάνε; Γιατί μας το ζητάνε; Με ποια νομιμοποίηση το απαιτούν; Ποιος τους επέτρεψε να επιβάλουν καθεστώς συμμόρφωσης σε μια κοινωνία, με πολεμικό τρόπο και με τη λογική της παράδοσης άνευ όρων; Ποιος καλεί τους Έλληνες να παραδοθούν και σε ποιους; Μα, ποιος άλλος, οι γλοιώδεις αυτού του τόπου, τα ανθρωπάκια που περιγράφουν το δικό τους δράμα ομολογώντας δήθεν συνεσταλμένα: «…ως διαχειριστές του αποδειχθήκαμε χείριστοι. Έτσι φθάσαμε στο τέλος ενός δρόμου εξαντλημένοι και εξαρτημένοι από την βοήθεια των άλλων». Επί ποιου πράγματος υπήρξαν «χείριστοι διαχειριστές»; Μα, σε ένα «μικρό κομμάτι του κόσμου [όπου] «αν ήμασταν μόνοι μας… θα είχαμε μια ελπίδα να τον αλλάξουμε καταπώς θέλαμε και καταπώς νομίζαμε»!!

Δεν πιστεύω να θεωρούν ολόκληρο τον ελληνικό λαό «διαχειριστή»; Μάλλον για τον εαυτό τους ομιλούν, εκ μέρους ασφαλώς του πολιτικού συστήματος και της μεγαλοεπιχειρηματικής τάξης των διαπλεκομένων, οι οποίοι συνδιαμορφώσαν το καθεστώς που χρεοκόπησε. Άκου «διαχειριστή»! Σκέψου που φτάσαμε! Η λαϊκή κυριαρχία και η κρατική ανεξαρτησία, για την οποία χύθηκε μπόλικο αίμα σε αυτόν τον τόπο, να εξισώνονται με την «διαχείριση», ενός «μικρού μόνον κομματιού του κόσμου».

Έτσι έβλεπαν πάντα τον εαυτό τους αυτοί, στους οποίους εμπιστευόσουν μέσω της ψήφου σου, την ζωή σου, την αξιοπρέπεια σου και το μέλλον των παιδιών σου…διαχειριστικά! Και μάλιστα σαν κάποιοι άλλοι να τους είχαν εμπιστευτεί την διαχείριση και όχι εσύ. Σε αυτούς τους «άλλους» απολογούνται και με αυτούς διαβουλεύονται για το δικό τους μέλλον και όχι ασφαλώς για την πρόοδο και ευημερία του ελληνικού λαού ή έστω του εκλογικού σώματος! Τα πράγματα πλέον είναι σαφή: οι «διαχειριστές» μας αποδέχονται ότι υπήρξαν «χείριστοι» και ζητούν άλλη μια (τελευταία) ευκαιρία από τους πάτρωνές τους για να πράξουν όλα όσα απαιτούνται, ώστε να παραμείνουν στη διαχείριση της χώρας και των κοινών.

Δεν θα έκανα ζήτημα, εάν δεν γνώριζα ότι αυτό αποτελεί το μετέωρο βήμα του καθεστώτος – και όχι του «Βήματος» - και τη γραμμή συνδιαλλαγής της συγκυβέρνησης με τους ποικίλους δανειστές της χώρας και τις δυνάμεις, που έξω από κάθε έννοια εθνικού ή διεθνούς δικαίου, ανέλαβαν να μας «σώσουν» από τον κακό μας εαυτό, επιβάλλοντας όρους στο πνεύμα άλλοτε του επικυρίαρχου και άλλοτε του κατακτητή. Και άλλοι χρεοκόπησαν, αλλά έτσι δεν συμπεριφέρθηκαν!! Πουθενά στην ΕΕ δεν διαπιστώνεται τέτοια στάση από την αστική τάξη χώρας-μέλους της και συνολικά από τους πολιτικούς και επικοινωνιακούς εκπροσώπους του κυρίαρχου συστήματος σε αυτές. Οι δικοί μας ξεκίνησαν σαν ψευτόμαγκες, μεταμελημένοι απατεώνες και μετανοημένοι άσωτοι, για να μεταβληθούν σύντομα σε ικέτες και επαίτες στην ΕΕ, ενώ καταλήγουν να μετατρέπονται σε βομβιστές της Ελληνικής Δημοκρατίας και τρομοκράτες του ελληνικού λαού. Τώρα, μετά από μία σειρά χυδαίων διλημμάτων τοποθετούν το πιστόλι, - με το οποίο έπαιζε εκείνος ο ανεκδιήγητος μεγαλομπέμπης - στον κρόταφο των Ελλήνων: παράδοση άνευ όρων ή εξόντωση, μας λένε τώρα! Και το εννοούν, καθώς αυτή τη φορά το περίστροφο φρόντισαν να το οπλίσουν, αυτοί που επί δύο χρόνια απειλούσαν με άδειους τους θαλάμους του βυκίου *. Τώρα έφτασε η ώρα της δόμησης της κρισιμότερης απειλής του διαπλεκόμενου καθεστώτος προς την ευρύτερη κοινωνία: «Κινδυνεύουμε μάλιστα αυτή τη φορά να αψηφήσουμε τον λύκο, από τις πολλές φορές που ακούσαμε γι' αυτόν, και εντέλει να μας φάει», όπως παραστατικότατα επισημαίνει «Το Βήμα», εκπέμποντας άλλο ένα τελεσίγραφο στον αέρα και όπου …κάτσει!

Οι «λύκοι» μεταμφιέστηκαν σε προβατάκια μέσα στο κοπάδι και βελάζουν δήθεν τρομοκρατημένοι, προσποιούμενοι ότι ο κίνδυνος ελλοχεύει έξω από το μαντρί, στον «άγνωστο και κακοτράχαλο δρόμο». Μπορεί πράγματι να είναι τρομοκρατημένοι, αυτό μόνον η ψυχή του «λύκου» που παριστάνει το πρόβατο ίσως να το γνωρίζει, στο βαθμό που εκείνος αισθάνεται την απειλή από τους άλλους «λύκους», που τον είχαν ορίσει διαχειριστή των συμφερόντων τους στο μαντρί. Αν δεν πνίξει αυτός τα ζωντανά, υπάρχει ο κίνδυνος να τον ξεσκίσουν εκείνοι που τον εμπιστεύτηκαν στον ρόλο του «διαχειριστή» και τώρα απαιτούν από αυτόν να δείξει αποτελεσματικότητα στην εξόντωση μέρους τουλάχιστον του κοπαδιού και στην απόλυτη συμμόρφωση των υπολοίπων, σε νέους ακόμη πιο άθλιους ρόλους προβάτων.

«Έτσι φθάσαμε στο τέλος ενός δρόμου εξαντλημένοι και εξαρτημένοι από την βοήθεια των άλλων». Πώς φτάσαμε έως εδώ; Ποιοι μας εξάντλησαν; Ποιοι σχεδίασαν και ποιοι εξυπηρέτησαν αυτό το βρωμερό σχέδιο που «εξάντλησε» ή δήθεν «εξάντλησε» την αντοχή αντίστασης του ελληνικού λαού; Γιατί όσα διαδραματίζονται σήμερα και όσα συζητούνται δεν αποτέλεσαν αντικείμενο διαβούλευσης πριν από την αναζήτηση «ατομικού μηχανισμού» δήθεν «σωτηρίας»; Γιατί βιάστηκε ο «μεγαλομπέμπης» να παίξει τον ρόλο του από το Καστελόριζο; Γιατί το άθλιο καθεστώς της διαπλοκής υπερθεμάτισε, εξαπατώντας για άλλη μια φορά τους Έλληνες; Γιατί από τότε μέχρι σήμερα τους αποκοίμιζε, θριαμβολογώντας επανειλημμένως για τις πέντε ή και περισσότερες «σωτήριες λύσεις» που προηγήθηκαν, μέχρι να φτάσουμε στην σημερινή τελεσιγραφική απειλή; Θα είναι η τελευταία, και τι μας βεβαιώνει ότι θα είναι η τελευταία, καθώς η τελευταία ήταν πάντα η προηγούμενη; Γιατί δεν μας άκουγε κανείς τόσον καιρό; Ποιος γλοιώδης θα βγει τώρα να πει τα γνωστά, ό,τι δήθεν δεν προσφέραμε λύσεις; Γιατί αγνοήθηκαν οι προτάσεις μας από το σύνολο του πολιτικού συστήματος, εκτός ίσως από ένα μέρος της αριστεράς;

Απλούστατα, διότι δουλεύατε για τον «λύκο», με τον μύθο του οποίου απειλείτε τώρα την κοινωνία. Απλά, διότι σας συμφέρει η συντεταγμένη χρεοκοπία και η αργή και βασανιστική διολίσθηση από την ευρωζώνη, προς ένα διπλό νομισματικό σύστημα καταρχήν και μετά βλέπουμε. Απλούστατα διότι είστε ή εκπροσωπείτε τα συμφέροντα μιας τάξης μεταπρατών που ποτέ δεν απέκτησε εθνική αστική συνείδηση. Δεν έχετε απολύτως καμία σχέση με τους «ομολόγους» σας των υπολοίπων χωρών της Ένωσης, οι οποίες διέρχονται πιστωτική κρίση ή έχουν ήδη ενταχθεί σε πτωχευτικούς μηχανισμούς. Έτσι, καταλήξατε να θριαμβολογείτε για το χειρότερο χρεοστάσιο που έχει επιβληθεί στην Ευρώπη και αποδεχθήκατε την πολιτική εξαίρεσης της Ελλάδας από την γενικότερη στρατηγική της ευρωζώνης! Μετά από αυτά τι να περιμένει κανείς; Αλήτικες απειλές περί του «αγνώστου που σκορπίζει τον τρόμο» και γλοιώδεις αμπελοφιλοσοφίες του τύπου: είμαστε ««μικρό κομμάτι του κόσμου…αν ήμασταν μόνοι μας… θα είχαμε μια ελπίδα να τον αλλάξουμε καταπώς θέλαμε και καταπώς νομίζαμε», ενώ τώρα θα τον υποστούμε ως σώφρονες χρεοκοπημένοι!! Εδώ πλέον η αθλιότητα δεν έχει φραγμό. Ο «κόσμος» βρε ντερμπεντέρηδες σας φταίει ή το ότι εντάξατε μια απολύτως παράταιρη χώρα στην ευρωζώνη δίχως στοιχειώδη προετοιμασία; Ο «κόσμος» έστησε το πελατειακό κράτος και την διαπλοκή στην Ελλάδα; Ο «κόσμος» σας οδήγησε να εξευτελίσετε την χώρα και τον ελληνικό λαό διεθνώς, υποστηρίζοντας φανατικά τον «μεγαλομπέμπη» στην επιχείρηση άσκησης μυστικής πολιτικής πτώχευσης με το ΔΝΤ ή παρακολουθώντας τον - με καμάρι μάλιστα - να έχει εμπιστευτικές συνομιλίες με την διεθνή κερδοσκοπία, να προσλαμβάνει αποκλειστικά ξένους αμφιλεγόμενους συμβούλους, να δίνει μεγάλη έκταση στην προβληματική δημοσιονομική κατάσταση της χώρας, δίχως να την αντιμετωπίζει και να κατηγορεί διαρκώς τους ευρωπαίους ηγέτες για «έλλειψη μηχανισμών σωτηρίας», που θα διασφάλιζαν εν τέλει αντί για τα συμφέροντα της χώρας, τους τραπεζίτες και θα επέτρεπαν στο χρηματοπιστωτικό λόμπυ να κερδίσει χρόνο, πολιτική ισχύ και χρήμα «παίζοντας» με τα ελληνικά και ευρωπαϊκά ομόλογα;

Μόνον αφελείς και επιτήδειοι δεν καταλαβαίνουν σήμερα ποιοι ωφελήθηκαν και πώς από την συγκεκριμένη διαδικασία «διάσωσης» της χώρας που ακολουθήθηκε και μόνον ηλίθιοι, διαπλεκόμενοι, ανασφαλείς υπάλληλοι του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος ή κοινοί απατεώνες δεν είναι έτοιμοι να παραδεχθούν ότι το καθεστώς πρόδωσε τους Έλληνες και τους παραδίδει δεμένους χειροπόδαρα στον άπληστο κόσμο των χρηματιστών και στην αμοραλιστική, απολύτως βάρβαρη και άγαρμπη γερμανική «Νεο-ηγεμονία» στην Ευρώπη. Αυτός δεν είναι «ο κόσμος», είναι ο υπόκοσμος με όρους δημοκρατίας και πολιτικής και έχουμε χρέος ως έθνος και λαός να τον αντιμετωπίσουμε ως αντίπαλο. Δεν λέω ως εχθρό, αλλά τουλάχιστον ως αντίπαλο! Σύμμαχοι μας όμως δεν είναι σε καμία περίπτωση, πλέον, παρά την προσπάθεια των διαπλεκομένων να τους εμφανίζουν την μια σαν ύαινες την άλλη σαν αγγέλους, για να ισορροπούν στο μετέωρο βήμα της υποδούλωσης του ελληνικού λαού που επέλεξαν ως στρατηγική. Σε λίγο, μην αμφιβάλετε, ότι οι γνωστοί δεν θα διστάσουν να προπαγανδίσουν ακόμη και τα γνωστά που αναφέρει η κ. Αλέκα Παπαρήγα περί του καπιταλισμού, ο οποίος αποτελεί τον «κακό κόσμο», που οδηγεί στη χρεοκοπία κράτη και λαούς στη φτώχεια και δυστυχία! Μωρέ κακός είναι ο καπιταλισμός και δίκιο έχει η κ. Παπαρήγα, αλλά το να τον επικαλούμαστε ως λύκο, όταν μας συμφέρει, ενώ τον αντιμετωπίζουμε ως ευλογία θεού όταν τα «αρπάζουμε», είναι μάλλον άθλιο. Η Ελλάδα δεν πτώχευσε λόγω καπιταλισμού, αλλά εξαιτίας της πολιτικής και ηθικής ενός καθεστώτος που με θράσος ζητεί και τα ρέστα από την κοινωνία, ισχυριζόμενο ότι αυτοί που έσπειραν τον όλεθρο, διαθέτουν και την γνώση να θεραπεύσουν το κακό, μια και μόνον οι γνωστοί με τα γνωστά, γνωρίζουν τα απόκρυφα της διαχείρισης! Πράγματι, αν ψάχνετε για διαχειριστές και δεν φοβάστε ότι θα σας κλέψουν και το πορτοφόλι μαζί με το περιεχόμενό του, θα μπορούσατε να τους… έχετε υπόψη! Αν όμως αντιλαμβάνεστε ότι η χώρα έχει ανάγκη από δημοκρατική πολιτική και πολιτικούς νομίζω ότι δεν θα ανατρέξετε ξανά στους γλοιώδεις. Καλύτερα στα «κακοτράχαλα βουνά», όπως θα τα αποκαλούσε «Το Βήμα»!

Διαδικτυακοί φίλοι, καθώς βλέπω ότι πλέον η υπόθεση αγριεύει και ξεφεύγει από κάθε πλαίσιο σοβαρής δημόσιας διαβούλευσης - με τέτοιου είδους τρομοκρατία από διαρκείς βομβαρδισμούς αθλιότητας που κυριάρχησαν – αποχωρώ! Όσες προτάσεις έκανα, έκανα. Επίσης, όσα προέβλεψα δυστυχώς βλέπω να εκτυλίσσονται πλέον μπροστά στα μάτια μου και τούτο δεν μου αρέσει καθόλου! Δεν έκανα εκτιμήσεις, σχολιάζοντας και αναλύοντας την πολιτική και οικονομική κατάσταση, ούτε πρότεινα στρατηγικές αντιμετώπισης της κρίσης για να έρθει κάποια μέρα πού θα έλεγα: ορίστε «δικαιώθηκα» από τα γεγονότα! Δεν νοιώθω έτσι, το αντίθετο, αισθάνομαι ότι ούτε εγώ, ούτε κάμποσοι ακόμη σύντροφοι στο διαδίκτυο που αγωνιστήκαμε να απομυθοποιήσουμε την κατάσταση, πετύχαμε να αλλάξουμε τον τρόπο αντίληψης της πραγματικότητας και την πολιτική συνείδηση ενός σημαντικού μέρους των αναγνωστών. Ντροπή νοιώθω, αν προτιμάτε, για το χάλι μας, ταπείνωση για τη στάση μας και απογοήτευση, διότι οι προοδευτικές-κοινωνικές δυνάμεις στον τόπο μας αποδείχθηκε ότι δεν διέθεταν επαρκή αποθέματα αρετής, σοφία και τόλμη, ώστε να ξεπεράσουν την ιδιοτέλεια των ηγεσιών τους και ίσως τον εαυτό τους και να ηγηθούν εγκαίρως ενός κινήματος που θα θεμελίωνε μια εναλλακτική ηγεμονία στην χώρα, ως «αντίδοτο» στην κρίση.

Τελικά, το καθεστώς είχε βαθύτερες ρίζες από ότι νόμιζα: από την άκρα δεξιά έως την άκρα αριστερά. Αυτές είναι οι ρίζες της διαπλοκής που σάπισαν και εμποδίζουν πλέον τα θρεπτικά συστατικά της δημοκρατίας και της σύγχρονης πολιτικής και οικονομικής τεχνολογίας να ανανεώσουν το κοινωνικό δένδρο της πατρίδας μας. Κρίμα, καθώς παρατήρησα την περίοδο της κρίσης να αναπτύσσονται όμορφα βλαστάρια και χυμώδεις καρποί διάσπαρτα στο δένδρο! Εάν, στη φάση που βρισκόμαστε, δεν ξεφύγουμε από τα γνωστά και τους γνωστούς θα υποστούμε το πολιτικό βασανιστήριο από τους γλοιώδεις, για να καταλήξουμε περίγελοι του κόσμου και ως οι πλέον εξευτελισμένες υπάρξεις στην ήπειρο μας. Τα υπόλοιπα, που έχουν να κάνουν με την λαϊκή και εθνική κυριαρχία, θα τα …τακτοποιήσουν με τον γνωστό τρόπο οι γνωστοί διαχειριστές, οι οποίοι ενώ ισχυρίζονται ότι ξέρουν να αποφεύγουν τους «κακοτράχαλους δρόμους», πέφτουν με τα μούτρα στην πρώτη παγίδα που θα βρεθεί μπροστά τους!!
Όσο για τις ηγεσίες της αριστεράς, ας γνωρίζουν ότι την περίοδο αυτή κρίνονται με ασυνήθιστα μέτρα, καθώς η εποχή για την Ελλάδα δεν είναι συνηθισμένη, αλλά ιδιαίτερα κρίσιμη και …απολύτως ιδιαίτερη! Στο τέλος θα κριθούν από τι θα μπορούσαν να πράξουν και δεν έπραξαν, τι θα έπρεπε να προβλέψουν και δεν έλαβαν υπόψη και τι να συνεκτιμήσουν και δεν το έκαναν και όχι από την δήθεν ιδεολογική καθαρότητα της στρατηγικής που επέλεξαν.

Για όλα αυτά τα «τι» μίλησα νομίζω αρκετά και ευχαριστώ εκείνους που μου το «επέτρεψαν» και το ενίσχυσαν...

* γεμιστήρας

Η επιστράτευση των διαπλεκομένων και το αδιέξοδο της χώρας

2012-01-21T08:00:00.002+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όσο και να προσπαθήσει ο επιστρατευμένος Τύπος της διαπλοκής και της κομματοκρατίας, δεν θα μπορέσει να αλλάξει την πραγματικότητα: η Ελλάδα βρίσκεται ενώπιον ενός αντικειμενικού αδιεξόδου. Το μόνο που μπορεί να επιτύχουν τα ΜΜΕ των διαπλεκομένων είναι, βαπτίζοντας διαρκώς το κρέας ψάρι και την ετεροπολική, ετερώνυμη διαδικασία χρεοκοπίας της χώρας σε ποικιλώνυμη σωτηρία (από ατομικό μηχανισμό σωτηρίας και μνημόνιο αποφυγής χρεοκοπίας, έως PSI. I, PSI.II και άλλο μνημόνιο σωτηρίας… και έπεται συνέχεια), να προκαλέσουν σύγχυση στη κοινή γνώμη.

Μεγάλη υπόθεση αυτό, από τη στιγμή κατά την οποία τα επιστρατευμένα από το καθεστώς της διαπλοκής ΜΜΕ καταφέρνουν να εμφανίζουν μια διαδικασία πτώχευσης ως προσπάθεια αποφυγής της χρεοκοπίας! Βιώνεις μια παρατεταμένη κρίση του μοντέλου χρεοκοπίας ως πιστωτική όμως κρίση, που δήθεν γίνεται εθνική προσπάθεια να μην καταλήξει σε χρεοκοπία!! Η συνολική επιχείρηση μοιάζει με εκείνη σε χώρες όπου, ενώ καταστρέφονται από μια πολεμική αναμέτρηση, οι επιστρατευμένες εφημερίδες τους εμφανίζουν καθημερινά ευχάριστες (αισιόδοξες) ειδήσεις που αποσκοπούν να ενθαρρύνουν τον πληθυσμό να κάνει άλλη μια θυσία εν όψει της τελικής νίκης που βρίσκεται πολύ κοντά. «Άντε, μια θυσία ακόμη και θα ανακουφιστούμε ως έθνος και λαός»! «Άντε, να ξεπουλήσουμε ότι έχουμε και δεν έχουμε, διότι μόνον έτσι θα νικήσουμε και θα επιβιώσουμε, βάζοντας τα θεμέλια για ένα λαμπρό μέλλον»! «Άντε, κοντά είμαστε στο τέλος του σκοτεινού τούνελ. Όσο πιο γρήγορα και πιο οργανωμένα ξεφορτωθούμε το δημόσιο βάρος και τους περιττούς εργαζόμενους, τόσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά θα σωθεί η χώρα: δηλαδή εμείς που ζητάμε την θυσία των άλλων»!

Όλα είναι ζήτημα «ψυχολογίας», πίστευαν πάντα οι κυρίαρχες δυνάμεις κατά την εποχή της νεωτερικότητας. Η «ψυχολογία» είναι όλα τα λεφτά, είναι το δόγμα των οικονομιστών που δομούν την μεταμοντέρνα ηγεμονία στον κόσμο. Μεταξύ αυτών των δύο αναπαραστάσεων της δόμησης του πολιτικού και της χειραγώγησης ατόμων και λαών κινείται ασφαλώς, ολίγον άτσαλα ομολογουμένως, και η επιστρατευμένη διαπλοκή στον τόπο μας. Το ζήτημα γι’ αυτούς δεν είναι να βρεθεί κάποια πολιτική λύση στο αντικειμενικά δημοκρατικό και παραγωγικό αδιέξοδο της χώρας, αλλά το πώς ο πολίτης θα εσωτερικεύσει το ιδεολόγημα της θυσίας τού σήμερα και θα ανεχθεί ενδεχομένως ακόμα και την θυσία του εαυτού του ενόψει ενός μέλλοντος ευημερίας και ανάπτυξης. Τούτο, το προηγούμενο διάστημα έγινε προσπάθεια να θεμελιωθεί στο πλαίσιο ενός εκχυδαϊσμένου «πατριωτισμού» και μιας γενικευμένης ενοχής της κοινωνίας: «Τα φάγαμε όλοι μαζί», άρα θα πρέπει να υπάρξει μία καθολική διόρθωση αυτής της «αδικίας» και «ανηθικότητας». Θα πρέπει, δηλαδή, συνολικά η ελληνική κοινωνία να ξεπληρώσει μέσω μιας γενικευμένης εσωτερικής υποτίμησης, τις καταχρήσεις των προηγούμενων τριάντα ετών, καθώς η ευημερία της ισχυρής Ελλάδας ήταν δανεική και τώρα θα πρέπει να επιστραφεί σε αυτούς που μας την δάνεισαν, μοιάζει να υπαγορεύει η προπαγάνδα των διαπλεκομένων. Οι «λεπτομέρειες» που συνιστούν την κοινωνική δομή και ορίζουν το πλαίσιο αναδιανομής δεν έχουν σημασία, σύμφωνα με την λογική τους, διότι ό,τι έγινε έγινε και τώρα οφείλουμε να κοιτάξουμε μπροστά, απελευθερωμένοι από τα βάρη και τις κοινωνικές δουλείες που τόσα χρόνια συντήρησαν αυτό το βρωμερό πελατειακό καθεστώς, που σήμερα υπερασπίζεται τον εαυτό του με τον πιο χυδαίο τρόπο: προφασιζόμενο ότι η θυσία των δύο τρίτων της κοινωνίας έχει ιερό - εθνικό σκοπό. Και ασφαλώς έχει, στον βαθμό που η «ιερότητα» στην πολιτική διαδικασία ορίζεται από εκείνους που μεταφέρουν το δικό τους αδιέξοδο, την δική τους πολιτικο-οικονομική χρεοκοπία στα εξαρτημένα από την εργασία και την εσωτερική αγορά κοινωνικά στρώματα.

Στον βαθμό που η ελληνική κοινωνία δεν ξεφύγει από αυτήν την διαλεκτική, θα βιώσει σε ατομικό και οικογενειακό πλαίσιο το απόλυτο αδιέξοδο. Στο μέτρο που δεν συνειδητοποιηθεί από όλους ότι έχουμε προ πολλού περάσει από την πιστωτική κρίση στην κρίση διαχείρισης της χρεοκοπίας του ελληνικού κράτους, η καταστροφή και ο εξευτελισμός όλων των αξιών σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, που θα συνοδευτούν από ένα άναρχο ξεπούλημα δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας με παράλληλη έκπτωση των ανθρώπινων και αστικών δικαιωμάτων, θα αποκτήσουν διαλυτικά για το κράτος και την κοινωνία χαρακτηριστικά. Η αφάνταστα υποκριτική και παραπλανητική στάση του πολιτικού συστήματος και των ΜΜΕ, η οποία σήμερα περιγράφει το διακυβερνητικό τους αδιέξοδο, στην επόμενη φάση θα σηματοδοτήσει το εκρηκτικό τέλος τους. Μόνον που αυτό δεν θα πραγματοποιηθεί δίχως τεράστια μακροχρόνια ζημιά για τα συμφέροντα της πλειονότητας των Ελλήνων, είτε αυτοί διαβιούν εντός της χώρας, είτε εκτός.

Ποτέ μία κοινωνία δεν απειλήθηκε από «Κασσάνδρες», ούτε ασφαλώς ζημιώθηκε από την κριτική και την υποκειμενική περιγραφή της πραγματικότητας με αντικειμενικούς ασφαλώς όρους. Με όρους, δηλαδή, που δομούνται στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης μεθοδολογίας, η οποία προφανώς δεν είναι άμοιρη της αρχαιολογίας και της γενεαλογίας που προσδιορίζουν τα ευρύτερα ιδεολογικά χαρακτηριστικά της. Οι κοινωνίες κινδυνεύουν από απελπισμένες ηγεμονικές δομές, οι οποίες επιχειρούν να διασκεδάσουν την ήττα τους στο πλαίσιο του διεθνούς ανταγωνισμού και να ξεφύγουν από τις συνέπειες που αυτή συνεπάγεται, προφασιζόμενες ότι ελέγχουν την κατάσταση και ότι συνεχίζουν να διαθέτουν την αναγκαία ισχύ για να διαπραγματευθούν το λεγόμενο εθνικό και κοινωνικό συμφέρον. Οι κοινωνίες ζημιώνονται αποκλειστικά από αυτούς που διαμορφώνουν το πλαστό πλαίσιο αισιοδοξίας για τα θύματά τους.

Στην χώρα μας, φίλοι, αυτή την περίοδο το πολιτικό φαινόμενο προσδιορίζεται αποκλειστικά από μία απομίμηση ισχύος, η οποία χρησιμοποιείται δολίως για να αποκρύψει την απόλυτη παράδοση των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων και των διαπλεκομένων συμμάχων τους, στα συμφέροντα που αποκρυσταλλώνει όχι πάντα αρμονικά η τρόϊκα. Με αυτήν την έννοια η χώρα έχει γυρίσει πολιτικά πάρα πολλά χρόνια πίσω, δίχως οι πολίτες να αντιλαμβάνονται τι συμβαίνει και δίχως να μπορούν να προσεγγίσουν τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Με το σκοτσέζικο μάλιστα ντους που υφίστανται από την αναπαραγωγή δημοσιευμάτων του λεγόμενου διεθνούς Τύπου, μοιάζει να χάνουν απολύτως την αίσθηση του πολιτικού γεγονότος που διαμορφώνεται αυτή την περίοδο για την χώρα μας, με μια σειρά συμβάντων που εμφανίζονται ως επεισόδια χρεοκοπίας.

Λίγοι άνθρωποι προσπαθήσαμε μέσω του διαδικτύου, με τις δυνάμεις και τα εργαλεία που διέθετε ο καθένας, να ρίξουμε λίγο φως στο πυκνό σκοτάδι που δομεί συνειδητά ή στο πλαίσιο του ενημερωτικού αυτοματισμού, το καθεστώς. Τούτο, για να είμαστε ειλικρινείς, το χρωστάμε σε ανήσυχους bloggers, οι οποίοι με την στάση τους απέδειξαν ότι το συγκεκριμένο αυτό νέο Μέσο θα μπορούσε να αποτελέσει κάτι περισσότερο από λαϊκιστική δομή. Όμως, στον βαθμό που η κοινωνία βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο φάσμα του πολιτικού μηδενισμού, ως αντίδραση στην καθημερινή διάψευση των αισιόδοξων δοξασιών του καθεστώτος, θα εξασθενεί και η όποια δύναμή μας να εμπνεύσουμε για μία πολιτική λύση που θα λαμβάνει υπόψη της την πραγματικότητα και θα αναζητεί να δομήσει μια νέα, στο πλαίσιο μιας εναλλακτικής οργάνωσης πολιτείας και κοινωνίας μέσω μιας εναλλακτικής ηγεμονίας των προοδευτικών πολιτών, που δεν είναι άλλοι από εκείνους που δεν έχουν λόγο να συντηρήσουν το καθεστώς πατρωνίας, το οποίο χρεοκόπησε την χώρα. Για να συμβεί αυτό προϋπόθεση είναι να αντιληφθούμε όλοι ότι αυτή την στιγμή στην Ελλάδα το πρόβλημα δεν είναι η κρίση του καπιταλισμού, ούτε καν η κρίση του ηγεμονικού μοντέλου της ΕΕ, αλλά η κρίση του μοντέλου χρεοκοπίας της χώρας, το οποίο άναρχα, βεβιασμένα και ύπουλα επέλεξε προ διετίας το καθεστώς. Αν δεν καταλάβουμε ότι το ζήτημα διαχείρισης της χρεοκοπίας δομεί τη νέα πολιτική οντότητα της χώρας, αποκλείεται να εννοήσουμε βαθύτερα ζητήματα που ασφαλώς σχετίζονται με την εξέλιξη του καπιταλισμού και τις αναθεωρητικές τάσεις ηγεμονίας στην ΕΕ. Οι πολιτικές δυνάμεις που θα κυριαρχήσουν στην διαχείριση της χρεοκοπίας θα είναι αυτές που θα συμβάλλουν καθοριστικά τόσο στην διαμόρφωση του κεφαλαιοκρατικού ελληνικού κράτους, όσο και στην σχέση της χώρας με την μετασχηματιζόμενη δομή της ΕΕ.

Το πώς εξελίσσεται η ελληνική χρεοκοπία είναι ο καταλυτικός παράγοντας για το πολιτικό και κοινωνικό αύριο της χώρας και τούτη ασφαλώς η αλήθεια μοιάζει να μην συνειδητοποιείται από την ευρύτερη κοινωνία, ενώ με μεγάλη μου λύπη παρατηρώ να μην αποκρυσταλλώνεται στην στάση των πολιτικών κομμάτων της ευρύτερης αριστεράς. Δεν μπορείς να ζητείς από τον λαό να αντισταθεί σε επιμέρους πολιτικές χρεοκοπίας, από την στιγμή που δεν παρεμβαίνεις δραστικά, προτείνοντας μία άλλη μορφή διακυβέρνησης που θα προσφέρει ένα άλλο μοντέλο πτώχευσης, το οποίο να θέτει τα θεμέλια του δημοκρατικού και τεχνολογικού εκσυγχρονισμού και μιας εντελώς διαφορετικής παραγωγικής οργάνωσης, που θα βασίζεται στην αναδιανομή και στην δημιουργία πλεονάσματος. Πώς αλλιώς θα μπορούσα να το πω; Η εναλλακτική ηγεμονία μπορεί να προκύψει σήμερα και υπό τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, μέσω μιας εναλλακτικής πρότασης χρεοκοπίας, την οποία θα πρέπει ασφαλώς να υποστηρίξουν πολιτικές δυνάμεις στο πλαίσιο μιας πρότασης για μεταβατική κυβέρνηση που θα προκύψει φυσικά μετά από εκλογές. Τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε και αποτελούν καραγκιοζιλίκια παρόμοια με αυτών που ενώ ήταν αντίθετοι σε κάθε ιδέα αναδιάρθρωσης του χρέους, καταγίνονται με τα PSI, ή με εκείνων που ενώ δέσμευαν τη χώρα στο πλαίσιο καιροσκοπικών χρεοστασίων, διατείνονταν ότι σώζουν την χώρα από την χρεοκοπία.

Ο «σύντροφος» μου, ο Πρετεντέρης…

2012-01-20T10:00:00.002+02:00

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σας είχα προειδοποιήσει σε ανύποπτο χρόνο: «οι καιροί δεν είναι μόνον πονηροί. Είναι και απίθανα φαιδροί». Έτσι, στο τέλος θα καταλήξουμε, όσοι μέχρι τώρα υποστήριζαν με δέος και «αυταπάρνηση» το καθεστώς πειθαρχίας και τιμωρίας της τρόικας και προπαγάνδιζαν κοινοβουλευτικές χούντες για την σωτηρία της χώρας ασφαλώς, όπως και κάθε νεοφιλελεύθερη εκτροπή από το κράτος δικαίου, να ανακαλύπτουν ιδεολογικές παραμέτρους στη συμμόρφωση του λαού και να ζητούν εκλογές για να... ξεκαθαρίσει το τοπίο.

«…φοβούμαι ότι η ελληνική κοινωνία δεν βρίσκεται μπροστά στις δεσμεύσεις που της επιβάλλουν ένα Μνημόνιο ή/και μια δανειακή σύμβαση. Αλλά βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κεκαλυμμένη ιδεολογική επίθεση, η οποία προσπαθεί να την «αναμορφώσει» χωρίς να το λέει. Κι εδώ πλέον αρχίζουμε να βαδίζουμε σε επικίνδυνα μονοπάτια», σημειώνει στα «ΝΕΑ» ο κ. Γ. Πρετεντέρης, τρομοκρατημένος ο άνθρωπος από την ιδέα ότι ο μονόδρομος σωτηρίας της χώρας, που υποστήριξαν ένθερμα και ασφαλώς ανιδιοτελώς και με αγνότητα ψυχής οι ντερμπεντέρηδες του καθεστώτος, φαντάζει πλέον ως «επικίνδυνο μονοπάτι», «ιδεολογική επίθεση» και επιχείρηση «αναμόρφωσης»! Σαν να μην ήταν έτσι από την πρώτη στιγμή, κατά την οποία το καθεστώς των διαπλεκομένων με αιχμή του δόρατος έναν καιροσκόπο ηγέτη μιας κατεξοχήν πελατειακής δομής, οδήγησε τη χώρα σε ένα μηχανισμό γενικευμένης απορρύθμισης, πτώχευσης και κοινωνικού εξανδραποδισμού!

Από το «λεφτά υπάρχουν» περάσαμε στο «δεν ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος», αλλά τούτο δεν ανησυχούσε τους Ηρακλείς του καθεστώτος. Αντίθετα επαινούσαν και θεμελίωναν στη κοινή γνώμη αυτή την αντιδημοκρατική διαλεκτική, ως δήθεν ένδειξη υπέρβασης του μικροκομματισμού και ως τεκμήριο αριστοκρατικότητας του (δημοκρατικού) πολιτεύματος! «…ὦ Ἡράκλεις, ἀποροῦντα ποίαν ὁδὸν ἐπὶ τὸν βίον τράπῃ. ἐὰν οὖν ἐμὲ φίλην ποιησάμενος, [ἐπὶ] τὴν ἡδίστην τε καὶ ῥᾴστην ὁδὸν ἄξω σε, καὶ τῶν μὲν τερπνῶν οὐδενὸς ἄγευστος ἔσει, τῶν δὲ χαλεπῶν ἄπειρος διαβιώσῃ, όπως θα έλεγε και ο Σωκράτης με τα λόγια του Ξενοφώντα! Ώστε τότε, δεν διαπιστώνατε «κεκαλυμμένη ιδεολογική επίθεση», τώρα ξαφνικά προέκυψε, που ξεκίνησε να σας ακουμπά το χέρι του φτωχοποιητή παιδονόμου; Ανόητοι, υποκριτές, που δήθεν έχετε απαλλαχθεί από νεωτεριστικούς αναχρονισμούς - όπως θεωρείτε την ιδεολογία - ποτέ δεν μπορέσατε να καταλάβετε ότι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις κάνεις στη φάση της ανάπτυξης και όχι αφού πρώτα ρίξεις την οικονομία σε βαθειά, δομική ύφεση. Τότε κοροΐδα, αναπόδραστα η καταστροφή θα πλήξει την ιδιωτική σφαίρα της οικονομίας. Τότε ο ιδιωτικός υπάλληλος και ο μικροεπιχειρηματίας θα στενάξουν μέχρι να βρεθούν στον δρόμο άνεργοι, άφραγκοι και απελπισμένοι.

Ο δημόσιος υπάλληλος, που επέσυρε την μήνιν σας, κουτσά στραβά θα επιβιώσει, αντίθετα εκείνοι για τους οποίους τάχαμου-τάχαμου «ενδιαφέρεσθε» θα πεινάσουν. Και τούτο είναι βαθύτατα ιδεολογικό ζήτημα. Με πρόσχημα τις μεταρρυθμίσεις διαλύετε μια ολόκληρη κοινωνία και τώρα, που εκ των πραγμάτων «χάνετε» το κοινό που δημιουργήσατε στη βάση μιας λαϊκίστικης προσέγγισης περί δημόσιου τομέα, διαρρηγνύετε τα ιμάτιά σας, προφασιζόμενοι μάλιστα τους θορυβημένους μπροστά στην απειλή μείωσης του κατώτατου μισθού και κατάργησης ή περικοπής του 13ου και του 14ου μισθού! Να δείτε που σύντροφοι θα ...προκύψουμε στο τέλος!! Είδες τι μπορεί να δημιουργήσει η ανάγκη των ντερμπεντέρηδων να ξεφύγουν από τις συνέπειες όσων υποστήριξαν και καλλιέργησαν εν ονόματι του τέλους της ιδεολογίας; Τίποτε δεν είδες ακόμη, σε λίγο θα δεις και μπορεί να ...αποσιχαθείς!

«…Όταν, όμως, η τρόικα διαψεύδει ότι έχει τέτοιες απαιτήσεις [τσεκούρωμα μισθών], κάποιος πρέπει να μας πει πώς προέκυψαν, ποιος τις υποστηρίζει, με ποια επιχειρήματα και για ποιον λόγο. Είναι προσωπικώς ο Πρωθυπουργός, όπως φάνηκε την Παρασκευή στη Βουλή; Είναι κάποιοι άλλοι στην κυβέρνηση; Είναι τα κόμματα που την συγκροτούν; Είναι μήπως οι εργοδοτικές οργανώσεις; Ποιος, τέλος πάντων, αποφάσισε εδώ και δυο, τρεις εβδομάδες να ανοίξει την κουβέντα περί «μισθολογικού κόστους», αναρωτιέται ο απονήρευτος Γιάννης Πρετεντέρης, ο οποίος μοιάζει να μπερδεύεται, να χάνει την πίστη του στα υψηλά ιδανικά του «μνημονίου»¨και αγανακτισμένα πλέον να επισημαίνει: «κανείς δεν συμφώνησε να στείλουμε τη χώρα στο Αναμορφωτήριο, ούτε να διαλύσουμε τις βασικές συντεταγμένες της κοινωνίας μας. Αν κάποιοι το επιθυμούν, καμία αντίρρηση. Να το πουν, να το υποστηρίξουν και να ζητήσουν την ψήφο του ελληνικού λαού για να το επιβάλουν. Στη δημοκρατία, δεν γνωρίζω άλλη διαδικασία μεταρρυθμίσεων και κοινωνικών αλλαγών. Διότι στη δημοκρατία, με κουκούλα κυκλοφορούν οι τρομοκράτες και οι τραμπούκοι, όχι οι μεταρρυθμιστές». Σας είπα εγώ και ο Γιάννης θα καταλήξουμε σύντροφοι, τώρα που βγαίνουν οι παλιές λερωμένες κουκούλες του καθεστώτος και αντικαθίστανται από αποκριάτικες δημοκρατικές μάσκες. Ε, πώς δεν συμφώνησε κανείς «να στείλουμε τη χώρα στο Αναμορφωτήριο»; Πώς το λέτε αυτό; Επειδή συμφώνησε η βουλή (ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ και νεοφιλελεύθεροι στην αρχή και μετά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και δεν συμμαζεύεται) να κτιστεί το Αναμορφωτήριο εδώ, στη χώρα μας, για να μην τρέχουμε αλλού, είναι ορθό να ισχυριζόμαστε τέτοιες ανακρίβειες περί της συμφωνίας; Το Αναμορφωτήριο κτίζεται με δικά μας μάλιστα έξοδα και μόνον κάτι μικροδιαφωνίες σε ότι αφορά στην επιμέρους αρχιτεκτονική παρατηρούνται εντός του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος.

Μόνον που, η άτιμη η δημοκρατία δεν συμβαδίζει με «Αναμορφωτήρια» όπως και με τα μασκαραλίκια, περί του τέλους της ιδεολογίας και περί ουδέτερων, αυτονόητων πολιτικών στην «προσπάθεια [η χώρα] να παραμείνει στο ευρωπαϊκό νόμισμα και να διασφαλίσει την εθνική πορεία της στον 21ο αιώνα», όπως γράφει ιδεαλιστικά και με «αυθεντικό» εθνικό πνεύμα ο κ. Πρετεντέρης. Η παραπάνω πρόταση είναι πλήρης ιδεολογικού περιεχομένου, αλλά εάν αυτό αποκαλυφθεί ο Γιάννης και όλοι όσοι εμφορούνται από τα ίδια ιδανικά και διακατέχονται από παρόμοια κουλτούρα και κοσμοαντίληψη θα βρεθούν σήμερα σε πολύ δύσκολη θέση. Τελικά, μόνον ο Ανδριανόπουλος είναι άντρας και έχει νεοφιλελεύθερα «κότσια», οι υπόλοιποι λαϊκιστές της διαδικασίας πτώχευσης της χώρας και εξευτελισμού της κοινωνίας είστε «κότες» και αφάνταστα καιροσκόποι! Τουλάχιστο για τον Ανδρέα Ανδριανόπουλο το «τέλος της ιστορίας», αποτελεί ιδεολογική στάση, ενώ όλοι εσείς οι υπόλοιποι που υπεραμυνθήκατε της στρατηγικής της τρόικας, υποκύπτοντας δήθεν στην «ανάγκη θυσιών προκειμένου να αντιμετωπιστεί μια έκτακτη κατάσταση», υποκινείστε ολοφάνερα από τα πλέον ταπεινά αντιλαϊκά και αντικοινωνικά ένστικτα. Τούτα είναι που σας οδηγούν, όπως τα φοβισμένα άγρια ζώα στη ζούγκλα, σε φυγή μέσω των εκλογών. Η διαφορά είναι ότι εσείς την (δια)φυγή από τις τεράστιες ευθύνες σας την επιθυμείτε συντεταγμένη, όπως ακριβώς και την χρεοκοπία της χώρας, για να διαιωνισθεί η διαπλοκή, που ακόμη δεν μάθατε τι σημαίνει!

Διαπλοκή σημαίνει να γράφει και να προπαγανδίζει ο κ. Πρετεντέρης, όσα με μνημονιακή θέρμη υποστήριξε τόσο καιρό για να καταλήξει σήμερα λέγοντας: «Αλλά κανείς δεν συμφώνησε να στείλουμε τη χώρα στο Αναμορφωτήριο, ούτε να διαλύσουμε τις βασικές συντεταγμένες της κοινωνίας μας». Αν είναι έτσι ,προφανώς άλλο μνημόνιο μνημόνευε ο Γιάννης και οι συνοδοιπόροι του τόσο καιρό και κάποιαν άλλη δανειακή σύμβαση είχαν υπόψη τους. Μα, γράφει πουθενά το μνημόνιο για τσεκούρωμα μισθών; Όχι ακριβώς, αλλά αν εφαρμόσεις αυστηρά τις γενικές του πρόνοιες εκεί θα καταλήξεις, μη έχοντας βραχυπρόθεσμα άλλες δυνατότητες μεγέθυνσης της εσωτερικής υποτίμησης, που είναι προϋπόθεση δανειοδότησης από την τρόικα και αυτοσκοπός για προσέλκυση επενδύσεων, οι οποίες θα τροφοδοτήσουν την ανάπτυξη μιας χώρας υποτιμημένων αξιών. Δεν φαντάζομαι ο κ. Περτεντέρης να αγνοεί αυτό το απλό οικονομικό μαθηματάκι! Κανείς δεν το αγνοεί, οι πάντες που εμπλέκονται στο σύγχρονο πολιτικό φαινόμενο της Ελλάδας, γνώριζαν από την αρχή τι θα συμβεί στους μισθούς. Ήξεραν ότι θεσπιζόταν νεοφιλελεύθερη επιδρομή σε όλα τα επίπεδα και γνώριζαν τους θατσερικούς κανόνες στην αγορά εργασίας, που προδήλωνε το πρόγραμμα του «Αναμορφωτηρίου». Ποτέ και πουθενά δεν δοκίμασε κάποιος την στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης δίχως να περικόψει μισθούς και βοηθήματα και δίχως να μειώσει τον κατώτερο μισθό. Δεν λειτουργεί διαφορετικά ο οικονομικός μηχανισμός στον καπιταλισμό, στο βαθμό που ως στρατηγική επιλέξεις την εσωτερική υποτίμηση - και μάλιστα αντίστοιχη της μείωσης του δημόσιου χρέους που προκύπτει μέσω της επιβολής συγκεκριμένης αναδιάρθρωσης - ώστε ιδανικά να «πιάσεις» τους στόχους, που απολύτως αυθαίρετα έθεσαν εκείνοι στους οποίους παρέδωσες ουσιαστικά την διακυβέρνηση της χώρας. Τα υπόλοιπα είναι στο πλαίσιο της αντικατάστασης της «κουκούλας» των διαπλεκομένων με την αποκριάτικη μάσκα του κλόουν.

«…τέτοιες δραματικές αλλαγές χρειάζονται άμεση και ευθεία δημοκρατική νομιμοποίηση. Δεν αρκεί η επίκληση των απαιτήσεων της τρόικας - ακόμη λιγότερο όταν αποδεικνύεται ότι η επίκληση είναι ψευδής», γράφει ο κ. Πρετεντέρης και θα συμφωνούσα μαζί του, αν αυτό το έλεγε κατά την περίοδο της εκβιαστικής δρομολόγησης της χρεοκοπίας και της αντισυνταγματικής θέσπισης της δανειακής σύμβασης. Τότε θα είμαστε κανονικοί σύντροφοι και όχι «σύντροφοι» κατ’ αστεϊσμό. Οι «δραματικές αλλαγές» που πράγματι χρειάζονταν «άμεση και ευθεία δημοκρατική νομιμοποίηση», έχουν προ πολλού δρομολογηθεί και σε λίγο ολοκληρώνονται, υποβαθμίζοντας κράτος και οικονομία και τραυματίζοντας εξοντωτικά την κοινωνία για πολλά χρόνια. Όμως, περιέργως μόλις τώρα τις πήρε χαμπάρι (τις δραματικές αλλαγές) ο Γιάννης και οι όμοιοι του!! Στην περίπτωση μας όμως δυστυχώς δεν ισχύει το «κάλιο αργά παρά ποτέ». Από εδώ και πέρα η πλήρης καταστροφή είναι ζήτημα χρόνου και όχι εκλογών. Το μόνο που θα μπορούσαν να κρίνουν οι εκλογές πλέον, δεν είναι επιμέρους πολιτικές στρατηγικές ευημερίας, αλλά εάν θα ανατραπεί ένα πρόγραμμα χρεοκοπίας και συντεταγμένης φτωχοποίησης από ένα άλλο το οποίο αναγκαστικά θα εσωτερικεύει την ρήξη με την τρόικα. Εκεί βρισκόμαστε σήμερα, καθώς εκεί φρόντισε ο κ. Πρετεντέρης - και οι συνοδοιπόροι του στη «τρέλα» της κοινωνικής απαξίωσης - να φθάσουμε. Το εκλογικό ερώτημα είναι λοιπόν: ρήξη με το συνολικό νέο καθεστώς που ύπουλα, πρόστυχα και με την αμέριστη βοήθεια των διαπλεκομένων επιβλήθηκε και θεσμοθετείται ολοκληρωτικά τις επόμενες ημέρες, ή παράδοση και κοινωνικός μεσαίωνας;

Όσοι σπεύσουν να υποστηρίξουν την εκδοχή της ρήξης, ας φέρουν μαζί τους και μια πρόταση εναλλακτικής ηγεμονίας με συγκεκριμένη στρατηγική πολιτικών συνεργασιών και διακυβερνητικό πρόγραμμα, αλλιώς …θα δικαιωθεί η πολιτική μασκαράτα των πρώην (κατά υποδήλωση τους) κουκουλοφόρων του καθεστώτος.

Ο σπειροειδής μονόδρομος στην άβυσσο

2012-01-17T11:00:00.002+02:00

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δεν θα σας ταλαιπωρήσω πλέον με ιδιαίτερα αναλυτικές προσεγγίσεις.
Είναι φανερό ότι οι περισσότεροι κουράστηκαν να διαβάζουν αναλυτικούς «επικήδειους», ακόμη και αν δεν πρόκειται περί αυτού, αλλά για στρατηγικές απεγκλωβισμού, με κριτήριο το συμφέρον των δύο τρίτων της σημερινής ελληνικής κοινωνίας - η οποία αύριο σε καμία περίπτωση δεν θα είναι η ίδια. Σήμερα λοιπόν θα βάλω με δυο λόγια τα πράγματα στη θέση τους, καθώς πολύ «μπερδευτήκαμε» τελευταία! Όταν με βλέπετε να επανατοποθετώ ένα πρόβλημα σημαίνει ότι αυτό αυτονομήθηκε πολιτικά ή τείνει να ανεξαρτητοποιηθεί από τις δυνάμεις που το ελέγχουν ή θα έπρεπε να το ελέγχουν και αποκτά την ικανότητα να μεταλλάσσεται ανεξέλεγκτα. Η δική μου παρέμβαση σε αυτή την περίπτωση είναι υπόθεση ελέγχου: μανατζαρίσματος της κρίσης.

Ο δοτός πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος στην πρώτη του συνέντευξη από την ημέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά του, δήλωσε στο CNBC, ότι η επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή δεν αποτελεί επιλογή. Άρα, θα μπορούσε να αποτελέσει ανάγκη: αναπόδραστη κατάληξη, για την οποία δεν θα φταίει ο ίδιος και αυτοί που στηρίζουν κοινοβουλευτικά την κυβέρνηση «του», αλλά τρίτος παράγων! Ποιος είναι αυτός; Μα, η γερμανική κυβέρνηση ασφαλώς, καθώς η χρηματαγορά ποτέ δεν φταίει σε τίποτε. Αυτή δεν είναι παράγων στα μάτια του κ. Παπαδήμου, αλλά ορθολογικός κανόνας, μηχανισμός, υπέρτατο δίκαιο ή απλά πραγματικότητα. Είναι αυτό που είναι και έτσι είναι και θα είναι. Είναι διακυβέρνηση και όχι παράγων στο μυαλό του, όπως ακριβώς και στο μυαλό κάθε νεοφιλελεύθερου, σοσιαλδημοκράτη και «μέσου πολίτη». Παρόλα αυτά διαπραγματεύεται, όπως ισχυρίζεται μαζί της (με την χρηματαγορά), μέσω της διαδικασίας ανταλλαγής ομολόγων (PSI)! Όχι με ελληνική πρωτοβουλία ασφαλώς όπως θα ήταν εύλογο, αλλά μετά από την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 27ης Οκτωβρίου, την οποία προσωπικά ο κ. Παπαδήμος κατέκρινε!

Διαπραγματεύεσαι ποτέ με διακυβερνήσεις; Όχι ασφαλώς, αλλά αποκλειστικά με παράγοντες. Ποιος κατέστησε την χρηματαγορά κρατικών ομολόγων παράγοντα και χάλασε την κυρίαρχη ελληνική προσέγγιση (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και ακραιφνείς νεοφιλελεύθεροι); Μα οι κακοί Γερμανοί! Οι μαστροποί της ελληνικής κοινωνίας (το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, δηλ.), επιθυμούσαν να αναλάβουν οι κεντροευρωπαίοι την ευθύνη αντιμετώπισης της πιστωτικής κρίσης της Ελλάδας, αν και οι ίδιοι έπραξαν ότι ήταν πολιτικώς δυνατό πρώτα για να οδηγηθούμε βεβιασμένα σε πτώχευση και μετά εκβιάζοντας με αυτήν να καταλήξουμε σε μακροχρόνιο καθεστώς υποτέλειας και φτωχοποίησης, που θα διέσωζε ασφαλώς την διαπλοκή και το καθεστώς από μια μη-διαχειρίσιμη πλέον κατάσταση.

Μπαγάσικο το κόλπο, η τακτική δηλαδή, αλλά μάλλον υπερβολικά υπερβατική και ικανή να παρασύρει μικρά παιδιά και όχι έμπειρους παίκτες τις ευρωπαϊκής σκηνής, τους οποίους ο λαϊκιστικός Τύπος συνήθως χλευάζει, αποκαλώντας τους μικρούς και άχρηστους, καθώς προσπαθούν να συμβιβάσουν τα δικά τους πολιτικά και βιομηχανικά ή εμπορικά συμφέροντα με την οικονομική διακυβέρνηση που επιχειρεί να ορίσει το χρηματοπιστωτικό λόμπυ. Δεν είναι τιποτένιοι οι ευρωπαίοι ηγέτες, επειδή έτσι συμφέρει τους «ξοφλημένους» δικούς μας και τους επιμέρους παράγοντες του διεθνούς «λόμπυ» να τους παρουσιάζουν, για να διασκεδάζουν την δική τους ήττα. Το ότι δεν είναι τιποτένιοι δεν σημαίνει ότι δεν είναι φοβικά συντηρητικοί και στριμωγμένοι… και μάλιστα άσχημα! Όσο μάλιστα θα «στριμώχνονται» περισσότερο από την χρηματαγορά και όσο διαφοροποιούνται τα συμφέροντα της γαλλικής από την γερμανική παραγωγική ελίτ, τόσο θα μεταφέρεται η πίεση στην πτωχευμένη περιφέρεια και τόσο θα στραγγαλίζεται η ελληνική κοινωνία. Φανταστείτε δυο παράγοντες (παίχτες) να παίζουν με μια σφαίρα τόσο βαριά που να μην μπορεί να την σηκώσει ένα αδύναμο παιδί και να του λένε σε κάποιο σημείο αδιεξόδου (stalemate για την ακρίβεια): «μικρέ, δική σου δεν είναι η σφαίρα; Ε, πιάσε μια μπαλιά τώρα και εσύ να παίξουμε όλοι μαζί». Ο μικρός αν τρέξει να πιάσει την σφαίρα θα πάθει αυτό που φαντάζεστε και αφήστε τις πιθανότητες στην πάντα! Μάθετε τι είναι οι πιθανότητες και πώς τις χρησιμοποιούμε για να κάνουμε εκτιμήσεις, οι οποίες ουσιαστικά επανατοποθετούν το πρόβλημα. Εδώ δεν υπάρχει ζήτημα πιθανοτήτων.

Αυτό, φίλοι, είναι η αλήθεια που χαρακτηρίζει τον σπειροειδή μονόδρομο του καθεστώτος, ο οποίος οδηγεί στον εξευτελισμό των αξιών στην χώρα μας, στην απόλυτη απορρύθμιση και στη καταστροφή οικονομίας και κοινωνίας. Αυτόν τον μονόδρομο της συμφοράς, που «δεν είναι επιλογή», όπως λένε όλοι οι καθεστωτικοί παράγοντες, τον χάραξε ακουσίως ή εκουσίως η πολιτικομεγαλοεπιχειρηματική τάξη της Ελλάδας, παίζοντας ένα βρώμικο παιχνίδι εναντίον της κοινωνίας και εναντίον της νέας μεταμοντέρνας Συμμαχίας, στην οποία είχε ενταχθεί η χώρα δίχως ποτέ να μιλήσει κανείς με αυτούς τους όρους: της Συμμαχίας που όριζε η ευρωζώνη. Από τη στιγμή που οι κινήσεις σου στη διεθνή σκηνή υπονομεύουν μια Συμμαχία και από την ώρα που η Συμμαχία σε περιθωριοποιεί, σε προσδιορίζει ως ΕΞΑΙΡΕΣΗ, έχεις «τελειώσει» για τους συμμάχους σου. Τότε δεν έχεις επιλογή. Δεν υπάρχει επιλογή, υπάρχει μόνον ο σπειροειδής μονόδρομος του καθεστώτος, που οδηγεί σε κάθε περίπτωση εκτός ευρωζώνης, έστω και αν τούτο δεν λάβει τυπική μορφή…εκτός εάν προηγουμένως διαλυθεί η Συμμαχία.

Αυτή είναι και η τελευταία ελπίδα του καθεστώτος στην Ελλάδα. Τούτο ήταν που τα τελευταία δύο χρόνια στοίχειωνε τα όνειρα της διαπλοκής, αλλά κατά βάθος αυτό προσδοκούσαν. Μόνον που κατ’ αυτόν τον τρόπο βουλιάζεις πιο γρήγορα και πνίγεσαι μέσα στις αντιφάσεις. Αυτός ο αργός θάνατος έμελε σε ένα αφάνταστα υποκριτικό και τυχοδιωκτικό καθεστώς, το οποίο δεν δίστασε από την αρχή να μεταφέρει τις δικές του ευθύνες στη κοινωνία, «διαφημίζοντας» διεθνώς την «διαφθορά» μας, την «ανικανότητά» μας και δημιουργώντας την πεποίθηση ότι τα «φάγαμε όλοι μαζί». Μετά έρχονται με σοβαροφανές υφάκι και ομιλούν περί υπευθυνότητας! Χαρακτηρίζονται από υπευθυνότητα οι καιροσκόποι και οι αλήτες; Αν η κοινωνία διακατέχεται από αυτή την εντύπωση, τότε χάσαμε ολοκληρωτικά το παιχνίδι…

Όχι, η επιστροφή της Ελλάδας στη δραχμή δεν αποτελεί επιλογή, όπως δεν αποτελούσε επιλογή τίποτε από όλα όσα έχει θεσμοθετήσει, θεσπίσει ή απλά αποδεχθεί το καθεστώς μετά τις τελευταίες γενικές εκλογές. Επιλογή ήταν η ένταξη ή μη στην ευρωζώνη και επ’ αυτού καμία απολύτως διαβούλευση δεν έγινε εντός της χώρας. Αυτό, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και οι οικονομικοί παράγοντες το θεώρησαν και το εμφάνισαν ως αυτονόητο, καθώς, όπως δήλωναν, έτσι θα είχαμε σταθερή ανάπτυξη και δεν θα κινδυνεύαμε ποτέ από πτώχευση. Σήμερα, μία εμφανίζεται να είναι η επιλογή, η μη-επιλογή! Έτσι ο πιο πρόστυχος καταναγκασμός προς την ελληνική κοινωνία μετά τον πόλεμο, εμφανίζεται ως προϊόν εξαναγκασμού του καθεστώτος διακυβέρνησης, το οποίο δεν επιλέγει αυτά που αποδέχεται (συνήθως θριαμβολογώντας και από πάνω, διότι πέτυχε το μη χείρον: «το μη χείρον βέλτιστον», αλλά ποια είναι τα όρια του «χείρονος»;). Μην το ψάχνεις, δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές, μόνον πράσινα άλογα, θαλασσιές φοράδες και φύκια που πωλούνται στο τηλεοπτικό - και όχι μόνον - κοινό για μεταξωτές κορδέλες!

Θες να σου πω, επίσης, γιατί το θέμα της λεγόμενης ανταλλαγής ομολόγων (PSI) με απασχόλησε μόνον μια φορά (αμέσως μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 27ης Οκτωβρίου) και έκτοτε φάνηκε να το «αγνοώ»; Ε, μάθε λοιπόν ότι όταν την οικονομία την χρησιμοποιείς για να κάνεις διπλωματικό παιχνίδι, τότε η οικονομική συμπεριφορά είναι ένα παιχνίδι ηγεμονίας και η οποιαδήποτε κριτική στάση επιμέρους παραγόντων εντός αυτού του πλαισίου, διαμορφώνει συνθήκες στοίχισης με το ένα ή το άλλο μέρος του παιγνίου. Αν δεν έχεις λόγους να προπαγανδίζεις τα συμφέροντα του χρηματοπιστωτικού λόμπυ ή να υποστηρίζεις τις διπλωματικές πρωτοβουλίες της γερμανικής πλευράς, παραμένεις στο επίπεδο των γενικών παρατηρήσεων που χαρακτηρίζουν το πράγματι πρωτότυπο παίγνιο PSI και δεν εμπλέκεσαι στα συγκυριακά αποτελέσματα μιας διαδικασίας που εξευτελίζει την έννοια της κυριαρχίας (λαϊκής και κρατικής).

Το πρόβλημα με αυτή τη μορφή αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους είναι ότι το ελληνικό κράτος αποποιείται την κυριαρχία του και αυτό είναι τραγικό. Το πράττει μάλιστα θεωρώντας ότι τα κράτη-δανειστές μας και το ΔΝΤ, θα καταλήξουν σε μια συμφωνία με τους ιδιώτες-δανειστές μας υπό την δική μας δήθεν διαιτησία!! Τι να σχολιάσω από το σημείο αυτό και μετά; Είναι δυνατόν να βλέπεις να εξελίσσεται ένα απίθανο θέατρο του πολιτικού παραλόγου και εσύ να παρεμβαίνεις με δήθεν ορθολογικές επιστημονολογικώς προτάσεις για το περιεχόμενο της συμφωνίας; Είναι δυνατόν να υπάρχει τόσο μεγάλη σύγχυση σε ότι αφορά βασικές έννοιες της πολιτικής που ορίζουν τι είναι παράγοντας και τι διακυβέρνηση με όρους ισχύος και διαπραγμάτευσης και εσύ να σχολιάζεις το περιεχόμενο κάποιου δήθεν προγράμματος αναδιάρθρωσης; Αυτό μόνον όσοι είναι ή υποδύονται τις «PSI-PSIΝΟΥΛΕΣ» έχουν λόγους να πράττουν. Οι υπόλοιποι ας διατηρήσουμε τουλάχιστον τη σοβαρότητά μας, η οποία δεν κατασκευάζεται από τους μηχανισμούς διαπλοκής, ούτε απονέμεται από άρχοντες και βασιλιάδες, αλλά συστήνεται κοινωνικά, μέσω απομυθοποιητικών σχέσεων και μέσω της αντικειμενικής απόδειξης κάθε υποκειμενικής υπόθεσης και διερευνητικής προσέγγισης.

Είναι δυνατόν, φίλοι, οι Γερμανοί να προφασίζονται ότι η ελληνική πλευρά διαπραγματεύεται με τους λεγόμενους θεσμικούς επενδυτές ελληνικών ομολόγων, ενώ στη πραγματικότητα διαπραγματεύεται η τρόικα με αυτούς, δίχως μάλιστα να ταυτίζονται τα επιμέρους συμφέροντα που εκπροσωπούν; Ποιος κοροϊδεύει ποιόν επιτέλους; Κανείς από τους παράγοντες που εμπλέκονται πραγματικά δεν κοροϊδεύει τον αντίπαλο του. Όλοι μαζί κοροϊδεύουν τον υπόλοιπο κόσμο και κυρίως τους άμεσα ενδιαφερόμενους: τους Έλληνες. Πώς όφειλε η (προηγούμενη) κυβέρνηση να χειριστεί το ζήτημα της αναδιάρθρωσης του χρέους, το είπα - αναλυτικά μάλιστα - εγκαίρως. Σήμερα το ζήτημα είναι ότι η περίφημη αναδιάρθρωση εντάχθηκε στον σπειροειδή καταστροφικό μονόδρομο του καθεστώτος και τελική διέξοδος θα υπάρξει εκτός της ευρωζώνης, αργά η γρήγορα.

Προδήλως, σύμφωνα με το καθεστώς, υπεύθυνοι για την όποια αρνητική βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα κατάληξη, που θα διαμορφώνει συνθήκες για την δόμηση ενός μόνιμου, μακροχρόνιου αντιλαϊκού μονόδρομου, θα είναι η μη-συνεργάσιμη αριστερά και η Μέρκελ, μπορεί και εγώ ο οποίος, σαν άλλη Κασσάνδρα, προέβλεψα αυτά τα οποία οποιοσδήποτε άνθρωπος είχε κατάρτιση στη διεθνή πολιτική και οικονομία θα προέβλεπε, στο βαθμό που γνώριζε τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας και κυρίως την κοινωνική δομή των οικονομικών σχέσεων και το ρόλο του πολιτικού παράγοντα στο τόπο μας. Δεν υπήρχε, ούτε υπάρχει κανένα μυστήριο στην ελληνική περιπέτεια, αρκεί να διαβείς τον σπειροειδή μονόδρομο του καθεστώτος προς την άβυσσο, τις συνέπειες του οποίου προσπαθούν - με σχετική, προσωρινή επιτυχία μάλιστα - να αποφύγουν σε προσωπικό επίπεδο τόσο ο Γ. Παπανδρέου, όσο και ο Α. Σαμαράς. Όσο για τους υπόλοιπους συνεργάτες του «μνημονιακού τραστ» δεν αξίζει τον κόπο να πούμε οτιδήποτε. Τα έχει πει άρτια πριν από πολλά χρόνια ο Ευγένιος Σπαθάρης! Το κακό είναι όμως ότι κάποιοι προοδευτικοί άνθρωποι μοιάζει να έχουν μείνει εκεί και να μην λένε να ξεκολλήσουν από το αναμάσημα των γνωστών περί καπιταλισμού κλπ, περιμένοντας προφανώς το «σπιράλ» να καταλήξει στο αβυσσαλέο τέλος του. Κακή κουλτούρα υποδηλώνει τούτο! Καταστροφική κουλτούρα και δειλία, την οποία δεν θα σταματήσω να «καταγγέλλω» με τα λόγια του Ελύτη: «Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη». Η Ελλάδα πρέπει από πιόνι των Γερμανών και των χρηματιστών να ξαναγίνει αυτόνομος διεθνής παράγοντας, για να ελπίζει σε οτιδήποτε και να μπορεί να «επιλέγει» οτιδήποτε. Αυτό δεν μπορούν να το προσφέρουν οι διαπλεκόμενοι και οι οργανικοί επιμέρους παράγοντες του καθεστώτος. Πάρτε το χαμπάρι, πουθενά και ποτέ δεν έγινε κάτι παρόμοιο. Εδώ προκύπτει και η ιστορική ευθύνη τόσο της οργανωμένης αριστεράς, όσο και του καθενός από εμάς που ορίζουν τον εαυτό τους στο προοδευτικό-κοινωνικό χώρο.

Αν πούμε, άφησέ τους να γλιστρούν στο «σπιράλ» που δόμησαν και ας μην αναλάβουμε ευθύνες παράταιρες με τη στάση μας και την ιδεολογική μας συγκρότηση για να περιορίσουμε την φτώχεια και την δυστυχία, αλλά και την δραματική υποβάθμιση ισχύος της χώρας μας, δύσκολα θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε αξιοπρεπώς αύριο. Προέχει να σωθεί η αξιοπρέπεια στη χώρα: ατομική, κοινωνική, εθνική. Κομματική αξιοπρέπεια δεν υπάρχει, αν και οι ηγεσίες πρέπει να χαρακτηρίζονται και από εντιμότητα και από αξιοπρέπεια. Το μεγάλο ζήτημα σήμερα είναι, πώς η χώρα θα ζήσει και θα ευημερήσει εκτός της Συμμαχίας της ευρωζώνης. Τα υπόλοιπα είναι καραγκιοζιλίκια όλων εκείνων που συνέβαλλαν στον εξοβελισμό της Ελλάδας από την Συμμαχία (ντόπιων αλλά και ξένων, εκ των οποίων πρωταγωνίστησαν παράγοντες των χρηματιστών και το γερμανικό κατεστημένο), με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Μην ακούτε τον κ. Παπαδήμο. Άσχετος από πολιτική είναι ο άνθρωπος, σαν δημόσιος υπάλληλος συμπεριφέρεται και πρακτικός της οικονομίας, δίχως βάθος. Δεν το βλέπετε; Σε τι διαφέρει ο λόγος του από τον λόγο του προηγούμενου;

Η Ελλάδα θα αρχίσει να επιλέγει όταν αποκτήσει ξανά πολιτική ισχύ και αυτό δεν μπορεί να συμβεί εντός της ευρωζώνης. Αυτό δεν υποδηλώνει την δική μου επιθυμία επιστροφής σε εθνικό νομισματικό σύστημα, αλλά απλώς καταδηλώνει την αναπόδραστη εξέλιξη του σπειροειδή μονόδρομου του καθεστώτος. Εκεί φέρανε τα πράγματα οι θιασώτες του ευρώ στη χώρα μας, όπως το είχα εγκαίρως επισημάνει ότι θα συμβεί.
Το ζήτημα είναι ότι δεν νομιμοποιείται με καμία λογική η παρούσα ανερμάτιστη Συγκυβέρνηση να διαχειριστεί το ουσιαστικό νέο μεταβατικό καθεστώς, στο οποίο εισέρχεται η χώρα…

Δες τον φόβο κατάματα!

2012-01-14T08:00:00.001+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Αν θες και γνωρίζεις να ασκείς δημοκρατική πολιτική, τότε είναι σίγουρο ότι δεν πρόκειται ποτέ να σκορπίσεις τον φόβο και τον τρόμο στη κοινωνία.

Αν έχεις ιδέα πώς δομείται η οικονομική ανάπτυξη, τότε θα ξέρεις ότι ποτέ μια κοινωνία δεν διαμορφώνει συνθήκες ευημερίας για τον εαυτό της τρέμοντας για το αύριο.

Αν πολιτεύεσαι με όπλο την απειλή προς την κοινωνία, τότε να ξέρεις ότι γρήγορα θα καταρρεύσεις ως κυβερνήτης. Αν μάλιστα η δημοκρατία λειτουργεί στοιχειωδώς, δεν πρόκειται να επιβιώσει η αρχή σου ούτε στιγμή.

Το καθεστώς στην Ελλάδα βρίσκεται υπό κατάρρευση διότι υπερεκμεταλλεύτηκε το φόβο που το ίδιο σκόρπισε στη κοινωνία. Σήμερα το απύθμενο θράσος που εμφανίζει η διαπλοκή δεν είναι τίποτε άλλο παρά η μάσκα του δικού της φόβου. Το καθεστώς στην Ελλάδα τρέμει πλέον τον εαυτό του. Βιώνει την απόλυτη ανασφάλεια και σκορπίζει τον απόλυτο φόβο στη κοινωνία για να λυτρωθεί. Η πολιτική του τεχνική είναι η πρόκληση ελπίδας με μηχανισμό την διαλεκτική της απειλής. Έτσι κατασκευάζονται οι μονόδρομοι. Μόνον που σήμερα η μπουλντόζα που έσκαβε για την χάραξη του μονόδρομου μοιάζει να σαρώνει εκείνους που την επινόησαν. Μπάζα κατάντησαν οι κυβερνώντες και παιδικό παιχνίδι ο μηχανισμός της διαπλοκής. Είναι για λύπηση στο βαθμό που δεν μπορούν πλέον να παράγουν ελπίδα μέσω του φόβου. Ο φόβος που παρήγαγαν για κοινωνική κατανάλωση, είναι πλέον ο δικός τους φόβος, που γεννά ελπίδα (γι’ αυτούς) μόνον στο βαθμό που συνδέεται με την αλλαγή ταυτότητας των διαπλεκομένων. Τώρα πια δεν μένει τίποτε άλλο στη διάθεση τους για να αντιδράσουν ως προς την διαφαινόμενη κατάρρευσή τους, παρά η επίκληση της πίστης: πίστευε και σωθήσεται, φτάσανε να λένε! Σε τι όμως; Μα, σε αυτούς που δεν εμπνέουν πλέον σοκ και δέος. Άτοπο!! Κανείς δεν μπορεί να πιστέψει αυτόν που δεν φοβάται ή σε αυτόν που δεν μπορεί να ελπίζει. Φίλοι της διαπλοκής και κουταβάκια της ανάρμοστης συναλλαγής, χάσατε. Ο φόβος που σκορπίσατε αντιοικονομικά στη κοινωνία τώρα επιστρέφει σε εσάς για να πάρει εκδίκηση.

Σας έλεγα τόσο καιρό, «μην σπαταλάτε τον φόβο, κάντε οικονομία με τις απειλές»! Εσείς όμως θεωρούσατε ότι σας εμπαίζω. Τώρα ήρθε η στιγμή να καταλάβετε τη σχέση της οικονομίας με την πολιτική. Τώρα ίσως κάποιοι από εσάς εννοήσουν ότι οικονομία δεν είναι η επιστήμη του χρηματιστή, ή έστω του εμπόρου, αλλά μια μορφή διαλεκτικής της εξουσίας και τίποτε περισσότερο. Αν χρησιμοποιήσεις αυτό το πολιτικό ιδίωμα ηγεμονίας μονοδιάστατα και πτωχεύσεις, τότε πάει εξαφανίζεται η εξουσία σου δίχως να το πάρεις χαμπάρι. Δεν σας «έκανε» η ιδεολογία, κοροΐδα! Τώρα που την έχετε ανάγκη, δεν σας θέλει όμως αυτή ...και πολύ αμφιβάλλω αν καταλαβαίνετε τι μολογώ!

Εσύ όμως ταλαίπωρε Έλληνα, ξέρεις τι γράφω. Καταφέραμε μετά από χρόνια να συνεννοηθούμε. Μωρέ, αν δεν έπαιρνε τραγικές διαστάσεις η κρίση δεν επρόκειτο να συνεννοηθούμε ποτέ. Αυτή είναι η αλήθεια και πολύ την απολαμβάνω. Μου αρέσει η αλήθεια, με ηδονίζει στο βαθμό που δεν διεκδικεί καμία απολύτως αντικειμενικότητα ή καθολικότητα. Πρόκειται για απολύτως υποκειμενική διάσταση της πραγματικότητας που συστήνει νέες κοινωνικές πραγματικότητες μέσω μιας διυποκειμενικής προσέγγισης. Αυτό, φίλοι, είναι η βάση της διακυβέρνησης, κάθε δημοκρατικής διακυβέρνησης, που δεν προφασίζεται το «ουδέτερο», αλλά είναι ικανή να εκθέτει κάθε στιγμή την πολιτική φύση της ισχύος των επιμέρους υποκειμένων (κοινωνικών παραγόντων ισχύος) που την δομούν. Άντε τώρα που ωριμάζεις απότομα, δώσε στο φόβο σου το τελειωτικό χτύπημα …πήγαινε στον καθρέφτη! Αν αντικρίσεις κατάματα τον φόβο θα αποκτήσεις ένα είδος ανοσίας σε αυτόν. Κάποιοι το λένε αυτογνωσία. Δεν μου αρέσει, είναι ιδεαλιστικό. Ούτε περί εξανθρωπισμού πρόκειται ακριβώς, καθώς είναι το πρώτο στάδιο προσωπικής εξόδου από την βαρβαρότητα. Ας το πούμε προσωρινά αντικατοπτρισμό του φόβου, εννοώντας ότι μέσω του καθρέφτη βλέπεις τον φόβο κατάματα, τον εαυτό σου. Όταν χαμογελάς, μειδιά ο φόβος σου. Καθώς πονάς, πονάει ο φόβος σου. Όχι, δεν συμφωνώ με τον Πλάτωνα, δεν είναι φόβος η ψυχική αναταραχή που προκαλείται από την αναμονή του κακού, είναι το κακό που μπήκε μέσα μας προφασιζόμενο το αγαθό και τούτο είναι πολιτικό φαινόμενο.

Στον καθρέφτη σου θα δεις πώς υποκειμενοποιείται ανθρωπομορφιζόμενος ο φόβος που σκορπά το καθεστώς. Εδώ χρειάζεται πολιτική φαντασία: αντί να σκοτώσεις τον εαυτό σου, άλλαξε τον τρόπο προσέγγισης της ζωής σου. Θυμήσου ότι στον έσχατο κίνδυνο, ο φόβος δεν έχει θέση. Ο φοβητσιάρης εαυτός σου δεν έχει θέση. Για να κάνεις μια νέα αρχή πρέπει, παρακάμπτοντας τις φοβίες που διασπείρει στη κοινωνία η διαπλοκή, να μεταβάλεις την μορφή αντίληψης των οικονομικών απειλών. Ο φόβος αυτής της μορφής εκφυλίζει τις πνευματικές διεργασίες και σε μετατρέπει σε φυτό, καθώς κατά βάθος, όπως θαυμάσια είπε ο Βολταίρος «ο φόβος ακολουθεί το έγκλημα κι αυτό είναι η ποινή του». Αν ξεφύγεις από την πολιτική σημειολογία της «πειθαρχίας και τιμωρίας», από την διαλεκτική του εγκλήματος, τότε θα κάνεις ένα σημαντικό βήμα απομάκρυνσης από το φόβο. Τότε θα πάψει να σε φοβίζει η κοινωνική αναπαράσταση του εαυτού σου, εντός του πλαισίου της κρίσης. Τότε θα τοποθετήσεις την κρίση στο πραγματικό πολιτικό της πλαίσιο και έτσι θα οριοθετήσεις ορθολογικά τη στάση σου.

Δεν πρόκειται για την «κρίση» σου, είναι ο φόβος σου που προκαλείται από την κρίση του καθεστώτος, από την κρίση μιας μορφής ηγεμονίας, που σε απορυθμίζει ως ύπαρξη και πολίτη. Στο βαθμό μάλιστα που το καθεστώς τρέμει πλέον για την ύπαρξή του, σε παραφορτώνει με ενοχικά συμπλέγματα που αποτελούν έκφραση εσωτερίκευσης του ατομικού σου φόβου. Έτσι η κρίση μιας μορφής ηγεμονίας μετατρέπεται σε κρίση στη κοινωνία και κρίση του Εαυτού. Αν ξεφύγεις από τα ενοχικά συμπλέγματα που προκαλούνται πολιτικά ασφαλώς, τότε θα συμφιλιωθείς ξανά με το είδωλο σου στον καθρέφτη. Θα πάψεις να βλέπεις τον φόβο αυτοπροσώπως καθώς καθρεφτίζεσαι. Θα κάνεις ένα βήμα απομάκρυνσης από την φυτοποίησή σου και παράλληλα από την θυματοποίησή σου, βλέποντας κατάματα πώς σε κατάντησε ο φόβος.

Πρώτα όμως, θα πρέπει να δεις τον φόβο κατάματα για να καταλάβεις τι εννοώ.

Κομματισμός και Τεχνοκρατισμός αποτελειώνουν την Ελλάδα...

2012-01-13T09:00:00.002+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Στη χώρα όπου η πελατειακή κομματοκρατία ορίζει το πολιτικό φαινόμενο και η διαπλοκή την αντίληψη της λειτουργίας του, είναι φυσιολογικό τις σχέσεις εξουσίας να τις ερμηνεύει κανείς από κάποιο κομματικό μετερίζι ή να απορρίπτει συλλήβδην την πολιτική προσέγγιση, ταυτίζοντάς την με τον ξεπεσμένο κομματισμό της μεταπολίτευσης. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που ισοπεδώνεται είναι η καλλιέργεια της πολιτικής αντίληψης ως δημοκρατικής θεώρησης της καθημερινότητας - η διαρκής αναζήτηση θεσμών και η καλλιέργεια πολιτισμικών μικροδομών που θα αντιμετωπίζουν το δημοκρατικό παράδοξο: την συνύπαρξη της ελευθερίας με την ισότητα.

Ο γράφων επιχείρησε να ερμηνεύσει την ελληνική κρίση ως κρίση ηγεμονισμού και να εξηγήσει ότι η χώρα έχει ανάγκη να ξαναανακαλύψει την πολιτική στο πλαίσιο μιας εναλλακτικής ηγεμονίας, η οποία θα αφήνει πίσω της τον κομματισμό και τον τεχνοκρατισμό, αναγνωρίζοντας ότι κανένας απολύτως κοινωνικός παράγων (κόμμα, πρόσωπο, ιεραρχία κάποιας θρησκείας, τεχνοκεντρικός μηχανισμός οποιασδήποτε μορφής κλπ) δεν μπορεί να εμφανίζει τον εαυτό του ως εκπρόσωπο ολόκληρης της κοινωνίας ή του λαού (ολότητα) και να αυτοπροβάλλεται ως «σωτήρας» ή ως αυθεντικός εκφραστής του συγκερασμού συμφερόντων διαφορετικών κοινωνικών ομάδων. Ούτε ασφαλώς επιτρέπεται, στο πλαίσιο του δημοκρατικού και ελευθέρου πνεύματος, ο παράγοντας αυτός να επικαλείται οποιαδήποτε «αυθεντία» για να καταλάβει το κράτος. Με τις σκέψεις αυτές συνέδεσα την «λύση» στη κρίση με την ανάπτυξη μιας νέας στρατηγικής από αριστερά, η οποία ξεφεύγοντας από την παγίδα του «αθροιστικού» ή/και «διαβουλευτικού» δημοκρατικού προτύπου και την κυριαρχική αντίληψη του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» θα πρότεινε ένα διακυβερνητικό πρόγραμμα αναδιοργάνωσης πολιτείας και κοινωνίας σε μια ριζοσπαστικά δημοκρατική βάση.

Αντί για «συναίνεση» και άλλα παραμυθία του ύστερου καπιταλισμού, πρότεινα, με μια σειρά διαδικτυακών παρεμβάσεων, την πολιτική συνεννόηση και κυβερνητική σύμπραξη όλων των προοδευτικών και κοινωνικών δυνάμεων του τόπου σε ένα αγωνιστικό πλαίσιο με στόχο την θεμελίωση της αυτοκυβέρνησης και της λαϊκής κυριαρχίας σε μια επιτέλους δημοκρατική και όχι πελατειακή βάση. Ξεφεύγοντας στο σημείο αυτό από το κλασσικό μαρξιστικό πρότυπο πρότεινα μια διαφορετική σύλληψη (συγκρότηση) της ταξικής ταυτότητας και πάλης. Αντί για ταξικό «ανταγωνισμό» μίλησα για πολιτικό «αγωνισμό» διαφορετικών κοινωνικών ομάδων που τελικά τείνουν να διαμορφώνουν μια συναντίληψη ταξικού συμφέροντος σε περιόδους κρίσεως σαν την ελληνική σήμερα, μέσω μια κοινής στρατηγικής που θα υπηρετεί ένα πρόγραμμα κρατικής και κοινωνικής απελευθέρωσης. Στο σημείο αυτό μπορεί κανείς να διακρίνει την ιδιαιτερότητα της προσέγγισής μου. Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της διαφοράς μου από τον λενινισμό και σχετίζεται με την αντίληψη του ταξικού αντιπάλου: απορρίπτω τον πολιτικό «ανταγωνισμό» ως πάλη μεταξύ εχθρών και στη θέση του τοποθετώ τον «αγωνισμό» ως πάλη μεταξύ αντιπάλων. Τούτο ίσως φανεί σε κάποιους επουσιώδες, είναι όμως το πιο κρίσιμο στοιχείο στην ανάπτυξη πολιτικής πρακτικής και μιας στρατηγικής λαϊκής χειραφέτησης σήμερα, στη θέση μιας στρατηγικής κατάληψης του κράτους, που διαπνέει τόσο τον κρατισμό όσο και τον τεχνοκρατισμό.

Στην Ελλάδα η μπουλντόζα της ισοπέδωσης του πολιτικού φαινομένου έχει ιστορικές ρίζες – από την εποχή που σχηματιζόταν το Ρωσικό, το Αγγλικό και το Γαλλικό κόμμα, δηλαδή ήδη από το 1825. Από τότε ξεκίνησε η αρρώστια του ελληνικού κομματισμού συνδυασμένου με την εξάρτηση και την παράδοση σε ξένους παράγοντες, που βαπτίσθηκε πατριωτισμός, ενώ εξαγνιζόταν μέσω ενός απατηλού εθνικο-πολιτισμικού ιδιώματος. Ασφαλώς για την ολοκλήρωση του κομματισμού με παράλληλή διασκέδαση του λόγου της υποτέλειας, που έλαβε «ψευδο-ιδεολογική», «ψευδο-πολιτική» μορφή, υποδυόμενος τον πολιτικό λόγο, χρειάσθηκε να περάσουν πολλά χρόνια από την εποχή των Ανδρέα Μεταξά (Ρωσικό), Ιωάννη Κωλέττη (Γαλλικό) και Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου (Αγγλικό). Κατάληξη αυτού ήταν η υποχώρηση του πολιτικού και της πολιτικής εντός ενός πελατειακού κράτους κομματαρχών και κομματικών μεσαζόντων, που όριζαν κάθε φορά τη θέση πάτρωνα και πελάτη. Η σχέση αυτή επεκτεινόταν ασφαλώς στην οικονομική και κοινωνική σφαίρα και χαρακτήριζε την διεθνή πολιτική ταυτότητα του ελληνικού κράτους.

Η μπουλντόζα τούτη εναντίον της πολιτικής, αντί να αποδυναμωθεί κατά την μεταπολίτευση, ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο. Αιτία υπήρξε η άνοδος και κυριαρχία ενός κατεξοχήν λαϊκίστικου κόμματος (ΠΑΣΟΚ) και η επιχείρηση εξαγνισμού της βεβαρημένης με πολιτικές εξάρτησης και βάρβαρου αποκλεισμού δεξιάς, μέσω του σχηματισμού ενός κεντροδεξιού κόμματος (ΝΔ). Στη συνέχεια αυτά τα δύο κόμματα συνδιαμόρφωσαν ένα πλαστό πλαίσιο ιδεολογικής αντιπαλότητας (κάθετες διαχωριστικές γραμμές), το οποίο στην ουσία θεμελίωσε ένα ιδιόμορφο πολιτικό σύστημα που ενσάρκωνε το κομματικό φαινόμενο ως μηχανισμό κυριαρχίας επί του κράτους, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσε να διαχωριστεί πραγματικά από την οικονομική και κοινωνική σφαίρα. Ο χυδαίος ελληνικός κομματισμός δεν επέτρεψε τον εκδημοκρατισμό των θεσμών και την ανάπτυξη ενός υγιούς πλουραλιστικού πολιτικού συστήματος με αυθεντική, αναλογική αντιπροσώπευση. Τα τραυματικά σε όλα τα επίπεδα αποτελέσματα του εμφυλίου και η δραματική κομματο-εθνικιστική πολιτική αποκλεισμού των αριστερών από τους δεξιούς, αλλά και η εξάρτηση του ΚΚΕ από την ΕΣΣΔ, έπαιξαν ασφαλώς κρίσιμο ρόλο στην κομματική παραμόρφωση του πολιτικού φαινομένου στον τόπο μας την εποχή του διπολισμού - όπως και στην πολιτική έκφραση της αριστεράς, η οποία έλαβε και αυτή πολωτικό χαρακτήρα.

Τον τόνο στην εξέλιξη της πελατειακής κομματοκρατίας έδωσε στη συνέχεια ο μηχανισμός της διαπλοκής, ο οποίος ανέλαβε την μορφοποίηση και διαιώνιση του φαινομένου του δικομματισμού. Στο πλαίσιο αυτό οι κυρίαρχες δυνάμεις εντός της αριστεράς, αν και υιοθέτησαν έναν απολύτως δημοκρατικό λόγο σε ότι αφορά στο πολιτικό σύστημα, στην ουσία με την πολιτική τους πρακτική ενδυνάμωναν τον κομματισμό και αντανακλαστικά ενίσχυαν τον δικομματισμό και το καθεστώς πατρωνίας. Κάπως έτσι καταλήξαμε, κατά την μεταπολίτευση, οι εκπρόσωποι της αριστεράς να πλασάρονται στη νομή θέσεων εξουσίας του καθεστώτος και από τη μια να ακούν κριτική στη δομή του, ενώ από την άλλη να συνεισφέρουν στη λειτουργά του. Αντιφατικό; Ίσως, αλλά απόλυτα συνυφασμένο με τις αντιλήψεις περί κατάληψης του κράτους - και όχι καλλιέργειας του πολιτικού και της πολιτικής ως μορφή ανάπτυξης της προοδευτικής ιδεολογίας στην καθημερινή πρακτική, που θα εμπόδιζε τον σχηματισμό αυταρχικών, μονοπωλιακών δομών - της λενινιστικής και όχι μόνον αριστεράς, η οποία ποτέ δεν μπόρεσε να τοποθετήσει το σταλινισμό στο ιστορικό πλαίσιο που τον δημιούργησε και να απαλλαχτεί από σύγχρονες αναπαραστάσεις του.

Είναι τραγικό σφάλμα η επιχείρηση από την κυρίαρχη αριστερά να χρησιμοποιηθεί η κρίση, έτσι ώστε να εξασθενήσει μεν ο δικομματισμός, αλλά να μην διαμορφωθούν προϋποθέσεις εναλλακτικής διακυβέρνησης των προοδευτικών δυνάμεων, καθώς έτσι - όπως εκτιμούν - θα εμποδίζονταν οι αυθεντικοί κομματικοί εκπρόσωποι του λαού να πλασαριστούν σε επίκαιρη θέση για να καταλάβουν σε δεύτερο στάδιο το κράτος και να επιβάλουν τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, σύμφωνα με το σχέδιο που προφανώς έχουν έτοιμο στα κλειδωμένα συρτάρια τους! Αυτό στην πραγματικότητα εκχυδαΐζει την πολιτική ιδεολογία και διαμορφώνει μια επικίνδυνη και παραπλανητική για τα σημερινά λαϊκά συμφέροντα αντίληψη της πραγματικότητας και των δυνατοτήτων για κοινωνική χειραφέτηση, προκαλώντας μια μορφή φαντασιακού διαχωρισμού κομματισμού-τεχνοκρατισμού, την στιγμή κατά την οποία και τα δύο αποθεώνουν την γραφειοκρατική αυθεντία επί μιας πολιτικής τεχνολογίας, η οποία εμφανίζεται ως υπέρτατη αλήθεια και θέσφατο. Για να υποστηριχθεί αυτή η πολιτική παραμόρφωση, τόσο οι μηχανισμοί του κομματισμού όσο και οι προπαγανδιστές του τεχνοκρατισμού καταφεύγουν στον οικονομισμό είτε «διαφημίζοντας» τον καπιταλισμό ως μονόδρομο, είτε εκτοξεύοντας κατάρες εναντίον του, προτείνοντας την «αντικατάσταση» του από τον σοσιαλισμό, ενώ και στις δύο περιπτώσεις παραγνωρίζονται τα ηγεμονικά στοιχεία που μορφοποιούν πολιτικά τόσο το καφαλαιοκρατικό κράτος, όσο και την προοπτική ύπαρξης ενός σοσιαλιστικού κράτους.

Ας σταματήσω εδώ, καθώς αν συνεχίσω θα ζημιώσω τον σκοπό αυτού του σημειώματος, που ασφαλώς δεν είναι να αναδείξει τις αντιφάσεις στο εσωτερικό της αριστεράς, οι οποίες εμποδίζουν την διαμόρφωση μιας κοινής στρατηγικής των προοδευτικών υποκειμένων για την απελευθέρωση κράτους και κοινωνίας, αλλά να τονίσει ότι οποιαδήποτε λύση στο σημερινό πρόβλημα της Ελλάδας θα πρέπει να αναζητηθεί σε αντίστιξη και ενδεχομένως σε πλήρη αντίθεση με την κομματοκρατία και την τεχνοκεντρική αντίληψη της πολιτικής. Και τα δύο διαπνέονται από αναχρονισμό, αυταρχισμό και πατερναλισμό, αναπαράγοντας πατριαρχικά στερεότυπα, που αποτελούν τη βάση ανάπτυξης τόσο του ύστερου καπιταλισμού, όσο και του γραφειοκρατικού (υπαρκτού) σοσιαλισμού, που κατέρρευσε μέσα στο ζόφο σχετικά πρόσφατα, δίχως να αφήσει πίσω του σημάδια ενός ανώτερου πολιτισμού.

Η χώρα μας διέρχεται μια μοναδική φάση αποδιοργάνωσης, κατά την οποία το κρίσιμο είναι όλες οι προοδευτικές δυνάμεις να συμπαραταχθούν - κριτικά ασφαλώς και δίχως να αλλοιώσουν αναγκαστικά τους ιδιαίτερους ιδεολογικούς τους προσανατολισμούς – σε ένα πλαίσιο συντροφικότητας για την ανάδειξη μιας μεταβατικής κυβέρνησης που θα υποστηρίζει αποτελεσματικότερα τα συμφέροντα των δύο τρίτων της κοινωνίας, τα οποία πλέον συγκροτούν μια περισσότερο ή λιγότερο πολιτική ενότητα με την έννοια του ταξικού συμφέροντος. Πρέπει λοιπόν να απομακρυνθούμε από την λογική του κομματισμού – και όχι φυσικά από τη δημοκρατική λογική του κομματικού φαινομένου: από τον κομματισμό και όχι από τα κόμματα, και να συνειδητοποιήσουμε ότι στο βαθμό που φαλκιδεύονται εξαρχής οι προϋποθέσεις σχηματισμού ενός αξιόπιστου κυβερνητικά τρίτου (αριστερού) πόλου, που θα μπορούσε να διεκδικήσει την διακυβέρνηση επί ενός συγκεκριμένου προγράμματος, μέσω του οποίου θα επιχειρείτο να ανακοπούν οι συνέπειες της κρίσης και να διαμορφωθούν συνθήκες εκδημοκρατισμού και παραγωγικής ανασυγκρότησης, ενισχύεται είτε ο δικομματισμός, είτε ο τεχνοκρατισμός, είτε μια μορφή κυριαρχίας των πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικών δυνάμεων του καθεστώτος ως μεταβατικό στάδιο για το πέρασμα από το πρώτο (δικομματισμός) στο δεύτερο (παγκόσμια διακυβέρνηση).

Ο κομματισμός από όπου και αν προέρχεται είναι η χειρότερη κατάρα για την πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας. Αυτός εξέθρεψε την διαπλοκή, αυτός συντηρεί το πραξικοπηματικό καθεστώς (με καθαρά δημοκρατικούς όρους) στη χώρα και αυτός παραμορφώνει διαρκώς τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Τέλος, αυτός δίνει πάτημα σε «φασίζοντες-νεοφιλελευθέρους» ή «νεοφασίστες» ή «νεοφιλελεύθερους-χουντικούς» ή ακόμη και σε «σοσιαλιστές της παγκόσμιας διακυβέρνησης», για να αναπτύσσουν τον ισοπεδωτικό, πραξικοπηματικού τύπου, ολοκληρωτισμό τους, εξευτελίζοντας το κομματικό φαινόμενο. Τούτοι, που εξαιτίας των αποτελεσμάτων της πτώχευσης και φτωχοποίησης φαίνεται να αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, συγχέουν σκόπιμα ή συμπλεγματικώς τον κομματισμό με την ύπαρξη και λειτουργία κομμάτων σε μια πλουραλιστική δημοκρατία, καταλήγοντας να προπαγανδίζουν συνήθως εμμέσως μια χούντα τεχνοκρατών ή μια χούντα στρατιωτικών για να δώσει δήθεν ορθολογική λύση στη κρίση.

Τελικά με την αμέριστη συμπαράσταση της διαπλοκής ο τρίτος πόλος διαμορφώνεται αντί από την αριστερά και από αριστερά, από την «παπαδημο(κρατία)», σε ένα φαντασιακό πλαίσιο υπέρβασης του εξευτελισμένου δικομματισμού, ενώ παράλληλα νέοι κομματικοί σχηματισμοί τείνουν να διαμορφωθούν με κριτήρια αποικιοκρατικά σαν και αυτά που οδήγησαν κατά τα πρώτα βήματα του ελληνικού κράτους, στο σχηματισμό του Ρωσικού, του Αγγλικού και του Γαλλικού κόμματος, προσαρμοσμένα στην «εποχή» μας ασφαλώς!! Πρόκειται για την απόλυτη ιστορική φάρσα. Αν μάλιστα οι αριστερά δεν μπορέσει να υπερβεί την σταλινική αντίληψη περί πολιτικής και εξουσίας, προβλέπω την πιθανότητα να ξαναζήσουμε φαιδρές, αλλά ταυτόχρονα τραγικές καταστάσεις, με τον απόλυτο εξευτελισμό του δημοκρατικού προτύπου και απίθανα γελοίες νέες διαχωριστικές γραμμές, που θα χαράσσονται από θλιβερούς ηγετίσκους στο όνομα του λαού και του εθνικού συμφέροντος, ασφαλώς! Την ίδια στιγμή η αριστερά θα καταγγέλλει τη νέα αντιλαϊκή, αντιδημοκρατική εκτροπή, αλλά δυστυχώς δεν θα ακούγεται από τους πολλούς, καθώς θα έχει χάσει την ευκαιρία της καθοριστικής παρέμβασης.

Τώρα ο τεχνοκρατισμός ως το ιδεολόγημα του τεχνοκεντρισμού στην πολιτική πρακτική, έρχεται να δώσει λύση στο αδιέξοδο του καθεστώτος που χρεοκόπησε την χώρα. Από τους πραξικοπηματίες του δικομματισμού (ποτέ δεν διεξήχθησαν εκλογές που δεν χειραγωγούσαν χυδαία και δεν νόθευαν την βούληση του εκλογικού σώματος) που φρόντισαν να διασύρουν μέσω του κομματισμού και του πελατειακών θεσμών την δημοκρατία στον τόπο, σήμερα έρχονται κάτι υβριστές της επιστήμης να υποστηρίξουν το τέλος της πολιτικής και του πολιτικού «ανταγωνισμού» ή «αγωνισμού» εν ονόματι κάποιων δήθεν ουδετέρων, αντικειμενικών λύσεων. Κατέφθασαν οι απολιτικοί για να κάνουν πολιτική, και τους υποδέχονται θριαμβευτικά οι νεοφιλελεύθεροι, οι σοσιαλδημοκράτες και οι ντόπιοι νεοφασίστες. Το καθεστώς και η διαπλοκή, δηλαδή, που εμφανίζονται αγανακτισμένοι με την τάχαμου κυριαρχία μιας δήθεν αριστερής ιδεολογίας στο τόπο, που οδήγησε στην καταστροφή!! Είναι ο τεχνοκρατισμός παρέα με το νεοφασισμό που συνειδητά συγχέουν το κράτος πατρωνίας - το οποίο έστησε στην Ελλάδα η δεξιά με τους ξένους «προστάτες» της χώρας και ενδυνάμωσε το ΠΑΣΟΚ - με την σοσιαλιστική ιδεολογία και πρακτική . Τον κομματισμό θεωρούν «αριστερή ιδεολογία» οι δυστυχισμένοι αυτοί πελάτες του καθεστώτος. Όπως θεωρούν τα στοιχειώδη ανθρώπινα και αστικά δικαιώματα, που θεμελιώνουν βασικά δημοκρατικά δικαιώματα, ως θεσμούς αντιαναπτυξιακούς και αριστερή τρικλοποδιά στην ευημερία της «Ελλάδας των Ελλήνων Χριστιανών», που μάλλον ευχαρίστως κάποιοι από αυτούς θα παράλλασαν σε: «Ελλάδα των Ρωσόφιλων Χριστιανών»!

Πρόκειται για μια τρέλα, που καλλιεργεί το καθεστώς για να περισώσει τους παράγοντες που το συνθέτουν και αντί η αριστερά να προσφέρει έναν σύγχρονο δημοκρατικό αντίλογο και μια νέα προοπτική στη κοινωνία, εμπλουτίζοντας δημοκρατικά το κομματικό φαινόμενο με μια σύγχρονη στρατηγική συνεργασιών των αριστερών κομμάτων, παλινδρομεί στη πλέον σκληρή διαλεκτική του κομματισμού. Κρίσιμο σφάλμα είναι αυτό, σύντροφοι… ας μην επιτρέψουμε ο κομματισμός και ο τεχνοκρατισμός να αποτελειώνουν την Ελλάδα!

Αν δεν ξαναανακαλύψουμε την δημοκρατική πολιτική και δεν εγκαταλείψουμε τον κομματισμό και την αντίστοιχη πολιτική κουλτούρα, δεν βλέπω με ποιο τρόπο η χώρα μπορεί να ανασυγκροτηθεί, δίχως να καταστραφεί τελειωτικά η κοινωνία. Το κομματικό φαινόμενο, αντί να υποβαθμιστεί πολιτικά, όπως επιδιώκει ο τεχνοκρατισμός, θα πρέπει να εμπλουτιστεί με τις αρχές του ριζοσπαστικού πλουραλισμού και την προγραμματική συνεργασία διακριτών ιδεολογικών χώρων, που όμως επιδιώκουν να εξυπηρετήσουν τα ευρύτερα συμφέροντα των δύο τρίτων της κοινωνίας, τα οποία αυτή την περίοδο πλήττονται μαζικά από το ελληνικό καθεστώς και τους ξένους πάτρωνές του.

Το κείμενο αυτό αποτελεί την τελευταία απόπειρα του γράφοντος στην προσπάθεια ευαισθητοποίησης σχετικά των ηγεσιών των προοδευτικών κομμάτων, όπως και των Ελλήνων πολιτών γενικότερα, με σκοπό: (1) την αλλαγή της στρατηγικής στο χώρο της ευρύτερης αριστεράς και (2) την αφύπνιση των Ελλήνων με την εγκατάλειψη του δικομματισμού και την αποπαγίδευση από τον τεχνοκρατισμό Πιστεύω ότι έστω και τη τελευταία στιγμή (έστω και πολύ καθυστερημένα), οι προοδευτικές-κοινωνικές δυνάμεις πρέπει να αναθεωρήσουν συγκυριακά τη στάση τους, έστω και αν δεν απορρίψουν τον κομματισμό, όσοι τον θεωρούν αναπόσπαστο κομμάτι της ιδεολογίας τους. Το τελευταίο δεν είναι καθόλου αντιφατικό στον βαθμό που διακριτά κόμματα σοσιαλιστικού προσανατολισμού, διατηρώντας τα ιδιαίτερα ιδεολογικά χαρακτηριστικά τους και την κομματική τους οργάνωση, θελήσουν να συμπράξουν για τον σχηματισμό μιας μεταβατικής κυβέρνησης επί ενός συγκεκριμένου προγράμματος.

Και μόνον το ότι μία τέτοια συζήτηση δεν έγινε σοβαρά και ευρύτερα τόσο καιρό, παρά τις εκκλήσεις και προκλήσεις από ένα ιδεολογικό μπουκέτο προσωπικοτήτων, που διαπνέονται από δημοκρατικά ιδανικά, φανερώνει ότι δεν υφίσταται περίσσια τόλμης και αρετής για να αντιμετωπιστεί το κράμα κομματισμού – τεχνοκρατισμού, που οδηγεί την χώρα σε πολιτικό αδιέξοδο και φουσκώνει τον ασκό του Αιόλου με αντιδημοκρατικές, αντιλαϊκές προοπτικές. Θέλω να πιστεύω ότι κάνω λάθος. Θέλω να πιστεύω ότι η πολιτική τόλμη σε συνδυασμό με την δημοκρατική αρετή θα πρυτανέψουν. Θέλω να ελπίζω στην αναγέννηση της συντροφικότητας, παρά τις ιδεολογικές διαφορές. Θέλω να πιστεύω ότι η αριστερά δεν θα αυτοεγκλωβιστεί και ότι ο ελληνικός λαός δεν αποτελείται από πρόβατα. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα χρειαστεί να γράψω ξανά κάτι παρόμοιο...

Για την αξιοπρέπεια, ρε γαμώ το !

2012-01-08T15:21:00.004+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σήμερα θα ασκήσω το δικαίωμα της αυτόματης γραφής για να πω πράγματα που δεν θα μπορούσα να διατυπώσω εντός των ορίων της κριτικής του «θεσπίζειν» και της πολιτικής οικονομίας του θεσπιζόμενου. Θα γράψω δέκα κουβέντες που υπαγορεύει η συναισθηματική λογική μου και όχι οι θεσμοί (μεθοδολογίες) συγκεκριμένων μορφών γλωσσικών αποκρυσταλλώσεων της πολιτικής δράσης. Πρόκειται για τη φωνή που ακούω να αντηχεί μέσα μου σαν υπόκωφο σύνθημα, σαν κραυγή, σαν κάτι που θέλει να απελευθερωθεί από τη βάσανο της εκλογίκευσης οποιασδήποτε μορφής. Δεν πρόκειται για τη φωνή κάποιου ποιητή, αλλά για την άρθρωση συναρτήσεων του υποσυνειδήτου λίγο πριν αυτό δεχθεί την πολιτική μαστοριά, μετατρεπόμενο σε προϊόν κάποιας κοινωνικής τεχνολογίας.

Στην Ελλάδα σήμερα συμβαίνουν θαυμαστά πράγματα. Η αβεβαιότητα είναι ο κανόνας. Η πείνα και η ανημποριά ο σύμβουλος. Το άδειο στομάχι δεν μιλάει, τρίζει και ταρακουνάει ολόκληρο τον οργανισμό. Όχι, δεν είναι τρίξιμο, κροτάλισμα είναι που συμπαρασύρει τα έντερα και προκαλεί παράλυση στα άκρα. Η αξιοπρέπεια απειλείται μαζικά. Η ανέχεια, που σε πολλές περιπτώσεις απειλεί την ζωή αυτή καθ’ εαυτήν, σε όλες ανεξαιρέτως θίγει την πολιτική και κοινωνική υπόσταση του ατόμου. Το άδειο στομάχι είναι άθλιος σύμβουλος, είναι αυτό που σε οδηγεί σε καθεστώς παράδοσης και όχι επανάστασης. Έχουμε εξέγερση των εξαθλιωμένων και όχι διέγερση των ταξικών συνειδήσεων. Αλλιώς προκύπτει το πρώτο, αλλιώς δομείται το δεύτερο. Εδώ πρόκειται απλώς για το άδειο στομάχι η την απειλή του άδειου ψυγείου, που εξευτελίζει ασυνειδήτως την ύπαρξη και όχι για την συνείδηση του ταξικού χαρακτήρα του αποκλεισμού που αναζητεί μια νέα πολιτική δομή για να εκφραστεί με όρους ισότητας.

Άλλο εξέγερση και άλλο επανάσταση. Όπως είναι άλλο πράγμα η εξέγερση ως μορφή διαμαρτυρίας ή η εξέγερση με κίνητρο την χειραφέτηση ιδιαιτέρων ομάδων (πολιτική διαδικασία) ή ακόμη και ατόμων και άλλο η εξέγερση αυτών που ντρέπονται για την ύπαρξή τους. Η πείνα, σε συνδυασμό με την χαμηλού επιπέδου καλλιέργεια και την προσβολή κάθε ίχνους αξιοπρέπειας, ακόμη και αν οδηγήσει σε εξέγερση, η τελευταία θα είναι κίνηση για παράδοση και όχι για χειραφέτηση.

Αυτό διδάσκει η εμπειρία όσων, αντί για σέρφινγκ στα κύματα της ιστορίας παρασυρόμενοι από φιλοσοφικά ρεύματα, έτυχε να προσεγγίζουν τα κοινωνικοπολιτικά φαινόμενα με το κροτάλισμα εντέρων και οισοφάγου. Έτσι, η ιστορία χωνεύεται πιο δύσκολα, αλλά άπαξ και αφομοιωθεί, μετατρέπεται σε στοιχείο της ψυχοσύνθεσης, από παράγων νομιμοποίησης πολιτικών αναπαραστάσεων της αναφερόμενης ταυτότητας. Αυτή ακριβώς η προσέγγιση της ιστορίας δεν παραγνωρίζει τις μικροπολιτικές δομές που διαμορφώνουν το πλαίσιο αντιδράσεων ενός ανθρώπου, του οποίου η αξιοπρέπεια θίγεται εξαιτίας της αδυναμίας του να βιοποριστεί και να ζήσει την οικογένεια του, σε ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες δόμησης ταξικής συνείδησης.

Εδώ μόνον η παράδοση ή η αποσκίρτηση εμφανίζονται ως μη-καταστροφικές για την βιολογική ύπαρξη, εναλλακτικές. Ψάχνεις κάπου να παραδοθείς, σε κάποιον να δοθείς, ένα στρατόπεδο να εγκλειστείς για να επιβιώσεις, αφήνοντας την αξιοπρέπεια απέξω. Ποια αξιοπρέπεια; Έχουν αξιοπρέπεια τα «άδεια στομάχια»; Έχεις κοιτάξει ποτέ στα μάτια ένα πεινασμένο παιδί; Αντέχεις να βλέπεις πεινασμένο το δικό σου παιδί και να σε κατηγορούν κι από πάνω οι αλήτες της διαπλοκής ως «αποτυχημένο» και «διεφθαρμένο»; Ως προβληματικό άτομο, διότι αντί να αγωνίζεσαι για τον πλουτισμό της, εσύ επιμένεις να κατεβαίνεις στο δρόμο για το ψωμί σου; Βρε, αν δεν αισχροκερδήσουν οι διαπλεκόμενοι, πώς θα υπάρξει περίσσευμα και για την πλέμπα(;!)

Αν, στο σημείο αυτό, θεωρήσεις ότι λαϊκίζω ή ότι ξαφνικά υιοθέτησα «παλαιοκομμουνιστικό» γλωσσικό ιδίωμα για να περιγράψω την ζώσα πραγματικότητα, προφανώς θα ανήκεις σε εκείνους που έχουν ήδη παραδοθεί και μάλιστα ενθουσιωδώς, πριν ακόμη ξεκινήσει η μάχη, πριν η ελληνική κοινωνία υποστεί την επιτήδεια περικύκλωση. Αν, σεβαστέ μου αναγνώστη, δεν μπορείς να νοιώσεις το κροτάλισμα ενός υποσυνείδητου λόγου που εστιάζει στα μικροπολιτικά χαρακτηριστικά της ύπαρξης, τότε είσαι χαμένο κορμί, με κουλτούρα δεσμοφύλακα! Φαντάζομαι ότι ακόμη και το ίδιο σου το παιδί να δεις να σέρνεται στους δρόμους της ανεργίας και του εξευτελισμού, πεινασμένο και αμήχανο, εναντίον του θα στραφείς, καθώς μέσα σου πάντα θα θεωρείς ότι ή παράδοση σε άπληστα συμφέροντα αποτελεί υψηλή τέχνη και ένδειξη ισχυρού χαρακτήρα. Θέλει «χαρακτήρα» και «χρηστότητα» η παράδοση με τα χέρια ψηλά και τα πόδια ανοιχτά, καθώς ήρθε η ώρα να παραδώσουμε αυτά που «τρώγαμε όλοι μαζί» …αυτό πράττουν οι αξιοπρεπείς άνθρωποι - διαδίδει η διαπλοκή και επαναλαμβάνουν εκείνοι που αισθάνονται ότι η παράδοση στον ισχυρό αποτελεί πατριωτικό, χριστιανικό, εθνικό και κυρίως υψηλής ευφυΐας «καθήκον», Έτσι κάνουν οι έξυπνοι άνθρωποι που αγαπούν το τομάρι τους και το παιδί τους. Τα περί αξιοπρεπείας είναι κουβέντες αποτυχημένων!! Άλλωστε, αφού με την σοκαριστική φτωχοποίηση ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας οι πιθανότητες παράδοσης του λαού αυξάνονται, γιατί να μην παραδοθούμε δίχως αντίσταση στις επιλογές του καθεστώτος; (!) Έτσι, ίσως να αποφύγουμε τα χειρότερα, λένε όσοι την ηθική την χρησιμοποιούν για να γυαλίζουν τα παπούτσια τους και την πολιτική για να σκουπίζουν το πισινό τους.

Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από την εξαφάνιση της αξιοπρεπείας σε μια κοινωνία. Αν λάβεις μάλιστα υπόψη ότι στην Ελλάδα ποτέ δεν καλλιεργήθηκε συστηματικά η αξιοπρέπεια, αλλά αντ’ αυτής η πατρωνία και διάφορες μορφές νομιμοποίησης της πελατειακής αυθαιρεσίας, τότε ίσως συμφωνήσουμε ότι η όποια αξιοπρέπεια στην χώρα μας ποτέ δεν απέκτησε βαθιές δημοκρατικές ρίζες. Έτσι είναι σήμερα ευκολότερο, μέσω της γενικευμένης πρόσκλησης για παράδοση που απευθύνει το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και οι κεντρικοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης προς τον λαό, να ξεριζωθεί κάθε στοιχείο αξιοπρέπειας από την πολιτισμική και ιδιοσυγκρασιακή δομή του Έλληνα. Αν σήμερα δεν βροντοφωνάξουμε «για λίγο κοινωνική και ατομική αξιοπρέπεια, ρε γαμώ το», δεν πρόκειται να θέσουμε κάποιες στοιχειώδεις (νέες) ηθικές βάσεις για την δόμηση αυτόνομης πολιτικής. Παράδοση με μοναδικό όρο την «επιβίωση της χώρας», όπως δηλώνει ο κ. Παπαδήμος, καταχειροκροτούμενος μάλιστα από το καθεστώς των διαπλεκομένων, σημαίνει απάλειψη της έννοιας της αξιοπρεπείας από την ψυχοδομή μας. Δίχως αυτή ενδεχομένως να επιβιώσουν οι περισσότεροι συγκυριακά ως αιχμάλωτοι πολέμου, αλλά στο τέλος η χώρα θα καταντήσει ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Προς τα εκεί μας οδηγεί βήμα-βήμα η διαπλοκή και οι πολιτικές δυνάμεις που έμμεσα ή άμεσα στηρίζονται από αυτήν και στηρίζονται σε αυτήν. Εντός του «στρατοπέδου» θα αναπτυχθούν νέοι κανόνες συμμόρφωσης, οι οποίοι θα δομούν διάφορες φαντασιακές αναπαραστάσεις «αξιοπρέπειας», μόνο που δεν θα πρόκειται για αξιοπρέπεια, αλλά για τα θρησκευτικά του αιχμαλώτου που αναζητεί ασθμένως έναν ψυχολογικό μηχανισμό για να διασκεδάσει το νέο υπαρξιακό καθεστώς υποδούλωσης που τον χαρακτηρίζει.

Φίλοι, η ελληνική κοινωνία μοιάζει να διέρχεται μαζικά ένα μετατραυματικό σοκ, που προέκυψε φυσιολογικά μετά την εφαρμογή της συνταγής – σοκ και δέος – απορρύθμισης του ΔΝΤ. Αυτό προκαλεί έντονο στρες, οδηγώντας, όπως είπαμε, τα πλέον ευαίσθητα άτομα της κοινωνίας σε παραλυσία και μια διάθεση εγκατάλειψης, η οποία διαμορφώνει τις συνθήκες παράδοσης. Αντίδοτο στην διαδικασία αυτή είναι η ενότητα στο επίπεδο της κοινωνίας των πολιτών και κυρίως η σφυρηλάτηση ενός λαϊκού κινήματος για αυτοκυβέρνηση με δημοκρατικούς και πλουραλιστικούς όρους. Τούτο θα προκαλούσε ένα διαφορετικό σοκ, που έστω και συγκυριακά θα αντιμετώπιζε τη γενίκευση του «μετατραυματικού σοκ». Θα προκαλούσε, με άλλα λόγια, επαναθεμελίωση της αξιοπρέπειας, η οποία έτσι θα επαναδομείτο σε μια κοινωνική βάση αντίστασης και όχι αποκλειστικά σε μια ατομική - που ούτως ή άλλως χαρακτηρίζει ελάχιστα, παράταιρα, ισχυρά μέλη της κοινωνίας, τα οποία δεν κλονίζονται, υπηρετώντας την προσωπική τους τρέλα! Το ζήτημα δεν είναι να ακολουθήσει η κοινωνία το παράδειγμα λίγων «ηρωικών» μορφών που δεν παραδίδονται με τίποτε.

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη να μιμηθεί αγωνιστές της αξιοπρέπειας, ούτε να υιοθετήσει το ηθικό τους πρότυπο. Αυτά αποτελούν επικίνδυνες για την πολιτική συνειδητοποίηση του τραυματισμένου εαυτού, στρατηγικές. Οι Έλληνες δεν έχουν ανάγκη να μιμηθούν κανέναν. Αρκεί να εξεγερθούν για να κερδίσουν την αξιοπρέπεια τους, που δεν χαρίζεται, και όχι να εξεγερθούν για να παραδώσουν την αξιοπρέπεια τους να την διαχειριστεί η φρουρά του «στρατοπέδου», στην οποία θα παραδοθούν ως αιχμάλωτοι ενός πολέμου στον οποίο έπαιξαν από την αρχή το ρόλο του θύματος – καθώς έτσι συνέφερε την ηγεσία τους. Εκτός από τους «τρελούς», όλοι οι υπόλοιποι κερδίζουν την αξιοπρέπεια τους μέσω του κοινωνικού αγώνα για χειραφέτηση. Αυτό δίνει πολιτικό νόημα στο «άδειο στομάχι» και εξαφανίζει το «κροτάλισμα του πεπτικού». Ο κοινωνικός αγώνας δομεί την διαλεκτική της αξιοπρέπειας και τίποτε άλλο. Αυτός επουλώνει τραύματα από το σοκ της φτωχοποίησης και τους εξευτελισμούς της ύπαρξης από την ανεργία. Μόνον που στην περίπτωση μας, αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να είναι ιδεολογικά και πολιτικά τυφλός ή εκβιαστικός. Ούτε μπορεί να αποτελεί ένα «zero-sum game» πολιτικών δυνάμεων.

Θα έχουν τεράστια ευθύνη όσοι, αντί για μια ενωτική στρατηγική των δύο τρίτων της κοινωνίας - ώστε το «μετατραυματικό σοκ» να μην καταλήξει σε γενικευμένη παράδοση, αλλά σε συγκεκριμένη προοπτική ευημερίας με όρους εκδημοκρατισμού και παραγωγικής αναδιοργάνωσης - προτάσσουν απλώς την αποδυνάμωση του δικομματισμού. Μία ασθενής κυβέρνηση δεν σημαίνει ισχυρό λαϊκό κίνημα, ούτε μια εξασθενημένη μορφή εθνικής ηγεμονίας διασφαλίζει την επικράτηση λαϊκών δυνάμεων. Ένα αδύναμο κράτος με μία απολύτως εξευτελισμένη ηγεσία εντός μιας μεταμοντέρνας υπερεθνικής δομής, δεν διαμορφώνει συνθήκες επανάστασης, αλλά μάλλον πιθανότητες παράδοσης άνευ όρων της ευρύτερης κοινωνίας. Αιτία είναι η αίσθηση αδιεξόδου, περικύκλωσης, ματαιότητας και ανημποριάς που χαρακτηρίζει το υποσυνείδητο του φτωχοποιούμενου πολίτη.

Η στρατηγική αντίστασης που θα ενδυναμώσει τον πολίτη και θα του προσδώσει βούληση για έναν αγώνα αξιοπρέπειας είναι υπόθεση όλων των προοδευτικών – κοινωνικών δυνάμεων και όρος ύπαρξης της αριστεράς. Από αυτές τις δυνάμεις απαιτεί ο λαός ένα κοινό πρόγραμμα διακυβέρνησης, με στόχο να υπηρετηθεί η αξιοπρέπειά του. Στον βαθμό που αυτό δεν συμβαίνει, κλονίζεται και η αξία της «αριστεράς» ως ηθική μορφή που υπηρετεί την αξιοπρέπεια του ανθρώπου με την επανένωση υποκειμένου και κοινωνίας. Η αξιοπρέπεια, φίλοι, είναι αυτό που ενώνει το κάθε άτομο με την κοινωνία και επιτρέπει τον εναρμονισμό των σχέσεων μεταξύ μας. Αν δεν υπάρχει αυτή, τότε η κοινωνία μετατρέπεται σε μια μορφή ελευθέριας αγοράς, η ολοκλήρωση της οποίας θα πρόσβαλε την οργάνωση της ζούγκλας, αν την παρομοίαζα με αυτήν. Η έξοδος από την απόλυτη βαρβαρότητα του «στρατοπέδου», στο οποίο όλο και περισσότεροι Έλληνες κατευθύνονται ως αιχμάλωτοι ενός πολέμου που δεν πρόλαβαν να συνειδητοποιήσουν, αν δεν μπορεί να γίνει επαναστατικά, τουλάχιστον ας μην οδηγήσει σε μια μορφή εξέγερσης εναντίον των ηγητόρων, η οποία θα καταλήξει στην απόλυτη υποδούλωση σε αυτούς με τους οποίους συνεργάστηκαν και συνεργάζονται οι ηγήτορές μας για να περισωθούν οι ίδιοι μέσω της δικής μας παράδοσης.

Οι κόκκινες γραμμές ενός οίκου ανοχής

2012-01-06T11:00:00.001+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όταν ακούς για κόκκινες γραμμές, ανθρώπινο κρέας μυρίζει. Το κόκκινο έγινε το χρώμα της φωτιάς που καίει μια ολόκληρη κοινωνία και σημάδι μιας καθεστωτικής τρέλας, αντί για το χρώμα της διεγερμένης συνείδησης ενός εξευτελισμένου λαού, της φωτιάς που γεννά ελπίδα μέσω της χειραφέτησης.

Από κόκκινες γραμμές σε κόκκινες γραμμές βαδίζουν οι κυβερνώντες τα τελευταία χρόνια, σαν να έχουν βάλει στοίχημα να αποδείξουν ότι η οδός προς την άβυσσο είναι κόκκινη. Είναι να κοκκινίζει κανείς από θυμό παρακολουθώντας τις συνεχείς υποχωρήσεις του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος στις εμφανιζόμενες ως απαιτήσεις (ή καλύτερα στρατηγικές τιμωρίας των Ελλήνων, όπως οι ίδιοι οι κυβερνώντες ομολογούν) συμμόρφωσης του ελληνικού λαού σε ένα πρόγραμμα (μνημόνιο) δίχως (αναπτυξιακό) πρόγραμμα που τον γονατίζει, χωρίς να προσφέρει απολύτως καμία βάσιμη προοπτική οικονομικής ανάταξης. Καταστροφή για την καταστροφή είναι η συνταγή και όσοι δεν το καταλαβαίνουν είναι που το κόκκινο το έχουν συνδέσει με τα μπουρδέλα και μάλιστα με αυτά όπου οι κόκκινες γραμμές αρχίζουν εκεί όπου τελειώνει το πορτοφόλι του πελάτη.

Ναι, οι κόκκινες γραμμές του διαπλεκόμενου καθεστώτος - που οι πελάτες του συνεχίζετε να προφασίζεσθε ότι δεν καταλαβαίνετε τι σημαίνει και ότι δεν έχετε ακούσει καμία διαφορετική πρόταση εξόδου από αυτό - είναι οι κόκκινες γραμμές που χαράσσονται σε ένα μπουρδέλο και όχι σε μια ανεξάρτητη χώρα και ευνομούμενη πολιτεία, για την ύπαρξη της οποίας έχει χυθεί πολύ …κόκκινο. Εδώ, οι κυβερνήτες μας έχουν παρεξηγήσει απολύτως τον ρόλο τους, προσδίδοντας στο εαυτό τους ρόλο τσατσάς, με πελάτες, άλλοτε συντεχνιακά ή μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα και άλλοτε ξένους επιβήτορες με διακύβευμα την ικανοποίηση των πλέον άπληστων ορέξεων πάνω στα δύο τρίτα του κοινωνικού σώματος.

Πλέον η κατάσταση έχει ξεπεράσει την προηγούμενη κόκκινη γραμμή του σαδομαζοχισμού, την οποία εξέφραζε απερίφραστα το ΠΑΣΟΚ και το ΛΑΟΣ με την κα Μπακογιάννη και τις λοιπές νεοφιλελεύθερες δυνάμεις και «συνεσταλμένα» ο Α. Σαμαράς και ο Φ. Κουβέλης, για να φτάσουμε στην λογική ότι το «μπουρδέλο» δεν έχει πια κόκκινες γραμμές με όρους εκμετάλλευσης και ότι το μόνο που έχει σημασία είναι να συνεχίσει να υπάρχει, προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον κόσμο. Στο κάτω-κάτω, μόνον έτσι θα επιβιώσουν οι εργαζόμενοι σ’ αυτό. Ή με τα λόγια του κ. Λουκά Παπαδήμου (πρωθυπουργού της Ελλάδος): «Ακούω από διάφορες πλευρές για «κόκκινες γραμμές». Για μένα κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της χώρας και η διασφάλιση ενός ασφαλούς μέλλοντος για τους πολίτες της.» Και για μένα η παραπάνω φράση αποτελεί την επιτομή του λαϊκισμού και σημαίνον της διαλεκτικής της τσατσάς. Ο ορθολογισμός του δήθεν σοβαρού τεχνοκράτη κ. Παπαδήμου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι από δω και στο εξής κριτήριο πολιτικής θα είναι η επιβίωση του καθεστώτος, δίχως να υπολογίζονται οι ανθρώπινες θυσίες, στο βωμό προφανώς του κέρδους αυτών που στην πραγματικότητα εκπροσωπεί. Δίχως δισταγμό, ο άνθρωπος αυτός υπαινίσσεται ότι ενόψει της διασφάλισης του μέλλοντος (δεν το επαναλαμβάνω όπως το είπε για να μην γίνω συναυτουργός στην δολοφονική απόδοση στα ελληνικά της σχετικής φράσης που διατύπωσε) έχουμε υποχρέωση και ευθύνη να πράξουμε ό,τι μας ζητούν κάθε φορά οι δανειστές μας, στον βαθμό που καταλήγουν να επιτυγχάνουν τον συγκερασμό των συμφερόντων τους.

Όλα αυτά διαδραματίζονται την στιγμή κατά την οποία οι «κόκκινες γραμμές» θα μπορούσαν να αποδώσουν τα μέγιστα, καθώς το χρηματοπιστωτικό λόμπυ εμφανίζεται απολύτως θορυβημένο από την εξέλιξη του παιχνιδιού με την γερμανική ελίτ. Οι άνθρωποι που παρέσυραν τον Γιώργο Παπανδρέου σε μία εγκληματική πολιτική για τα συμφέροντα της ελληνικής κοινωνίας, δυναμιτίζοντας μέσω κυρίως της Ελλάδας την γερμανική ηγεμονία εντός της ΕΕ, προτείνοντας μάλιστα επανειλημμένως την επιστροφή μας στην δραχμή, τώρα τρέμουν με την πιθανότητα να υποστούν τεράστιες ζημίες από το ντόμινο που θα προκύψει μετά από μια ενδεχόμενη έξοδο της χώρας μας από την ζώνη του ευρώ. Αντί, λοιπόν, αυτή την συγκυρία να σπεύσει με μια έξυπνη νέα στρατηγική να εκμεταλλευθεί το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα υπέρ των συμφερόντων του λαού, πράττει τα ακριβώς αντίθετα, δείχνοντας να πιστεύει ότι τώρα είναι η ευκαιρία η εσωτερική υποτίμηση να λάβει εξοντωτικές για τα δύο τρίτα της κοινωνίας διαστάσεις. Έτσι, ενώ σβήνονται οι οποιεσδήποτε κόκκινες γραμμές προς τους εξωτερικούς παράγοντες και τους τραπεζίτες, χαράσσονται διαρκώς και πιο σφιχτές κόκκινες γραμμές για τον ελληνικό λαό και τα δικαιώματά του. Ε, αυτό δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί σε καμία περίπτωση σώφρων πολιτική οποιασδήποτε αστικής τάξης, που δεν διαπνεόταν από την λογική της τσατσάς. Και μάλιστα της πλέον απελπισμένης!

Από την αρχή-αρχή της πιστωτικής κρίσης πρότεινα η απειλή εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη να εκφραστεί με μια συγκροτημένη στρατηγική εναντίον όσων υπονόμευαν τα συμφέροντα της χώρας, την λαϊκή κυριαρχία και τα αστικά δικαιώματα των Ελλήνων. Το καθεστώς στην χώρα έπραξε ακριβώς το αντίθετο: δόμησε και χρησιμοποιεί διαρκώς την απειλή αυτή εναντίον του ελληνικού λαού. Στο πλαίσιο αυτό, αντί να επιχειρήσει ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και αναδιάταξη του ιδιωτικού πριν ακόμα η χώρα ενταχθεί σε οποιονδήποτε ευρωπαϊκό μηχανισμό, έδινε διαβεβαιώσεις ότι ποτέ δεν θα κάνει αναδιάρθρωση, ενώ αργότερα έφτασε να εξευτελίσει ακόμα και αυτόν τον διεθνή θεσμό που συνδέεται με την κυριαρχία των κρατών στο διεθνές σύστημα. Δίχως υπερβολή, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στην χώρα κατάφερε να καταστρέψει τους θεμελιώδεις όρους ύπαρξης του ελληνικού κράτους. Πώς να σταθούν λοιπόν και πού να χαραχθούν πλέον κόκκινες γραμμές, αφού οι «τσατσάδες» φρόντισαν να εξαφανίσουν την πολιτική διαλεκτική που ορίζει τα σύνορα; Κάπως έτσι τα κράτη μεταβάλλονται σε οίκους ανοχής και από εκεί κι έπειτα το μοναδικό ερώτημα που παραμένει για τους διαβιούντες εντός αυτών, είναι αν θα παραμείνουν στο ρόλο της πόρνης που τα ανέχεται όλα, ή θα επιχειρήσουν να γκρεμίσουν το μπουρδέλο ξαναφτιάχνοντας κράτος.

Αν τώρα προϋπόθεση τους γκρεμίσματος του μπουρδέλου θεωρείται η απόλυτη συμφωνία στο είδος του κράτους που επιθυμούμε, και εντός αυτής της διαβούλευσης υψώνονται κατακόκκινες γραμμές που εμποδίζουν την σύγκλιση των προοδευτικών-πατριωτικών δυνάμεων σε ένα κοινό πρόγραμμα μεταβατικής διακυβέρνησης, τότε σίγουρα δεν έχουμε αντιληφθεί, ή δεν μας ενδιαφέρει να καταλάβουμε ποιες θα είναι οι συνέπειες από την εκπόρνευση ενός ολόκληρου λαού. Η πόρνη εξεγείρεται, αλλά συνήθως τα βρίσκει ξανά με τον νταβά ή αλλάζει νταβά, σπανίως όμως …λειτούργημα! Μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε με όρους κράτους και όχι μπουρδέλου; Μήπως είναι λάθος να θεωρούμε ότι όλα τα κράτη στον καπιταλισμό είναι οίκοι ανοχής και ότι οι κόκκινες γραμμές σε αυτά είναι παραπλανητικές, καθώς ένα είναι το κόκκινο και με ένα κόμμα αυτό εκφράζεται; Μήπως, τελικά, στη χώρα μας δεν θέλουμε να καταλάβουμε πώς παρασκευάζεται πολιτικά το κόκκινο και το συνδέουμε αποκλειστικά με την απόχρωση του αίματος; Μήπως είναι εξίσου χυδαία στρατηγική με εκείνη του καθεστώτος, η διαλεκτική της θυματοποίησης του λαού, μήπως και διαμορφωθεί ταξική συνείδηση; Μήπως σε κράτη όπως η Ελλάδα, η πόρνη με συνείδηση θύματος είναι πιθανότερο να αναζητήσει παρηγοριά στην αγκαλιά ενός νταβά που θα της υποσχεθεί άφθονη πελατεία για το μέλλον; Μήπως για την πόρνη ενός χρεοκοπημένου μπουρδέλου αυτό είναι καθοριστικό εκλογικό κίνητρο; Μη ξεχνάτε, για την πόρνη μιλάμε, και μη προφασίζεστε ότι απευθυνόμενοι στον ελληνικό λαό αναφέρεστε σε παρθένες! Λίγες παρθένες απέμειναν στη χώρα και αυτές άνεργες ή στο κατώφλι της απόλυσης.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία.

Τα πορτοπαράθυρα της διαπλοκής

2012-01-05T08:00:00.002+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Υπάρχει τόση πολιτική και πολιτισμική αθλιότητα στη χώρα μας σχετικά με το φαινόμενο της διαπλοκής, που πραγματικά και εγώ ακόμη που την περιγράφω δεν μπορώ να την χωνέψω! Ποτέ δεν μπόρεσα να αφομοιώσω πλήρως την μέχρις αναισθησίας ανοχή του ελληνικού λαού στην διαπλοκή, παρόλο που κατανοώ σε ικανοποιητικό μάλλον βαθμό, τα αίτια αυτής της στάσης. Βλέπετε, άλλο πράγμα είναι να ερμηνεύεις φαινόμενα και να περιγράφεις τον μηχανισμό που τα παράγει και άλλο να χωνεύεις την διαδικασία αναπαραγωγής τους.

Σε ένα κεφαλαιοκρατικό κράτος πατρωνίας, η διαπλοκή είναι ίσως το φυσικότερο πολιτικό φαινόμενο που θα μπορούσε κανείς να εντοπίσει, αλλά το ζήτημα είναι πώς τούτο δρα σε επίπεδο πολιτικής και κοινωνικής ψυχολογίας. Πώς διαμορφώνει πολιτικές συνειδήσεις, ανίκανες να ασκήσουν κριτική στη δομή που ουσιαστικά συστήνει την ύπαρξη τους. Πώς ο πολίτης - και ο πολιτικός ασφαλώς - καταλήγει να σκέφτεται και να ενεργεί πολιτικά μέσω του λόγου και της διαλεκτικής των διαπλεκομένων (της οργανικής σύζευξης συμφερόντων που ορίζουν την κυρίαρχη πολιτική σφαίρα σε συνάρτηση με εκείνη της οικονομίας και των επιμέρους κοινωνικών λειτουργιών).

Η απάντηση είναι απλή, αλλά ταυτόχρονα δυσνόητη ή αποκρουστική για τον πολίτη που είναι ενταγμένος στο πελατειακό σύστημα: Η ενότητα του ατόμου πού διασπάται στις κεφαλαιοκρατικές κοινωνίες, αποκαθίσταται φαντασιακά μέσω του διαπλεκόμενου λόγου στην περίπτωση της Ελλάδας. Δηλαδή, η διαπλοκή συμβάλει καθοριστικά στην φαντασιακή επανένωση του ατόμου με το κοινωνικό περιβάλλον του που έχει διαταραχθεί πρωτογενώς εξαιτίας του πολιτισμού της νεοφιλελεύθερης αγοράς που δομεί την αντίληψη της ταυτότητας και του ιδιαιτέρου συμφέροντος σε ένα πλαίσιο αντιφατικό: εντός του πελατειακού συστήματος. Η διαπλοκή φροντίζει για τον εναρμονισμό της νεοφιλελεύθερης αγοράς με την κομματική αγορά, με άλλα λόγια, και στον βαθμό που το πετυχαίνει, μοιάζει να υποστηρίζει την ύπαρξη του πολίτη, ο οποίος αντιλαμβάνεται, ή απλώς αισθάνεται τον εαυτό του μέρος αυτής της δομής. Έτσι η διαπλοκή καταλήγει να εμφανίζεται ως υπαρξιακός παράγων για τον κάθε πολίτη που είναι, ή θα ήθελε να είναι, στοιχείο του πελατειακού συστήματος.

Αφού λοιπόν η διαπλοκή στη χώρα μας αποτελεί τον κύριο μηχανισμό θέσπισης του «μάγματος των κοινωνικών σημασιών», πώς είναι δυνατόν να συνειδητοποιηθεί βαθύτερα η κοινωνικοπολιτική λειτουργία της από εκείνους που είναι φορείς του σημειολογικού συστήματος που τους καθιστά υποκείμενα με ένα αταξικό, απολιτικό, μαζικό, αγοραίο τρόπο; Από τη άλλη, όσοι διακατέχονται από βαθύτερη ταξική συνείδηση, πώς να δώσουν ιδιαίτερη σημασία στο φαινόμενο της διαπλοκής, από την στιγμή κατά την οποία αυτό εντάσσεται στη γενική κριτική τους και αντίδρασή τους στον καπιταλισμό; Και όμως, η διαπλοκή πρέπει να εξετάζεται ξεχωριστά, ιδιαίτερα στη χώρα μας, καθώς δεν αποτελεί ένα γενικό φαινόμενο του καπιταλισμού, αλλά λειτουργική έκφραση του πελατειακού συστήματος ηγεμονίας. Προφανώς το κεφαλαιοκρατικό κράτος είναι αναγκαία συνθήκη για την γέννηση της διαπλοκής, αλλά όχι και ικανή. Απαιτείται παράλληλα και ένα πολιτειακό και κοινωνικό μοντέλο που θα βασίζεται στην πατρωνία.

Όλα τα παραπάνω εξηγούν την «χαλαρή»αντίδραση των Ελλήνων, αλλά και των πολιτικών φορέων που τους αντιπροσωπεύουν στο κοινοβούλιο, ενώπιον του νέου κρούσματος σύγκρουσης διαπλεκομένων παραγόντων, ήτοι τις αλληλοκατηγορίες που εκτοξεύουν μεταξύ τους ο ΔΟΛ και το περιβάλλον Γιώργου Παπανδρέου. Μετά την αποστροφή του κ. Παπανδρέου κατά την εισήγηση του στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠαΣοΚ, λέγοντας ότι «δεν ήμασταν όσο έπρεπε αποφασιστικοί απέναντι σε ένα σύστημα πελατειακό, αντιπαραγωγικό, κομπραδόρικο, το οποίο ευθύνεται για την εθνική κρίση…». Και μετά την συγκεκριμενοποίηση της εμπλοκής Ψυχάρη σε υπόθεση αντεκδίκησης προς τον Γ. Παπανδρέου, ο οποίος, σύμφωνα με τον εκπρόσωπό του Π. Μπεγλίτη, δεν δέχθηκε να παρέμβει υπέρ του μεγαλοπαράγοντα του ΔΟΛ για την εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων του Οργανισμού, ο πρόεδρος του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη φρόντισε να ρίξει μια μπηχτή που ξεδιάντροπα αποδίδει τις συγκεκριμένες διαπλεκόμενες σχέσεις, λέγοντας: «Ο υπό αποχώρηση πρόεδρος του ΠαΣοΚ παρακαλείται να δηλώσει υπό ποιες συνθήκες συναντηθήκαμε τελευταία φορά στο Μέγαρο Μαξίμου και γιατί ζητήθηκε να πάμε από την πίσω πόρτα του κτιρίου. Και ποιος ζήτησε κάτι από τον άλλο!»

Σαν να μην έφταναν δηλαδή οι μπροστινές πόρτες μέσω των οποίων συναλλάσσονται οι διαπλεκόμενοι - ακόμα και με μεταμεσονύχτιες τροπολογίες - οι οποίες είναι ανοιχτές διάπλατα και τις οποίες δεν αμφισβητεί κανείς στα σοβαρά, έρχονται τώρα και οι «πίσω πόρτες» να ρίξουν την σκιά τους στο φαινόμενο, που ο γράφων απελπιστικά μόνος, θεωρεί την κύρια αιτία της πολυσύνθετης κρίσης που διέρχεται η χώρα, αλλά και το βασικό αίτιο της αδυναμίας του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας των πολιτών να αντιδράσουν αποτελεσματικά ενώπιον του κινδύνου καταστροφής της χώρας και εξαθλίωσης της κοινωνίας. Αλήθεια, γιατί ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε να πάνε από την πίσω πόρτα και όχι από την μπροστινή, από την οποία παρελαύνουν καμαρωτά-καμαρωτά όλοι οι εκπρόσωποι της διαπλοκής; Το περίεργο, στο πλαίσιο της ελληνικής πραγματικότητας, δεν είναι η συναλλαγή πολιτικής εξουσίας με τους βαρόνους (νταβάδες) των ΜΜΕ και όχι μόνον, αλλά ότι χρησιμοποιήθηκε η πίσω πόρτα! Γιατί η πίσω πόρτα, την στιγμή που τα πορτοπαράθυρα της διαπλοκής είναι ανοιχτά; Μήπως για να μην συναντηθούν οι βαρόνοι με κάποιους άλλους που έβγαιναν από την κύρια είσοδο, ή μήπως παρεξηγηθεί εκείνος που αρνήθηκε την πρόσκληση διότι είχε πικραθεί από την στάση του κ. Παπανδρέου λίγο νωρίτερα; Σημασία έχει ότι ο κ. Ψυχάρης συνδέει την διαπλοκή με την «πίσω πόρτα» για να λάβει αυτή συνωμοτικές διαστάσεις, ενώ στην πραγματικότητα τούτη έχει εδώ και χρόνια υπερβεί τα όρια της συνωμοσίας. Είναι το καθεστώς της Ελλάδας.

Όταν κάποιος ορίζει τον εαυτό του ως αντικαθεστωτικό στην Ελλάδα, πρωτίστως οφείλει να τον ορίζει ως μαχητή εναντίον της διαπλοκής. Δεν γίνεται, όσο κι αν προφασίζεσαι ότι αγωνίζεσαι για τα λαϊκά συμφέροντα, να θεωρείσαι αντικαθεστωτικός, την στιγμή που είτε συνδέεσαι με διαπλεκόμενα συμφέροντα, είτε αποτελείς πολιτικό προϊόν τους, ή απλώς δείχνεις να μην δίνεις ιδιαίτερη σημασία στην πρακτική τους. Εάν είσαι στοιχείο της διαπλοκής, τότε αντηχεί μάλλον ως φάρσα η σύνδεση της αναφερόμενης αντικαθεστωτικής σου ταυτότητας με την αντικαπιταλιστική ιδεολογία. Αυτό είναι κρίσιμο να το ξεκαθαρίσουμε τούτη την περίοδο, όπου η παραπλάνηση του λαού έχει γίνει κανόνας από εκείνους που επιχειρούν άμεσα ή έμμεσα να μην θιγεί η πολιτική δομή του καθεστώτος, που δεν είναι άλλη από την διαπλοκή. Ο πιο εύκολος τρόπος για να μην θιγεί αυτή η δομή είναι η περιστασιολογία, το κουτσομπολιό και οι ψευδοκαταγγελίες επιμέρους σκανδάλων, που σε επιλεγμένες περιπτώσεις έρχονται προς διερεύνηση στην βουλή, απλώς για να διασκεδαστεί το φαινόμενο που τα παράγει: οι διαπλεκόμενες σχέσεις.

Το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν έχει καμία απολύτως πιθανότητα να μεταβληθεί, έτσι ώστε η χώρα μέσω της κρίσης να καταλήξει σε ένα νέο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, που θα προνοεί για τον εκδημοκρατισμό και την αναδιοργάνωση παραγωγής και διοίκησης, εάν προηγουμένως δεν καταστραφεί η δομή της διαπλοκής. Δυστυχώς αυτό δεν μπορεί να επισυμβεί, όπως αντιλαμβάνεστε, στο πλαίσιο λειτουργίας της πλειονότητας του υφιστάμενου πολιτικού προσωπικού και της γενικότερης πολιτειακής οργάνωσης. Το βάθος του διαχρονικού σκανδάλου της τρομερής λαθρεμπορίας πετρελαίου δείχνει εμφατικά την εμπλοκή όλων των οργάνων του κράτους σε ένα σύστημα που όχι απλώς παράγει άνομο πλούτο, αλλά κυρίως συστήνει μία μορφή οικονομικής συμπεριφοράς που ορίζει λάθρες κοινωνικές σχέσεις. Οι τελευταίες είναι αυτές ακριβώς που αναπαράγουν την διαπλοκή και καθορίζουν την αντιδημοκρατική αλληλεξάρτηση των τριών θεσμοθετημένων, αλλά ποτέ ανεξαρτητοποιημένων εξουσιών, με την κοινωνία των πολιτών και μεγαλοεπιχειρηματικά οικονομικά συμφέροντα, τα οποία ασφαλώς ελέγχουν την διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Προφανώς, αποτελεί μάλλον άλλου τύπου ψευδαίσθηση και παραπλάνηση να θεωρήσει κανείς ότι τα πορτοπαράθυρα της διαπλοκής θα κλείσουν με την παρέμβαση της τρόικας ή οποιουδήποτε ξένου παράγοντα. Και μόνον ότι σκέφτεται κάποιος έτσι, δείχνει τον βαθμό που η διαπλοκή καθορίζει τον σημειολογικό κώδικα της πολιτικής του στάσης. Δυστυχώς για όλους μας, η διαπλοκή αντιμετωπίζεται μόνον με επανάσταση ή με απόφαση της ευρύτερης αριστεράς (διαπλεκόμενης και μη) και των γνήσια προοδευτικών ανθρώπων στην χώρα μας να συμπράξουν πολιτικά, προσφέροντας ένα κυβερνητικό πρόγραμμα ριζοσπαστικού δημοκρατικού μετασχηματισμού, που θα προνοεί κατ’ αρχήν για την θεσμική κάθαρση. Εννοώντας τους θεσμούς με την πραγματική κοινωνιολογική τους απεικόνιση και όχι με αυτήν που εμφανίζεται να περιγράφεται από τους κανόνες δικαίου, τους οποίους εδώ και χρόνια έχει εξευτελίσει η διαπλεκόμενη λειτουργία. Φίλοι, στην χώρα δεν απαιτείται θεσμικός εκσυγχρονισμός (μεταρρύθμιση), καθώς και μεταρρυθμιζόμενη η διαπλοκή, διαπλοκή θα παραμείνει και μάλιστα νομιμοποιημένη.

Έχουμε ανάγκη να μεταβάλουμε ολόκληρο το θεσμικό οικοδόμημα που ορίζει την πολιτεία και την οικονομία και κυρίως να εκδημοκρατικοποιήσουμε τους κοινωνικοποιητικούς μηχανισμούς που ορίζουν εν τέλει την πολιτική φύση των θεσμών. Αυτό ασφαλώς δεν γίνεται από την μια μέρα στην άλλη, αλλά απαιτείται πολύς χρόνος και μία εντελώς διαφορετική κουλτούρα που δεν παράγεται με έναν αφηρημένο ιδεολογικά τρόπο (δόγμα). Χρειάζεται να κατανοήσουμε όλοι την ανάγκη να υπερβούμε τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε το συμφέρον μας και να συνδέσουμε την πρόοδο της χώρας με μία διαφορετική, μη-ατομικιστική φαντασίωση του κοινωνικού μας εαυτού. Τούτο είναι που προσδίδει σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά σε έναν νέο εθνικισμό (δημοκρατικό αυτή την φορά), ο οποίος είναι απαραίτητος για την υπέρβαση της σημερινής κρίσης, προτού αυτή καταστρέψει κάθε πιθανότητα δημοκρατικής ανασυγκρότησης του κράτους.

Η τάξη του ευρώ πάει ...περίπατο!

2012-01-04T07:00:00.003+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Πριν από τέσσερα χρόνια, σχολιάζοντας την απομυθοποίηση της (ευρωπαϊκής) σοσιαλδημοκρατίας, είχα προβλέψει την καταστροφή των μεσοαστικών στρωμάτων. Η οικονομική κρίση που ακολούθησε πλούτισε με αναμφισβήτητα στοιχεία την εκτίμησή μου αυτή, που στηριζόταν σε ανάλυση του παγκόσμιου ηγεμονικού μοντέλου, το οποίο συνήθως αποκαλούμε νεοφιλελευθερισμό.

Βεβαίως στην Ελλάδα, όπου ακόμα κυριαρχούσαν στον πολιτικό λόγο παραδεισένιες αναπαραστάσεις του μεσαίου χώρου είτε από την λεγόμενη κεντροδεξιά, είτε από τους κεντροαριστερούς, οι αντιλήψεις αυτές φάνταζαν εξαιρετικά πεσιμιστικές και υπερβολικά θεωρητικές, διότι…λεφτά υπήρχαν και μάλιστα με τη μορφή ισχυρού νομίσματος. Και όταν ισχυρό χρήμα κυκλοφορεί εν αφθονία σε μια χώρα μεγάλου εμπορικού ελλείμματος, μεγεθύνοντας ασφαλώς παραμορφωτικά την αξία, τότε συγκυριακά τα μεσαία κοινωνικά στρώματα ευημερούν, αν και με την λειτουργία τους, στον τριτογενή κυρίως τομέα του οικονομικού κύκλου, τείνουν με το είδος της ανάπτυξης που προκαλούν, να επιβαρύνουν την εθνική οικονομία, η οποία καταλήγει σε φούσκα (η φούσκα των ελληνικών ομολόγων, η δημοσιονομική φούσκα της χώρας).

Όταν σκάει αυτή η φούσκα τότε δεν σαρώνεται απλώς η μεσαία τάξη, αλλά ολόκληρο το οικονομικό οικοδόμημα του κράτους και η δομή της κοινωνικής διαστρωμάτωσης εισοδημάτων και πλούτου, με τους μικρομεσαίους να βρίσκονται σε καθημερινό αδιέξοδο και την ανώτερη υπαλληλία ή τα στελέχη επιχειρήσεων να διαβιούν υπό το κράτος φόβου και τρόμου. Ο κίνδυνος οι τελευταίοι να βιώσουν το φαινόμενο της προλεταριοποίησης μοιάζει απειλητική πιθανότητα πλέον. Τούτοι είναι που αναζητούν, στη φάση αυτή της κρίσης, τις συμβουλές ειδικών από το χώρο της οικονομίας, ή ακόμη την γνώμη μελετητών της διεθνούς πολιτικής για να χαράξουν την πορεία τους. Να εκτιμήσουν, δηλαδή, το ατομικό συμφέρον τους και να κάνουν τις οικονομικές και πολιτικές επιλογές τους. Ακόμη και στο πλαίσιο της διαδικτυακής σχολιογραφίας, τούτοι μοιάζει να είναι οι πλέον ευαίσθητοι αποδέκτες. Εξομολογούμαι ότι ώρες-ώρες θεωρώ πως ό,τι σημειώνω απευθύνεται ακριβώς σε αυτήν την μεσαία τάξη, που πλέον νοιώθει να βουλιάζει στον βούρκο μιας αδιέξοδης πολιτικής. Το διακύβευμα για τα λαϊκά στρώματα και τις ελίτ είναι σαφώς απλούστερο, αν και με πραγματικούς ζωτικούς όρους, κρισιμότερο.

Για τα εργατικά, ή φτωχά αγροτικά στρώματα και ασφαλώς για την πλειονότητα των ανέργων ή των ημιαπασχολούμενων κάθε μορφής, η κρίση δεν αποτελεί απειλή, αλλά μάλλον καθοριστικό παράγοντα συνειδητοποίησης του τελεσίδικου αποκλεισμού τους. Η παραμονή στη ζώνη του ευρώ σημαίνει γι’ αυτούς, όχι απλώς εξασθένηση της δύναμής τους, όπως αντίστοιχα για την μεσαία τάξη και ένα σημαντικό μέρος των ελίτ, αλλά μάλλον μακροχρόνια καταδίκη στην φτώχεια και την δυστυχία. Για τους Έλληνες κεφαλαιούχους το ζήτημα είναι σχετικό: ανάλογα την διάρθρωση του χαρτοφυλακίου τους, την σχέση τους με τα μέσα παραγωγής ή τον κύκλο εργασιών τους και την διασύνδεσή τους στο πλαίσιο της διεθνούς επιχειρηματικότητας, κάποιοι θα είχαν συμφέρον να περάσουμε άμεσα σε εθνικό νομισματικό σύστημα, ενώ κάποιοι άλλοι θα προτιμούσαν αυτό, αν δεν μπορεί να αποτραπεί, να γίνει σταδιακά με ιδανικότερη μορφή το διπλό νομισματικό σύστημα. Σε κάθε περίπτωση, για τις ελληνικές ελίτ είναι ζωτικής σημασίας να αποφευχθεί πάση (πολιτική) θυσία η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία. Η συντεταγμένη χρεοκοπία με συγκυριακή παραμονή στο ευρώ ή με το πέρασμα σε εθνικό νομισματικό σύστημα, που δεν θα ζημιώσει τον συσσωρευμένο σε ευρώ πλούτο τους, είναι γι’ αυτούς η πλέον ενδεδειγμένη στρατηγική και στην βάση αυτής αναπτύσσουν προπαγανδιστική τακτική για να στοιχιθούν μαζί τους τα μεσαία στρώματα.

Αντίθετα για τους «μεσαίους», η έξοδός μας από την ευρωζώνη λογίζεται ως καταστροφή με ταξικές διαστάσεις, δίχως στις περισσότερες εκ των περιπτώσεων τούτο να αποτελεί ανακρίβεια. Πράγματι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τα μεσαία στρώματα είναι αυτά που θα θιγούν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, από οποιαδήποτε μεταβολή του νομισματικού καθεστώτος στην Ελλάδα. Μόνο που η αλήθεια είναι ότι οι όροι καταστροφής της μεσαίας τάξης δεν διαμορφώνονται στο πλαίσιο της νομισματικής πολιτικής, αλλά σε εκείνο που προσδιορίζει ευρύτερα την διαμόρφωση της αξίας στη χώρα, σε σχέση πάντα με την ζήτηση και προσφορά της εργασίας. Αυτό σημαίνει σχηματικά ότι ο βούρκος εντός του οποίου κολυμπούσε χωρίς να το συνειδητοποιεί η μεσαία τάξη, είχε ήδη δημιουργηθεί τα προηγούμενα χρόνια με την μορφή ένταξής μας στο νεοηγεμονικό μοντέλο της ΕΕ και ήταν ζήτημα χρόνου και διεθνούς συγκυρίας το πότε θα ερχόταν η βύθιση. Τα μεσαία στρώματα, δηλαδή, που διευρυνόμενα υπήρξαν η ραχοκοκαλιά της απολύτως προβληματικής με παραγωγικούς όρους, ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας επί ευρώ και η ανθρώπινη έκφραση της εμφανιζόμενης ως «ισχυρής Ελλάδας» που, σύμφωνα με προπαγανδιστές της διαπλοκής και ξένους δημοσιοσχεσίτες, θαυματουργούσε, παρουσιάζοντας μάλιστα μία χλιδάτη Ολυμπιάδα, αποτελούσαν έκφραση ενός θνησιγενούς κοινωνικο-οικονομικού μοντέλου.

Η άνοδος και διεύρυνση των μεσαίων στρωμάτων αυτή την περίοδο, με την παράλληλη αποχυδαιοποίηση των πελατειακών σχέσεων που την συνόδευσε, πρόδιδε την επιτάχυνση της διαδικασίας χρεοκοπίας της χώρας και καταμαρτυρούσε το πολιτικό αδιέξοδο των κυρίαρχων δυνάμεων, του δικομματισμού και της διαπλοκής, από την στιγμή κατά την οποία δεν υπήρχαν εθνικά εργαλεία νομισματικής πολιτικής ώστε να χρησιμοποιηθούν και να αναστρέψουν το φαινόμενο αύξησης των ελλειμμάτων, στην βάση των οποίων υπήρχε η παραγωγική απαξίωση της εθνικής οικονομίας και η άναρχα κερδοσκοπική δραστηριότητα των τραπεζών. Αν επιθυμείτε, μάλιστα, να αντιμετωπίσετε συστηματικότερα το ζήτημα, θα διαπιστώσετε ότι η αύξηση των δεικτών ευημερίας των μεσαίων στρωμάτων συνοδεύτηκε από την πτώση της ανταγωνιστικότητας σε όλους ανεξαιρέτως τους παραγωγικούς τομείς. Δίχως προφανώς το πρώτο να συνδέεται άμεσα με το δεύτερο, αλλά και τα δύο σε συνδυασμό να προδίδουν ότι σύντομα επέρχεται πιστωτικό αδιέξοδο, στον βαθμό που οι μεγάλες βιομηχανικές χώρες της ευρωζώνης δεν αναλάμβαναν πρωτοβουλίες που θα εγγυώντο την περαιτέρω χρηματοδότηση από την αγορά, κράτους και επιχειρήσεων.

Τα μεσαία στρώματα, με άλλα λόγια, η ευημερία των οποίων σε μεγάλο βαθμό αποτελούσε την εγγύηση διαιώνισης του κράτους πατρωνίας και την μακροημέρευση του δικομματικού συστήματος, ναρκοθετούσαν με την άνοδό τους ολόκληρο το σύστημα που εμφανιζόταν να συνεισφέρει στην πρόοδό τους. Μόνον που αυτό θα ήταν ηλιθιότητα να το αποδώσει κανείς στα ατομικά χαρακτηριστικά αυτών που συνθέτουν την μεσαία τάξη. Η εξέλιξη του καθεστώτος της μεταπολίτευσης, η δομή δηλαδή, οι πολιτικές σχέσεις που το μορφοποιούσαν, επέβαλαν την συγκεκριμένη μορφή ανάπτυξης του μικροαστισμού στην χώρα, που ασφαλώς σε αρκετές περιπτώσεις συνδεόταν με την διαφθορά και χαρακτηριζόταν από έναν μάλλον άπληστο, «αδηφάγο» και εξαιρετικά κοινωνικά ανεύθυνο πολιτισμό. Στοιχείο αυτού του πολιτισμού αποτέλεσε μία χυδαία αντίληψη του ευρωπαϊσμού υπό την μορφή του ευρώ. Κάπως έτσι θα μπορούσα μάλλον χαριτολογώντας και αφαιρετικά, να χαρακτηρίσω τα μεσαία στρώματα της χώρας, ως τάξη του ευρώ. Αυτή η τάξη νοιώθει ότι σήμερα πάει … περίπατο, στον βαθμό που το ευρώ πάψει να αποτελεί νόμισμα της χώρας. Κι όπως είπαμε, αυτό δεν απέχει πολύ από την αλήθεια, μόνον που η αιτία καταστροφής της δεν είναι αυτό. Η αιτία βρίσκεται ακριβώς στις πολιτικές συνθήκες που την ενδυνάμωσαν παραμορφωτικά και σε εκείνες που την διέφθειραν σε κρίσιμο βαθμό κατά το στάδιο προετοιμασίας ένταξης της χώρας στην ευρωζώνη και αργότερα εντός αυτής. Οι εμφανιζόμενοι με άλλα λόγια, ως πολιτικοί ευεργέτες των μεσαίων στρωμάτων, είναι εκείνοι που τοποθέτησαν μία βραδυφλεγή βόμβα στα θεμέλιά τους.

Σήμερα, οι απίθανες αντιφάσεις και τα καραγκιοζιλίκια, που διαπιστώνει ολόκληρος ο κόσμος, εντός του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος της Ελλάδας, δεν αποτελούν τίποτε άλλο παρά μια απεγνωσμένη προσπάθεια των πολιτικοεπιχειρηματικών ελίτ και κυρίως του μηχανισμού της διαπλοκής που διασφαλίζει την κοινωνική λειτουργία τους, να αποσείσουν τις ευθύνες τους απέναντι στην τάξη του ευρώ. Ουσιαστικά, τα μέλη αυτής της τάξης απειλούν (οι ελίτ) και μ’ αυτούς δήθεν διαβουλεύονται για να κατασταλάξουν στις επόμενες κινήσεις τους. Παραμύθια! Η τάξη του ευρώ υποτιμάται με οικονομικούς όρους καθημερινά, αλληλοσπαράζεται στο εσωτερικό της, εξαιτίας κυρίως της διχαστικής στρατηγικής των κυβερνώντων και δεν έχει καμία απολύτως ελπίδα να διατηρήσει μακροχρονίως ένα αξιοπρεπές επίπεδο ευημερίας υπό καθεστώς χρεοστασίου. Στην πραγματικότητα, τώρα γίνεται το ευρώ και οι περίφημοι μηχανισμοί σωτηρίας της χώρας, ο παράγοντας αποσύνθεσης της τάξης του ευρώ και η μέγιστη απειλή για τα συμφέροντα που παραδοσιακά στην Ευρώπη εκφράζονται μέσω αυτών των κοινωνικών στρωμάτων. Μόνον που μαζί με την αποσύνθεση της τάξης του ευρώ, η οποία πλέον συμβαίνει αναπόδραστα είτε με εσωτερική υποτίμηση, είτε με εξωτερική, ή με ενδεχόμενο συνδυασμό των δύο το επόμενο διάστημα, απειλείται με αποσύνθεση και ολόκληρο το καθεστώς στην Ελλάδα, που επί πάρα πολλά χρόνια ανέπτυσσε την στρατηγική του, επικεντρώνοντας στον λεγόμενο μεσαίο χώρο.

Με μία κουβέντα, η αποσύνθεση αυτή θα προκαλέσει τα πολιτικά γεγονότα της επόμενης περιόδου, πράγμα που καλό θα ήταν να αντιληφθούν όσοι παράγοντες υποστηρίζουν ότι ενδιαφέρονται για τα λαϊκά συμφέροντα και να πράξουν αυτό που πληκτικά επαναλαμβάνω πριν από την εκδήλωση της κρίσης και με ιδιαίτερη ένταση μετά. Να συνεργαστούν και να προσφέρουν στον λαό την άλλη πιθανότητα ευημερίας: μία εναλλακτική ηγεμονία προοδευτικών – κοινωνικών δυνάμεων, η οποία θα επανατοποθετούσε τα μεσαία στρώματα σε μια σφιχτή παραγωγική και όχι παρασιτική δομή, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια – σε σημαντικό βαθμό - και μέχρι σήμερα.

Εκλογές, δόσεις και δημοκρατία με δόσεις

2012-01-03T07:00:00.000+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Γιατί δεν έχουν διεξαχθεί μέχρι σήμερα γενικές εκλογές, παρά την εμφανή διάσταση βουλής και λαϊκής βούλησης, τις συναφείς απειλές του κ. Παπανδρέου, την από καιρού σε καιρό έκφραση σχετικού αιτήματος από όλους τους πολιτικούς φορείς και την αδυναμία των κυβερνητικών μορφωμάτων να αντιμετωπίσουν, έστω και στοιχειωδώς, τα κοινωνικά αποτελέσματα της κρίσης – τα οποία ασφαλώς είναι προϊόν κυβερνητικής πρακτικής; Μα, διότι αν κάναμε εκλογές δεν θα παίρναμε την «δόση» μας από την τρόικα και θα αναγκαζόταν το κράτος να προβεί σε στάση πληρωμών, δείχνει να συμφωνούν όλοι όσοι στηρίζουν την σημερινή κυβέρνηση και όσοι υποστηρίζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τους συγκυβερνώντες. Δηλαδή, η ανάγκη των δόσεων σχετικοποιεί την διαπιστωμένη ανάγκη διεξαγωγής εκλογών, ώστε η οικονομική κρίση, που έχει λάβει δραματικές κοινωνικές διαστάσεις, να αποτελέσει αντικείμενο διαχείρισης μιας λαϊκά νομιμοποιημένης βουλής που θα αναδείξει μια κυβέρνηση, η οποία σε κάθε περίπτωση θα είναι προϊόν κοινωνικής συνειδητοποίησης της κρίσιμης συγκυρίας και όχι αυτής που έδωσε την προηγούμενη κυβέρνηση υπό το παραπλανητικό σύνθημα «λεφτά υπάρχουν»!

Ωραία πράγματα και κυρίως δημοκρατικά, με διαχρονική αξία για το θέατρο σκιών, όπου ο χάρτινος θίασος θα ανεβάζει το έργο: «Ο Καραγκιόζης και η δόση του», και σε παραλλαγές τα έργα: «Δόσεις αντί εκλογών», «Η δημοκρατία των δόσεων», «Δημοκρατία με δόσεις», «Ο Καραγκιόζης εθνικός διασώστης», «Υπεύθυνες δόσεις, εναντίον ανεύθυνων εκλογών», «Υπεύθυνοι άρχοντες των δόσεων του φωτός εναντίον ανεύθυνων εκλογέων του σκότους» κλπ. Άλλωστε, όπως υπεύθυνα διέδιδε η διαπλοκή, εκλογές δεν θα μπορούσαν να γίνουν, διότι αυτό απαγορευόταν από το μνημόνιο, ενώ τώρα οι εκλογές καλό είναι να αναβληθούν μέχρις ότου υπογραφεί νέο μνημόνιο! Αν δεν υπάρξει άλλο μνημόνιο και δεν συνυπογραφεί μια νέα δανειακή σύμβαση με ασφαλώς κοινωνικά, πολιτικά και κρατικά (εθνικά) επαχθέστερους όρους, πώς είναι δυνατόν να αυγατίσει η δημοκρατία στην χώρα μας; (!) Γίνεται να υπάρξει γόνιμο έδαφος για την διεξαγωγή γενικών εκλογών δίχως προηγουμένως να έχει καθοριστεί απολύτως και ανελαστικά το κυβερνητικό πλαίσιο της επόμενης περιόδου; (!) Δηλαδή, πώς θα κυβερνηθεί δημοκρατικά ο τόπος στην συνέχεια, εάν προηγουμένως δεν έχει διασφαλιστεί ότι θα εξυπηρετηθούν απολύτως οι στόχοι των δανειστών μας και θα εφαρμοστεί απαρέγκλιτα το πρόγραμμα της τρόικας;(!)

Τώρα θα μου πεις, τι γίνεται στην περίπτωση που οι εσωτερικές συγκρούσεις των δανειστών δεν επιτρέπουν την αποκρυστάλλωση των «στόχων» και τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντά τους την δόμηση ενός συγκεκριμένου προγράμματος; Μα, τι άλλο, αναβάλλουμε τις εκλογές, όσο ελπίζουμε σε δόσεις! Όταν σταματήσουν οι δόσεις, ή αν υπάρξει βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξουν άλλες δόσεις, τότε, σύμφωνα με την λογική της διαπλοκής, προφανώς θα καταλήγαμε σε εκλογές. Αμ δε! Γνωρίζετε εσείς στο θέατρο σκιών να επικρατεί ο ορθολογισμός του διαφωτισμού; Ας το ξεκαθαρίσουμε… στο θέατρο σκιών επικρατεί η λογική του Καραγκιόζη. Αν οι επιβεβλημένες με δημοκρατικό κριτήριο εκλογές, αναβάλλονται εξαιτίας της καταστάσεως εκτάκτου ανάγκης που βιώνει η χώρα στο πλαίσιο της στρατηγικής των δόσεων, γιατί να μην αναβληθούν ακόμα και σε σημείο κατάφωρης παραβίασης θεμελιωδών διατάξεων του Συντάγματος ενώπιον της πιθανότητας η χώρα να ξεμείνει από λεφτά; Τότε, που κανείς δεν θα αμφισβητεί την ανάγκη ύπαρξης «Καθεστώτος Εξαίρεσης», που θα θεμελιώνεται ασφαλώς στη βάση ενός ιδιόμορφου «καθεστώτος πολιορκίας» με (προσωρινή ασφαλώς) επέκταση των εξουσιών της εκτελεστικής λειτουργίας στη νομοθετική σφαίρα; Φίλοι, μέσα μου αναμοχλεύονται ιστορικές αναπαραστάσεις που ανησυχούν σοβαρά έναν μάλλον έμπειρο πολιτικό επιστήμονα, ο οποίος μελέτησε επί 22 χρόνια σε βάθος και από μέσα το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, καθώς και τα οικονομικά και κοινωνικά φαινόμενα που συνδέονται με αυτό, μετά την μεταπολίτευση του πελατειακού κράτους μας. Οι αναπαραστάσεις αυτές με πάνε πίσω στα τελευταία χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, τα οποία περάσαν εξολοκλήρου υπό «Καθεστώς Εξαίρεσης». Είμαι μάλιστα βέβαιος ότι ο Χίτλερ δεν θα μπορούσε να «υφαρπάξει» την εξουσία και να αιματοκυλιστεί εκ νέου ο κόσμος, αν προηγουμένως η Γερμανία δεν βίωνε την έκπτωση της «κοινοβουλευτικής» δημοκρατίας.
Προσέξτε, διότι και τότε, εκεί, η κοινοβουλευτική τάξη διασαλεύτηκε με αφορμή την οικονομική κρίση που συνοδεύτηκε το 1922-23 από την πτώση του μάρκου. Προσέξτε διπλά, διότι από τότε και μετά η εξομοίωση και η αναπλήρωση οικονομικών κρίσεων με πολιτικοστρατιωτικά και αστυνομικά μέτρα έγινε κανόνας διεθνώς. Προσέξτε τριπλά, καθώς δίχως να το συνειδητοποιούν οι πολλοί, στην Ελλάδα ολισθαίνουμε ολοταχώς προς ένα απολύτως ολιγαρχικό σύστημα:

Παρατηρείστε τις κρυφοφασιστικές κραυγές αγωνίας για διάσωση του έθνους να ενδυναμώνουν, τους νεοφιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες να ομονοούν στην ανάγκη εκτάκτων μέτρων και στην ανάδειξη εξωκοινοβουλευτικών ηγετών, προστατευόμενων της πλέον κραυγαλέας διαπλοκής, ενώ η λεγόμενη κοινωνική δεξιά εμφανίζεται απολύτως εγκλωβισμένη στον πελατειακό χαρακτήρα που την συστήνει ως σχετικά διακριτή πολιτική δύναμη από την μεταπολίτευση. Από την άλλη, δείτε την αριστερά στο σύνολό της, είτε να οχυρώνεται σε δόγματα και στρατηγικές που δεν μπορούν να απαντήσουν συγκυριακά στην κρίση, είτε να κινδυνεύει να πάθει ό,τι η αριστερά στην Γερμανία μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ή η αριστερά στην Γαλλία επί De Gaulle. Δηλαδή, μέσω της δίκαιης μεν κριτικής της στους αντικοινωνικούς μηχανισμούς που επιβάλλει η συνεργασία ντόπιων και ξένων συμφερόντων και του αγώνα της εναντίον τω ν αντιλαϊκών πρακτικών, να καταλήξει, στον βαθμό που δεν εμφανίσει σαφή διακυβερνητική στρατηγική, να ενισχύσει έμμεσα εκείνους που συνδέουν την ύπαρξή τους με καθεστώτα πολιορκίας.

Σήμερα διαβάζουμε στην εφημερίδα «Τα Νέα» ότι «το νομοσχέδιο-γίγας, με το οποίο θα επιχειρηθεί να κλείσει ό,τι έμεινε ανοιχτό σε επίπεδο μεταρρυθμίσεων και αλλαγών το 2011, θεωρείται προαπαιτούμενο από την τρόικα για να προχωρήσει η κατάρτιση της νέας δανειακής σύμβασης και να εκταμιευτεί η επόμενη δόση του δανείου των περίπου 90 δισ. Ευρώ». Πάλι, δηλαδή, διαμορφώνεται το ίδιο ακριβώς πλαίσιο απειλών, το οποίο χαρακτήρισε ολόκληρη την πολιτεία Γιώργου Παπανδρέου. Και αυτό, ενώ ο Γ. Καρατζαφέρης, ως έγκριτος εκφραστής της διαπλοκής, κάνει κινήσεις για να διευρυνθεί η οδός του αυταρχισμού και να ενισχυθεί ο κ. Παπαδήμος, ο Α. Σαμαράς σε ρόλο φακίρη, υπόσχεται εκλογές μόλις ξεκαθαρίσει η κατάσταση του χρεοστασίου και της πτώχευσης, την ώρα που ο Γ. Παπανδρέου και οι συγκάτοικοί του στην «τρέλα» του τέταρτου δρόμου, επιχειρούν να καλύψουν μέρος της κομματικής ζημίας που επέφερε η απολύτως αμοραλιστική κυβερνητική συμπεριφορά τους, έστω και σε προσωπικό επίπεδο.

Πού καταλήγουν όλα αυτά; Στο τραγικό συμπέρασμα ότι η δημοκρατία στην χώρα μας εξαρτάται από τα λεφτά. Τώρα, το τι είδους λεφτά, είναι άλλο ζήτημα στο οποίο έχουμε αναφερθεί διεξοδικά σε προηγούμενα σημειώματά μας. Σημασία έχει ότι πλην της αριστεράς, ουδείς άλλος πλέον συνδέει την δημοκρατία με την παραγωγή, αλλά αποκλειστικά με την κατανάλωση, αποτολμώντας μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις ανενδοίαστα κάποιοι να αρθρώνουν την λέξη «ανταγωνισμός». Έτσι, για να προσφέρουν υλικό στους καλλιτέχνες του θεάτρου σκιών. Αλλά και η αριστερά, στον βαθμό που αναφέρεται στην δημοκρατία με όρους παραγωγής και πολιτισμού, δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται ποιες είναι οι πραγματικές συνθήκες (διεθνείς και τοπικές) που διαμορφώνουν ένα γενικό πλαίσιο πολιτικής, στο οποίο θα μπορούσε να αναπτυχθεί μία συγκεκριμένη στρατηγική διαφορετικής προβληματοποίησης της κρίσης, που θα οδηγούσε σε μία εναλλακτική διακυβέρνηση των προοδευτικών – κοινωνικών δυνάμεων, ώστε ο κοινωνικός μετασχηματισμός να μην θεμελιωθεί με όρους πολιορκίας.

Προσέξτε, για τελευταία φορά, εάν η χώρα δεν προχωρήσει αμέσως σε εκλογές με στόχο να διαφύγει από το καθεστώς εξαίρεσης που εμπεδώνεται και ενισχύεται αλήτικα από τους διαπλεκόμενους παράγοντες και εάν η προοδευτική κοινωνία των πολιτών και όλοι ανεξαιρέτως οι φορείς της αριστεράς δεν ξεφύγουν από την πεπατημένη, συμβάλλοντας με μία νέα συνεργατική στρατηγική στην δόμηση ενός μεταβατικού προγράμματος εκδημοκρατισμού και αναδιοργάνωσης της παραγωγικής και διοικητικής δομής της χώρας, τελικά δεν θα αποφύγουμε ο λόγος των δόσεων να καταλήξει σε αντιδημοκρατικό αντίλογο και στην συνέχεια ο τελευταίος, στην θεμελίωση ενός απολύτως αυταρχικού καθεστώτος στην χώρα με λαϊκιστικό, ψευδοεθνικιστικό και αστυνομικό χαρακτήρα. Έτσι, η «αποζημίωση» όσων καταστρέφονται από την οικονομική κρίση, θα γίνει με την λογική του χωροφύλακα, που κατά τα φαινόμενα, αντί για την στολή του στρατιωτικού, θα φορά το γκρίζο κοστουμάκι του τεχνοκράτη. Αν μάλιστα υπάρξουν σοβαρές τάσεις γενικευμένης εξέγερσης του λαού, ο τεχνοκράτης πολύ πιο εύκολα από τον παραδοσιακό πολιτικό, θα καταφύγει στην «ορθολογική λύση» της καταστολής με στρατιωτικά μέσα, την οποία σύμφωνα με την κοινή μας εμπειρία, θα εμφανιστεί να υποστηρίζει το 90% του ελληνικού λαού.

Προσέξτε, ούτε κινδυνολογώ, ασφαλώς, ούτε κάνω πλάκα… Σοβαρολογώ, όπως ακριβώς σοβαρολογούσα όταν ορθότατα προέβλεπα χθες αυτά που βιώνουμε σήμερα!

Το μυστικό επιβίωσης για το 2012…

2012-01-01T18:00:00.001+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

«Ζήσε ανάποδα, μήπως και καταφέρεις να τα δεις και να τα φέρεις ίσια», είναι η ευχή μου προς όλους τους φίλους για το 2012. Υπονοώντας ότι ο κανόνας της πολιτικής πρακτικής στην Ελλάδα, μας επιτρέπει να ζούμε πλέον αποκλειστικά κατ’ εξαίρεση και ως εξαίρεση της ευρωπαϊκής πολιτικής, στην οποία εντασσόμαστε ως χώρα και κοινωνία οργανικά. Για να σπάσουμε τον πολιτικοχρηματοπιστωτικό αποκλεισμό και να υπερβούμε την χλεύη πρέπει, αντί να προσποιούμαστε ότι παλεύουμε για την επανένταξή μας στο ευρωπαϊκό και διεθνές σύστημα ως αυτόνομη κρατική οντότητα, να καταστήσουμε την εξαίρεσή μας ευκαιρία πολιτικής και κοινωνικής χειραφέτησης. Δηλαδή, να δώσουμε στην εξαίρεσή μας θεσμικά χαρακτηριστικά κανόνα που θα αντιστρατεύεται τον κανόνα του ΔΝΤ. Μόνον τότε η εξαίρεση δεν θα ισοδυναμεί με τιμωρία κάποιων «απείθαρχων», αλλά το έναυσμα για αναδιοργάνωση σε μια δημοκρατική βάση αυτοκυβέρνησης.

Έτσι βγαίνει το φίδι έξω από την τρύπα κύριε Παπαδήμο μας και όχι όπως νομίζεις! Αν δεν ζήσεις ανάποδα, οδεύεις κατευθείαν και με το κεφάλι στη τρύπα του φιδιού, χάνοντας μάλιστα την πιθανότητα να ανακαλύψεις πώς από την αναποδιά γεννιέται το καινούργιο, το αναπάντεχο, το καινοτόμο, το προοδευτικό. Τούτο σημαίνει πολύ απλά, σοβαρότητα. Τα υπόλοιπα είναι καραγκιοζιλίκια επενδυμένα με δήθεν τεχνολογικό ορθολογισμό. Ήτοι, μεγάλα καραγκιοζιλίκια που εξευτελίζουν, εκτός από την Ελλάδα και τους Έλληνες και τον τρέχοντα επιστημονικό πολιτισμό που έμαθε κυρίως να διαχειρίζεται κρίσεις μέσω της παραγωγής μοντέλων που αμφισβητούν τους κανόνες που τις παρήγαγαν. Εάν υπάρχουν ακόμη στην χώρα μας πολιτικοί και πολίτες που δεν έχουν αντιληφθεί τι είναι αυτό που παρήγαγε και ανατροφοδοτεί την κρίση στην οικονομία μετατρέποντάς την σε δραματικό στοιχείο κοινωνικής και πολιτικής απορρύθμισης της χώρας, προφανώς ούτε από φίδια ξέρει, ούτε από τρύπες και κυρίως δεν θέλει να ξέρει τίποτε από όλα αυτά. Άραγε, σ’ αυτή την περίπτωση, γιατί τα επικαλείται με την μορφή παρομοίωσης; Εάν αυτό δεν λέγεται λαϊκισμός, πώς θα το αποκαλούσατε;

Με άλλα λόγια, η ευχή μου για το 2012 προτάσσει την σοβαρότητα στην θέση της επιτηδευμένης σοβαροφάνειας εκείνων που, μη έχοντας πολιτικές προτάσεις για την ελληνική κρίση, καταφεύγουν σε υπερβατικούς ορθολογισμούς με τεχνοκρατικό μανδύα, έτσι ώστε να εγκλωβίσουν τους πολίτες σε μία τεχνητή πραγματικότητα που δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το πραγματικό πρόβλημα της χώρας. Η χώρα πτώχευσε, δίχως το κράτος να προβεί σε εκτεταμένη, επίσημη στάση πληρωμών. Εντάχθηκε σε ένα προσωρινό χρεοστάσιο, το οποίο τείνει να μεταβληθεί, μέσω μίας απολύτως αδιαφανούς διαδικασίας (αποτέλεσμα γενικών και αόριστων αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου), σε ένα μονιμότερο χρεοστάσιο, που ουσιαστικά θα δομεί ένα νέο αντιλαϊκό οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, ως απόρροια της επιθυμίας της πλειονότητας των Ελλήνων να παραμείνουν με το ευρώ στην τρύπια τσέπη τους. Ολόκληρο το θεσμικό οικοδόμημα της Ελλάδας έχει απορυθμιστεί εντός του πλαισίου εκτάκτου ανάγκης που καθεστωτοποιήθηκε, δίχως να προβάλλεται με πολιτικούς όρους ένα νέο καθεστώς ευημερίας, που θα θέτει τον κανόνα και του κοινωνικού και του αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας. Αυτό είναι ακριβώς και το πρόβλημα. Η κρίση, δηλαδή, δεν είναι αποτέλεσμα μιας συγκεκριμένης μορφής μετάβασης σε ένα άλλο καθεστώς, αλλά προϊόν ενός τυφλού κοινωνικού μετασχηματισμού που δεν οδηγεί πουθενά μέσω ενός συγκεκριμένου προγράμματος και μιας στρατηγικής. Τόσο τεχνοκράτες και τόσο ορθολογιστές είναι ο κ. Παπαδήμος και η ευχάριστη ή λιγότερο ευχάριστη κυβερνητική του παρέα! Και τόσο ορθολογιστές είναι όσοι τους στηρίζουν εντός και εκτός της βουλής.

Μόνον στην περίπτωση που ο ορθολογισμός συνέπιπτε με την συγκυριακή ανάγκη της διαπλοκής για επιβίωση και αναπαραγωγή, θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει ότι η αντιμετώπιση της κρίσης στην Ελλάδα ακολουθεί κάποιους ορθολογικούς κανόνες. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση το «ίσιο» των καθεστωτικών δυνάμεων δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το ορθολογικό, το οποίο στην περίπτωσή μας, συνδέεται αναγκαστικά με το «ανάποδο». Όπως και να το κάνουμε δεν είναι ορθολογικό να θεωρείς ότι η πιστωτική σου ασφυξία είναι προϊόν του δημοσιονομικού σου ξεχαρβαλώματος. Τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο είναι ηλίου φαεινότερο ότι αποτελούν συμπτώματα σοβαρότατης αποδόμησης του μοντέλου παραγωγής και αναδιανομής στη χώρα. Η τυφλή πορεία της Ελλάδας στην ΕΕ και η απολύτως καιροσκοπική (και κερδοσκοπική ασφαλώς) ένταξή της στην ζώνη του ευρώ, αντί να συνεισφέρει στην παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας με ανταγωνιστικούς ασφαλώς όρους, οδήγησε στην ρευστοποίηση, περαιτέρω υποβάθμιση και απαξίωση (με όρους εθνικής οικονομίας) του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, που συνοδεύτηκε από μια άθλια αντι-επιχειρηματική κουλτούρα σύγχρονων κεφαλαιούχων. Τούτο σε συνδυασμό με το δημοσιονομικό ξεχαρβάλωμα αποτελούσε την ορθολογικότερη βάση βαριάς χρεοκοπίας. Αυτό παρατηρούσαμε εδώ και αρκετά χρόνια, θορυβημένοι, μάλιστα, από την απίθανη αναισθησία της πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής τάξης της χώρας και «προφητεύαμε» την κατάρρευση, τις συνέπειες της οποίας τώρα λουζόμαστε όλοι μας, με τα λαϊκά στρώματα να βρίσκονται στο επίπεδο της πείνας και τα μεσαία να ερωτοτροπούν με το επίπεδο της φτώχιας.

Σήμερα που πλέον είναι απολύτως σαφές ότι η Ελλάδα είτε θα πρέπει να παραμείνει πολιτικά ανάπηρη και οικονομικά παράλυτη ως εξαίρεση και μακροχρονίως στην ευρωζώνη, είτε θα αναγκαστεί αντικειμενικά να βγει από αυτήν, η κυβέρνηση, οι διαπλεκόμενοι και οι πολιτικές δυνάμεις που την στηρίζουν, συνεχίζουν ξεδιάντροπα να διασκεδάζουν το πρόβλημα και παρόλες τις αποτυχίες του «μηχανισμού διάσωσης» και τις αντιφάσεις με την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, να επιμένουν περί μονοδρόμου και ευθυγράμμισης με τους κανόνες που θέτει εξαιρετικά για την χώρα μας, η τρόικα! Τούτο μάλιστα αποκαλείται σοβαρότητα!! Ε, όχι, αγαπητοί φίλοι, αυτός είναι ο ορισμός της γελοιότητας. Μα, θα μου πεις, τι μας λες, να πάρουμε τη ζωή μας ανάποδα ή/και να πάρουμε ανάποδες και να βγούμε από το ευρώ, το οποίο εμφανίζεται να επιθυμεί το 70% του ελληνικού λαού;

Επιτέλους με τη νέα χρονιά, ας σταματήσει αυτού του είδους το παιχνιδάκι. Ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος εκ των Ελλήνων πολιτών ρωτήθηκε για την ένταξή μας στην ευρωζώνη, ούτε ασφαλώς έγινε οποιαδήποτε μορφή διαβούλευσης στη χώρα επ’ αυτού. Όπως καμία απολύτως σημασία δεν έχει αν σήμερα, συνυπολογίζοντας τους κινδύνους και το συμφέρον ιδιαίτερων κοινωνικών ομάδων, θέλουμε να παραμείνουμε, ή κρίνουμε ότι μας συμφέρει να βγούμε από την ευρωζώνη. (Η αλήθεια είναι ότι συγκυριακά άλλους συμφέρει, ενώ άλλους δεν συμφέρει). Η επιλογή συνδέεται με την είσοδο. Η έξοδος σε αυτές τις περιπτώσεις γίνεται από την έξοδο κινδύνου, αφού πρώτα χτυπήσει συναγερμός στην αίθουσα, ή καλύτερα στο μαντρί. Εδώ δεν υπάρχει κανένα ζήτημα επιλογής! Σαν πρόβατα, κυριολεκτικά, οδηγηθήκαμε στο μαντρί του Συμφώνου Σταθερότητας, ενώ τώρα οι τσοπάνηδες του πολιτικού συστήματος και των ΜΜΕ μας λένε ότι η ασφάλεια του μαντριού θέλει θυσίες επί θυσιών για να μείνουν στο τέλος ζωντανά τα πιο επιτήδεια «ζωντανά». Κι όλα αυτά γιατί εάν αποτολμούσαμε να βγούμε από το μαντρί θα μας έτρωγε ο λύκος. Ποιος, όμως, κατασκεύασε το μαντρί και ποιος τον λύκο; Δεν είναι και τα δύο στοιχεία του ίδιου μύθου εξάρτησης της χώρας και χειραγώγησης της ελληνικής κοινωνίας; Δεν είναι ορθολογισμός που παράγεται ως φυσική, νοητική αντανάκλαση τούτου του μύθου, η τεχνολογία που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί η διαπλοκή για τον έλεγχο του ελληνικού λαού; Ποιος τελικά ωφελείται από το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή»; Μα αυτοί οι οποίοι το αρθρώνουν, όχι ακριβώς για να αναπτύξουν πολιτικές παραμονής μας στο ευρώ, αλλά για να νομιμοποιήσουν την οδό γλιστρίματος προς ένα νέο εθνικό νομισματικό σύστημα. Αυτή είναι και η κομπίνα. Την έξοδό μας (ή μισο-έξοδό μας) από την ευρωζώνη «επιμελήθηκε» το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα με την ολόψυχη συμμετοχή των διαπλεκομένων παραγόντων, θεμελιώνοντας την «εξαιρετική» υπόστασή μας σε αυτήν. Μόνο που αγωνίζεται να ρίξει αλλού τις ευθύνες και το βάρος αυτής της επιλογής, που πλέον διαμορφώνεται με αντικειμενικούς όρους. Και αυτό θα εμφανιστεί ως ανυπέρβλητη συνθήκη που οφείλεται σε κακόβουλους εξωτερικούς παράγοντες και ανεύθυνους εσωτερικούς, όπως παρουσιάζεται η ευρύτερη αριστερά. Δηλαδή, οι Μερκοζοί και οι Παπα-Ρηγάδες σε συνεργασία με κάτι «γραφικούς» της κοινωνίας των πολιτών, εμφορούμενοι από ανευθυνότητα και ιδιοτέλεια, υπονομεύουν τις αγαθές επιλογές των υπευθύνων για την χρεοκοπία δυνάμεων. Σας είπα από την αρχή, πάρτε το ανάποδα, καθώς με το ίσιο δεν βγαίνουμε!! Όπως με το «λεφτά υπάρχουν», ο κ. Παπανδρέου μας οδήγησε στο χρεοστάσιο και στην φτωχοποίηση, έτσι και με το «ευρά υπάρχουν από την τρόικα», θα οδηγηθούμε στο «αν θέλουμε λεφτά, να ξεχάσουμε τα ευρά».

Η ασφυξία που προκύπτει ως αποτέλεσμα της ολοένα και διευρυνόμενης εσωτερικής υποτίμησης, θα οδηγήσει πολύ φυσιολογικά στην αναζήτηση οξυγόνου εκτός ευρωζώνης, όταν και υπό τις συνθήκες εκείνες οι Γερμανοί σε συνεργασία με το χρηματοπιστωτικό λόμπι, αποφασίσουν να μας βγάλουν από τον αναπνευστήρα. Το «ανάποδο» θα ήταν ο ελληνικός λαός να πέταγε τους σωλήνες και υπό μία νέα ηγεσία, την οποία θα στήριζε η ευρύτερη κοινωνία και όλες ανεξαιρέτως οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις, να δομούσε ένα νέο χωρόχρονο εκδημοκρατισμού και ανάπτυξης για να ανασάνει. Φυσική ανάσα δεν μπορεί να προσφέρει αυτός που σε τοποθέτησε στον αναπνευστήρα. Και συζητήσεις του τύπου «ναι μεν, αλλά δεν υπάρχουν ιδεολογικά ταυτόσημοι χώροι που να παράγουν ‘το ανάποδο’, άρα ας συνεχίσουμε τον ίσιο δρόμο που στην καλύτερη περίπτωση οδηγεί στο πουθενά και στην χειρότερη στην άβυσσο, αποτελούν μάλλον κοινό παραλογισμό». Δυστυχώς ο παραλογισμός αυτός δεν είναι έωλος, καθώς η ιστορική εξέλιξη της μεταπολίτευσης διαμόρφωσε συνθήκες στρέβλωσης του πολιτικού και ιδεολογικού ανταγωνισμού στην χώρα. Αυτό είναι ένα ακόμα κρίσιμο πρόβλημα που δεν επιτρέπει στις προοδευτικές κοινωνικές δυνάμεις να οργανωθούν και ως μία νέα εναλλακτικά ηγεμονική οντότητα, να παρουσιάσουν πρόγραμμα και στρατηγική για την έκφραση του «ανάποδου». Εντός αυτού του περιβάλλοντος όσα «ανάποδα» και να διατυπώσουμε εμείς, ως αιρετικά ή ανορθολογικά θα εκλαμβάνονται από όσους βλέπω ήδη να κάνουν τσουλήθρα στο ίσιωμα.

Να γιατί τρελαθήκαμε!

2011-12-30T06:00:00.000+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Το έτος 2012 θα είναι για τους Έλληνες το έτος του ψυχιάτρου ή του ψυχαναλυτή, ανάλογα την περίπτωση. Το βέβαιο είναι ότι οι διαταραχές στη σκέψη των περισσοτέρων εκ των συμπατριωτών μας θα παρουσιάσουν μεγαλύτερη συχνότητα και ένταση, ενώ καταστροφικά πλήγματα θα δεχθεί η αντίληψη της πραγματικότητας, η κοινωνική συνείδηση και η συνειδησιακή σχέση με τον εαυτό μας. Από το σοκ που επέφερε η ένταξή μας στο πρόγραμμα της τρόικας, θα περάσουμε ως κοινωνία, μετά τις αλλεπάλληλες χειρουργικές επεμβάσεις με τεχνολογία ΔΝΤ, σε μια μορφή γενικευμένης παράκρουσης, ενώ ως άτομα θα εκδηλώσουμε έντονα στοιχεία παράνοιας.

Ήδη, παρατηρώ δραματική αύξηση των συμπτωμάτων, εξετάζοντας την έκφραση γνώμης μέσω του τύπου και κυρίως μέσω του διαδικτύου. Μια και η πολιτική ηγεσία δεν τόλμησε να εκστομίσει εγκαίρως με εντιμότητα το «δυστυχώς πτωχεύσαμε», θα αναγκαστεί τη νέα χρονιά να παραδεχθεί ότι « δυστυχώς τρελαθήκαμε»! Αυτό και αν είναι δυστυχία! Εδώ να δεις αδιέξοδο! Τώρα θα δεις να γίνονται πραγματικότητα όλα αυτά που με άγχωναν και κατεύθυναν τα δάχτυλα μου στο πληκτρολόγιο τα προηγούμενα χρόνια! Τώρα θα δεις το αποτέλεσμα της αδυναμίας κατανόησης μιας μορφής ερμηνείας που δεν στηρίχθηκε στη βία, αλλά στην βαθύτερη γνώση του πολιτικού φαινομένου και στην αλληλόδραση, αντί να αναπαράγει τα καθεστωτικά αυτονόητα! Τώρα ίσως κάποιοι να καταστούν ικανοί να αντιληφθούν τι εστί αερολογία και ποιοι στην πραγματικότητα αερολογούν. Οι πλέον εκπαιδευμένοι ίσως μάλιστα καταλάβουν ότι η αερολογία προκύπτει αποκλειστικά ως αποτέλεσμα της βίας της ερμηνείας, που δεν πρέπει να συγχέεται με την ιδεολογία, αλλά να συνδέεται με την πολιτική ηγεμονία.

Αερολόγοι είναι όσοι δομούν τα αυτονόητα στην χώρα μας και τούτοι δεν είναι άλλοι από τα στοιχεία του ολοκληρωμένου μηχανισμού της διαπλοκής. Τούτος είναι ο μηχανισμός της τρέλας, της απόλυτης παράνοιας, που για να δομήσει ταυτότητα και να νομιμοποιήσει την αντιλαϊκή εξουσία του, εμφανίζει πρόστυχα και απαξιωτικά τρελούς όσους ενεργά τον αμφισβητούν και κυρίως όσους τον αποδομούν. Αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Είναι δυστυχώς πληκτικά επαναλαμβανόμενο στην ιστορία, εκεί όπου το κεφαλαιοκρατικό κράτος χάνει την ικανότητά του να νομιμοποιεί την μορφή ηγεμονίας που το χαρακτηρίζει, μέσω ενός οικονομίστικου λόγου και μιας κοινωνικής θεωρίας ευημερίας. Το καθεστώς στην Ελλάδα χάνοντας τα αντικειμενικά, κοινωνικοποιητικά στοιχεία νομιμοποίησής του «πουλάει» πλέον τρέλα σε όλα τα επίπεδα άρθρωσης των εξουσίας, η οποία για να πιάσει τόπο θα πρέπει να δομεί νέα αυτονόητα: νέους μονόδρομους πολιτικής πρακτικής, αισχρολογώντας. Θεωρώντας, δηλαδή, ότι όσοι εμφανίζουν εναλλακτικές προτάσεις βασισμένες σε ερμηνείες διαφορετικές από εκείνες που συνθέτουν την ερμηνευτική βία της διαπλοκής, είναι παλαβιάρηδες ή παλαβοί, γραφικοί ή αερολόγοι, ανάρμοστοι ή επιτήδειοι. Και όλα αυτά χωρίς να μπουν στο κόπο συστηματικής κριτικής. Εμ, για να κάνεις συστηματοποιημένη κριτική θα πρέπει να διαθέτεις και επαρκή συστηματική γνώση σε κάποιο γνωστικό αντικείμενο, θα πρέπει να έχεις στη κατοχή σου μεθοδολογικά εργαλεία που να χειρίζεσαι με άνεση, τα οποία όμως αν διέθετες δεν θα σου επέτρεπαν με άνεση να μετέχεις στον μηχανισμό της διαπλοκής που δομεί την συγκεκριμένη μορφή ηγεμονίας στην χώρα μας μέσω μιας ολοκληρωμένης μορφής discursive βίας. Κάπως έτσι εξηγείται και η παράλυση μερίδας της διανόησης που πράγματι διαθέτει μεθοδολογική επάρκεια, αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς δεν διανοούνται να ασκήσουν κριτική στον μηχανισμό του οποίου αποτελούν γρανάζια. Έτσι η ουσιαστική κριτική με σαφείς οντολογικές και επιστημονικές διαστάσεις παρέμεινε «προνόμιο» όσων κατέχουν γνώση, διαθέτουν πολιτική εμπειρία στην Ελλάδα, αλλά παράλληλα δεν είναι εξαρτήματα του συστήματος διαπλοκής. Όλοι οι υπόλοιποι είτε εύχονται ο ΔΟΛ να βρει λύση για την διαιώνιση του συστήματος, είτε αναθεματίζουν γενικώς την αριστερά - που θεωρούν πηγή κάθε στρέβλωσης - ή τον καπιταλισμό. Να γιατί τρελαθήκαμε! Διότι εμφανιζόμαστε ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε την υπέρμετρη βία της ερμηνείας της πραγματικότητας που ασκεί το καθεστώς της διαπλοκής, ως ύστατη προσπάθεια για να περισώσει τους βασικούς έστω παράγοντες που το συνθέτουν.

Στο σημείο αυτό αξίζει να δούμε εν συντομία, εμπνεόμενοι από την Piera Aulagnier (γυναίκα του Καστοριάδη), τις τρεις βασικές discursive λειτουργίες της διαπλοκής:

(1) Οι διαπλεκόμενοι, ελέγχοντας το σύστημα παραγωγής πολιτισμού πολιτικής και οικονομίας, συνθέτουν ένα σε μεγάλο βαθμό ομογενοποιημένο λόγο, που αναπαριστά μία μορφή εξουσίας, η οποία υποτίθεται ότι είναι προϊόν κάποιας αναμφισβήτητης γνώσης. Έτσι, καταφέρνουν να αφαιρέσουν απ’ αυτούς που «λυμαίνονται», κάθε δυνατότητα αναγνώρισης της μορφής της βίας την οποία υφίστανται, ενώ μετατρέπουν σε αίσθημα ενοχής το εύλογο δικαίωμα για άμυνα των κατατρεγμένων και αποκλεισμένων Ελλήνων πολιτών.

(2) Οι διαπλεκόμενοι μέσω αυτής της γλώσσας που επέβαλαν την τελευταία τριακονταετία, ορίζουν μία πραγματικότητα που προφασίζεται ότι μπορεί να αντικειμενοποιήσει την εξουσία μίας ελίτ κάνοντάς την ουδέτερο αντικείμενο στο μυαλό του κάθε πολίτη, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που κυριαρχεί στην διάνοια του τελευταίου είναι μια παράσταση της σχέσης της ελληνικής ελίτ με τον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι τα συγκυριακά συμφέροντα των διαπλεκομένων τείνουν ως πολιτική πρακτική να ταυτίζονται με τα απώτερα συμφέροντα της ευρύτερης κοινωνίας και του έθνους.
(3) Τα δύο παραπάνω προκαλούν στον πολίτη μία μορφή ψύχωσης που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η έκφραση άμυνας απέναντι σε μία καταστροφική για την ύπαρξή του πολιτική πρακτική, η οποία όμως σε μεγάλο βαθμό εκλαμβάνεται ως «αυτονόητο», ως συνέπεια μίας περιόδου απόκλίνουσας συμπεριφοράς ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου. Έτσι εξηγείται σε μεγάλο βαθμό και η αδράνεια που παρουσιάζεται στα επιμέρους κοινωνικά στρώματα τα οποία πλήττονται από διαδοχικά, απολύτως αυθαίρετα κύματα κρατικής βίας, που ορίζονται και επιχειρούν να νομιμοποιηθούν σε ένα πλαίσιο έκτακτης ανάγκης.

Κάπως έτσι και η τρέλα εμφανίζεται ως ατομικός μηχανισμός αντιμετώπισης της εσωτερίκευσης της βίας των διαπλεκομένων υπό την μορφή καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης. Με μια κουβέντα, ο μηχανισμός της τρόικας μέσω του λόγου της διαπλοκής καταλήγει στην ανάπτυξη ενός μηχανισμού παραγωγής παράνοιας στην χώρα. Την τελευταία έχει ανάγκη ο πολίτης για να υπάρξει πλέον στο πλαίσιο μίας πολιτείας όπου η βία της ερμηνείας της πραγματικότητας που βιώνει και που αποτελεί κοινό παραλογισμό, αποκτά ολοένα και πιο χυδαία χαρακτηριστικά. Αυτά μπορείτε να τα διαπιστώσετε μέσω του εκβιαστικού λόγου με τα απανωτά τελεσίγραφα που εκφράζει το καθεστώς της διαπλοκής, ως αντανάκλαση εξωτερικών απειλών προς το σύστημα διακυβέρνησης, που έχουν επιβάλλει οι συνεργαζόμενες ελίτ, οι οποίες σημειολογικά συστεγάζονται σήμερα στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

Αν φιλοδοξούμε να την γλυτώσουμε από την τρέλα, ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε σε πρακτικό, καθημερινό επίπεδο, ποια είναι τα στοιχεία της ερμηνευτικής βίας που την παράγουν, αφού πρώτα διακρίνουμε με σαφήνεια τους διαπλεκόμενους παράγοντες και τα συμφέροντά τους. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να εστιάσουμε στις δραματικές αντιφάσεις της τρέχουσας διαπάλης των κυρίαρχων πολιτικών τάξεων και της διαλεκτικής των σκανδάλων τους. Έτσι δεν πρόκειται αυτόματα να τεθούν τα θεμέλια μιας εναλλακτικής ηγεμονίας στην χώρα, αλλά τουλάχιστον θα ξελαφρωθούμε από ενοχικά συναισθήματα και θα απελευθερωθούμε από τις τάσεις παράνοιας που προκαλούν τα αδιέξοδα των «αυτονοήτων».

Σας εύχομαι, διαδικτυακοί φίλοι, Καλή Χρονιά, με λιγότερα συμπλέγματα και μεγαλύτερη διάθεση για αγώνα απαγκίστρωσης από την ερμηνευτική βία των διαπλεκομένων. Είναι κι αυτό μία σοβαρή προσπάθεια ατομικής και κοινωνικής χειραφέτησης, που αποτέλεσε και τον κύριο σκοπό της δικής μου παρέμβασης.

Είμαστε έθνος αλήτικο;

2011-12-28T08:00:00.000+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Λέω να σας πω τα κάλαντα με τον δικό μου τρόπο: απομυθοποιητικά. Έτσι, για να μην έχουμε αυταπάτες τη νέα χρονιά! Είναι κατά τη γνώμη μου η πιο χρήσιμη υπηρεσία αυτή την ώρα προς την κοινωνική αναπαράσταση του ελληνικού λαού, ο οποίος εμφανίζεται σοκαρισμένος, ζαλισμένος και σε μεγάλο βαθμό ηθικά εξασθενημένος. Φυσιολογικά πράγματα που έχουν συμβεί και αλλού, όταν η τύχη μιας χώρας περνά στα χέρια υπερεθνικών παραγόντων, όπως είναι για παράδειγμα το ΔΝΤ, η τρόικα, κλπ.

Αν και πολύ εξυπηρετεί μία μερίδα τουλάχιστον εκ των εθνικιστών, να εμφανίζουν τους Έλληνες ως έθνος ανάδελφο, στην ουσία αυτοί μαζί με όλους τους άλλους που πολιτεύονται με κανόνα είτε τον εθνικισμό, είτε την παγκόσμια διακυβέρνηση, αντιλαμβάνονται την χώρα ως πυρήνα ενός έθνους αλήτικου. Είναι αλητεία με έντονα στοιχεία εκπόρνευσης, να θεωρεί κανείς ότι η ελληνική κοινωνία οφείλει να παραδώσει εθνικό πλούτο και κοινωνικό κεφάλαιο σε αλλοδαπά συμφέροντα, τα οποία ως αντάλλαγμα θα προσφέρουν στην χώρα τούτα που γνώρισαν όλες οι περιοχές του κόσμου υπό καθεστώς αποικιοκρατίας. Δηλαδή, στήριξη μιας τάξης μεταπρατών, πολιτικών και στρατιωτικών για να λειτουργήσουν τους μηχανισμούς επιβολής και νομιμοποίησης εξευτελιστικών καθεστώτων εκμετάλλευσης ανθρώπων και φυσικών πόρων από μονοπωλιακούς παράγοντες.

Είναι να ντρέπεσαι που είσαι Έλληνας παρακολουθώντας παράγοντες της ελεεινής ξενόδουλης δεξιάς είτε να αβαντάρουν ρωσικά συμφέροντα στην χώρα μας, είτε ισραηλινά, στο αμυντικό και ενεργειακό κυρίως πεδίο, φέρνοντας τις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας δεκάδες χρόνια πίσω: με την λογική εκμετάλλευσης που διέπει κάποιες πλούσιες σε ενεργειακές πηγές ή άλλης μορφής φυσικών ή παραγωγικών πόρων, αλλά απολύτως φτωχές και ταπεινές χώρες της Αφρικής και μερικές της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Όπως είναι απολύτως καταθλιπτικό να παρατηρείς παράγοντες της λεγόμενης κεντροαριστεράς και φιλελεύθερης δεξιάς να πολιτεύονται με γνώμονα το χρεοστάσιο, τις «δόσεις» από την ΕΕ και το ΔΝΤ και μία μοναδική στον κόσμο ερμαφρόδιτη και παραπλανητική διαδικασία αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, έτσι ώστε να αναδιοργανωθεί δήθεν το κράτος και να εναρμονισθεί οικονομία και διοίκηση με ένα ανύπαρκτο στην ουσία, ευρωπαϊκό πρότυπο.

Αν θελήσεις να εμβαθύνεις στον κυρίαρχο πολιτικό λόγο που συστηματοποιείται στην χώρα μας αναφορικά με την κρίση, θα διαπιστώσεις ότι η έννοια της πολιτικής κοινότητας που χαρακτηρίζει εθνικές αναπαραστάσεις, συνδέεται με μορφές εκμετάλλευσης και όχι χειραφέτησης (να χειραφετηθούμε από τους μεν για να παραδοθούμε προς αποικιοκρατική εκμετάλλευση στους δε) . Η μορφή του εκμεταλλευτή μόνον διαφέρει, όπως ασφαλώς και η επιχείρηση νομιμοποίησής του ως ζωτικού παράγοντα για την ύπαρξη και ευημερία έθνους και λαού. Τελευταία μάλιστα και καθόλου τυχαία, ακροδεξιοί, κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί αγωνίζονται, προβάλλοντας την απειλή της Τουρκίας, να παραδώσουν την χώρα σε συμφέροντα που υπηρετεί το αμερικανοεβραϊκό λόμπι με αιχμή του δόρατος την μιλιταριστική δομή του Ισραήλ, που αποτελεί έναν μόνιμο παράγοντα αστάθειας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Αφού πρώτα το διαπλεκόμενο καθεστώς εξασθένησε και χρεοκόπησε την χώρα μέσω του πελατειακού κράτους που ενδυνάμωσε την αποβιομηχάνιση την οποία προκάλεσε και την δραματική υποβάθμιση του πρωτογενούς τομέα που επέφερε, καθώς και με την ένταξή μας στην ζώνη του ισχυρού ευρώ η οποία διέστρεψε απολύτως το αναπτυξιακό μοντέλο που όφειλε να ακολουθήσει μία αναπτυσσόμενη χώρα, τώρα διαμορφώνει κλίμα για να βγάλει πλουτοπαραγωγικές πηγές στο σφυρί, να θεσπιστούν ειδικές ζώνες εκμετάλλευσης και να κινεζοποιηθεί το εργατικό δυναμικό. Το ερώτημα δεν είναι πώς η χώρα θα αποκτήσει πραγματική αυτοκυβέρνηση, δημοκρατία και σχέσεις αμοιβαίου και ισορροπημένου συμφέροντος με τους διεθνείς παράγοντες, αλλά το πώς θα γύρει υπέρ του ενός ή του άλλου, συνομολογώντας συμβάσεις αποικιακού χαρακτήρα ή αποδεχόμενη την ένταξή της σε μηχανισμούς νεοαποικιακού χαρακτήρα. Δηλαδή, για να το εκφράσω σχηματικά – κατά τη γνώμη τους - η Ελλάδα του 21ου αιώνα είτε θα πρέπει να μετατραπεί σε Νιγηρία (με ρωσικές και ισραηλινές εταιρίες στο ρόλο δυτικών), είτε σε κάτι χειρότερο από αυτό που οραματίστηκαν κάποτε Γερμανοί ναζί, ή Αμερικανοί μετά τον εμφύλιο. Οποιαδήποτε άλλη εκδοχή φαντάζει σε απερίγραπτους συμπατριώτες μας που προωθούν την αλήτικη εκδοχή του έθνους, εμφανιζόμενοι ως υπερεθνικιστές ή σύγχρονοι οραματιστές της παγκοσμιοποίησης, κάτι που θα μοιάζει με το καθεστώς της Β. Κορέας!!

Πρόκειται ασφαλώς για αγοραία αντίληψη και χυδαιότητα που κάνει πολιτική, εκμεταλλευόμενη την κρίση για να παραδώσει την χώρα και την κοινωνία σε φιλόδοξους επιβήτορες του διεθνούς καπιταλισμού. Μόνον που τούτο επιχειρείται πλέον απροσχημάτιστα. Εμφανίζονται και προβάλλονται ζωτικού χαρακτήρα για τον ελληνισμό και την ελληνική κοινωνία, απειλές και «εκδίδονται» τελεσιγραφικού χαρακτήρα «προσφορές» σχεδόν από τους πάντες (Γερμανούς, επιτρόπους, χρηματιστές, Ρώσους, Ισραηλινούς και σε λίγο … Κινέζους). Ενώ από δίπλα και οι Τούρκοι αβαντάρουν διαρκώς με τον τρόπο τους αυτά τα συμφέροντα, τα οποία οι ημεδαποί ντίλερ προμοτάρουν για να σωθούμε δήθεν εκτός από την φτώχια και από τους διεκδικητικούς, άπιστους γείτονες! Μέσα σε αυτό το περιβάλλον μόνον αν ήταν ηλίθια η σημερινή ηγεσία της Τουρκίας δεν θα έμπαινε στο παιχνίδι. Χρυσή ευκαιρία διαφαίνεται και για την τουρκική ελίτ να μπει στο ανατολίτικο παζάρι που ξεκίνησε με τα απίθανα καμώματα της δικής μας ηγεσίας.

Είναι προφανές ότι οι διαπλεκόμενες ελίτ της Ελλάδας, χάνοντας την μεταπολεμική ισορροπία που εναρμόνιζε τα συμφέροντά τους, βάλθηκαν, κάνοντας πολιτικό στριπτίζ, να επιδείξουν την ελεεινή ταυτότητα εξάρτησης προς διάφορους και διαφορετικούς διεθνείς παράγοντες μέσω, είτε μιας νέας εθνικιστικής μυθοπλασίας που προφασίζεται ότι δήθεν κάνει γεωπολιτική, είτε ενός ψευδομεταμοντέρνου μύθου περί ευρωπαϊκής οικονομικής ενοποίησης και παγκόσμιας διακυβέρνησης που δήθεν κάνει γεωοικονομική. Σε επίπεδο δομής, πολιτικών σχέσεων δηλαδή, και οι δύο αυτοί μύθοι καταστρέφουν την μεταπολιτευτική διάσταση της ελληνικής εθνικής ταυτότητας και εκχυδαΐζουν το εθνικό συμφέρον, προσδίδοντάς του εμποροκρατικές, αποικιοκρατικές ορίζουσες.

Ο μόνος τρόπος για να πάψουμε να αυτοπαρουσιαζόμαστε ως «έθνος αλήτικο» είναι να γυρίσουμε την πλάτη σε αυτές τις ντόπιες σαπισμένες ελίτ και στους προπαγανδιστές τους και να ενδιαφερθούμε στα σοβαρά για τον εκδημοκρατισμό της χώρας και την οικονομική και πολιτική αυτοκυβέρνησή της. Αν θέλαμε όμως να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, θα καταλαβαίναμε ότι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί στο πλαίσιο του σημερινού πολιτικού συστήματος. Η συντριπτική πλειονότητα του πολιτικού προσωπικού είναι ενταγμένη σε μηχανισμούς διαπλοκής και εξυπηρετεί τελικά τα συμφέροντα των ντίλερ του «εθνικού συμφέροντος», το οποίο εκλαμβάνεται ως οικονομικό συμφέρον με την στενή έννοια για την τσέπη τους και ως μορφή δοτής ηγεμονίας. Δυστυχώς στην Ελλάδα οι κυρίαρχες πολιτικές τάξεις συνθέτουν ένα ηγεμονικό μοντέλο πάντα σε απόλυτη εξάρτηση από αλλοδαπά συμφέροντα. Η ένταξή μας στην ΕΟΚ και αργότερα στην ΕΕ ουδετεροποίησε κάπως αυτά τα συμφέροντα, όπως και την διαδικασία χρηματισμού ή αρπαχτής της πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής τάξης της χώρας. Η σημερινή περιθωριοποίησή μας στην Ένωση, η εξευτελιστική αποδυνάμωση του κράτους και η εμφανής παράλυση της ελληνικής κοινωνίας οδηγούν στην όξυνση του λόγου της εξάρτησης, όπως και στην τριβή ελληνικών παραγόντων που εκπροσωπούν διαφορετικά ξένα συμφέροντα.

Το τελευταίο τροφοδοτεί με νέα καύσιμη ύλη την διαπάλη των κυρίαρχων πολιτικοοικονομικών τάξεων, αλλά και την διαμάχη αλλοδαπών οικονομικών συμφερόντων για την επανατοποθέτησή τους στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή της. Η απορρύθμιση, με άλλα λόγια, της οικονομίας και της διεθνούς πολιτικής της χώρας υποδαυλίζει τον συγκρουσιακό χαρακτήρα διαφορετικών κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων με εστία την χώρα μας. Αυτό είναι πράγματι ένα πολύ επικίνδυνο φαινόμενο, το οποίο επιτέλους πρέπει να απασχολήσει την προοδευτική κοινωνία των πολιτών, τους σκεπτόμενους πατριώτες και τις ηγεσίες των αριστερών κομμάτων, που δεν μοιάζει να έχουν αντιληφθεί πού θα μπορούσε να καταλήξει αυτό το πραγματικό «κενό ασφαλείας» που προκαλείται αυτή την περίοδο στην περιοχή μας με επίκεντρο την Ελλάδα. Την σύμπραξη όλων των προοδευτικών και κοινωνικών δυνάμεων στην χώρα για την διαμόρφωση συνθηκών μιας εναλλακτικής ηγεμονίας μέσω μιας νέας (αριστερής) διακυβέρνησης, προτείνω πεισματικά τόσο καιρό, έχοντας στο μυαλό μου και αυτό το «κενό», το οποίο παρατηρώ διαρκώς να διευρύνεται.

Ο εκδημοκρατισμός σε συνδυασμό με το σύντομο ξεκαθάρισμα της θέσης της χώρας σε ένα πλαίσιο αυτοκυβέρνησης και απεξάρτησης από το νομισματικό μηχανισμό του ευρώ, είναι ο μοναδικός κανόνας ασφαλείας που θα πρέπει να διέπει τους πολιτικούς ορίζοντες οποιουδήποτε πολίτη και πολιτικού φορέα δεν είναι ενταγμένος σε αποικιοκρατικές, νεοαποικιοκρατικές, ή πελατειακές δομές. Τούτο προϋποθέτει μία στρατηγική της ευρύτερης αριστεράς σε συνεργασία με δημοκράτες πατριώτες από όλους τους πιθανούς και απίθανους πολιτικούς χώρους, έτσι ώστε η πολιτική πρωτοβουλία να ξεφύγει από το πλαίσιο της καθεστωτικής διαπάλης των μεταπρατικών, ξενόδουλων ελληνικών ελίτ.

Για να πάψουμε τη νέα χρονιά να εμφανιζόμαστε ως έθνος αλήτικο, θα πρέπει να πάψουμε να συμπεριφερόμαστε ως λαός διεφθαρμένος και ως πολιτεία έτοιμη να ανταλλάξει την ευημερία μίας ελίτ με το ανθρώπινο κεφάλαιο και τον υπόλοιπο πλούτο της πατρίδας μας. Όσο υπάρχουν και κυριαρχούν πολιτικές δυνάμεις που επιδιώκουν να διατηρήσουν την ηγεμονία εξευτελίζοντας και ξεπουλώντας ότι υπάγεται ευρύτερα στην λαϊκή κυριαρχία και στα εθνικά συμφέροντα, ενώ οι αντικειμενικά ευαισθητοποιημένοι αριστεροί όλων των αποχρώσεων αδυνατούν να παρέμβουν συλλογικά σε αυτή την διαδικασία, η γενικότερη ασφάλεια της χώρας θα διακυβεύεται και μάλιστα ολοένα και περισσότερο.

«Χαζογελάει ο μωρός, ενώ χαζολογάει ο Γιάννης»

2011-12-25T02:00:00.001+02:00

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

«Γελά δ’ ο μωρός καν τι μη γελοίον εί», σχολιάζοντας προτάσεις για την συγκρότηση ενός «μετώπου της αριστεράς», εναντίον του «μετώπου της δεξιάς», που αντικειμενικά καταστρέφει την κοινωνία και υποβαθμίζει τη χώρα σε ανυπόληπτο ευρωπαϊκό κρατίδιο, ανέκδοτο στο στόμα της σύγχρονης ανθρωπότητας!

Διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει λόγος να σας απασχολώ άλλο με αναλυτικές προσεγγίσεις της κρίσεως και υποσχέθηκα να σταματήσω να σημειώνω τις απόψεις μου στο διαδίκτυο, αλλά βρε Γιάννη, κάνε και εσύ μια «υποχώρηση» ως προς το ακατάσχετο χαζολόγημα! Μην προκαλείς τόσο πολύ! Δεν έμαθες στα... Λατινικά ότι: «Risu inepto ineptior res null’ est» (γέλωτος ακαταλλήλου, ουδέν ακαταλληλότερον);

Δεν φταίω εγώ που επανέρχομαι με αυτή την – μη-αναλυτική τούτη τη φορά – γραφή, αλλά ο κύριος Γιάννης Πρετεντέρης, ο οποίος με έκανε να θυμηθώ τον απογοητευμένο, πικραμένο, μάλλον συμπλεγματικό, αλλά δίκαιο κριτικό λόγο του Ισοκράτη: «Μήτε γέλωτα προπετή στέργε, μήτε λόγον μετά θράσους αποδέχου, το μεν γαρ ανόητον, το δε μανικόν»!
Και έτσι μπήκα στον κόπο να ασχοληθώ με τον κύριο Πρετεντέρη, ο οποίος έχει μετατρέψει την προπέτεια και το θράσος σε σχολή. Είναι προπέτεια και χαζολόγημα να γράφεις: «...άλλο πράγμα να φτιάχνεις μέτωπο εναντίον κοτζάμ ιμπεριαλισμού ή κοτζάμ φασισμού κι άλλο να μαζεύεις τον στρατό εναντίον μιας (καλής ή κακής)... δανειακής σύμβασης! Αν συνεχίσουν έτσι το επόμενο βήμα θα είναι κάποιο Μέτωπο εναντίον του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας»! Πρέπει να διαθέτεις τεράστια αποθέματα θράσους αυτή την περίοδο για να λες: «το ερώτημα δεν είναι αν μας αρέσει το Μνημόνιο - ούτως ή άλλως, δεν μας αρέσει! Αλλά αν η απάντηση σε ένα αποτυχημένο Μνημόνιο είναι «το Μέτωπο του Τσίπρα». Δεν είναι. Ή, πάντως, δεν είναι για όλους όσοι θεωρούν το Μνημόνιο αποτυχημένο»!

Τι να πεις, παρατηρώντας το νεοφιλελεύθερο μέτωπο δεξιών, σοσιαλιστών του τρίτου ή/και τέταρτου δρόμου και ακροδεξιών λαϊκιστών, που οδήγησε τη χώρα στο χρεοστάσιο και στηρίζει κοινοβουλευτικά τον μηχανισμό πτώχευσης της χώρας, δόλιας υποθήκευσης δημόσιου πλούτου και φτωχοποίησης της κοινωνίας [αν και η ΝΔ δεν ψήφισε το μνημόνιο, παρότι ο αρχηγός της δεσμεύτηκε να πολιτευθεί σύμφωνα με τις αρχές του (!)], να χαζογελάει, ερχόμενο αντιμέτωπο με την πιθανότητα σχηματισμού ενιαίας πολιτικής έκφρασης του «αντιμνημονιακού μετώπου», το οποίο ήδη δομείται στη κοινωνία! Δηλαδή, το νεοφιλελεύθερο μέτωπο - το οποίο ήδη έχει συμπτυχθεί κυβερνητικά με πρωθυπουργεύοντα τον κ. Λουκά Παπαδήμο - εναντίον των δύο-τρίτων της κοινωνίας, ανατριχιάζει με την ιδέα τα θύματα της πολιτικής πρακτικής τους να συγκροτήσουν ένα «αντι-μέτωπο» ή ένα εναλλακτικό μέτωπο με χαρακτήρα «αντι-ηγεμονικό» ή «εναλλακτικής ηγεμονίας»! Και αυτό, ξέρετε γιατί; Διότι, όπως λέει ο Γιάννης και κάμποσοι άλλοι καθεστωτικοί σχολιαστές: «[Η] Ελλάδα (και ο κόσμος...) δεν έχει μια Αριστερά αλλά πολλές Αριστερές. Κι η διαφορά του Τσίπρα από την Παπαρήγα ή του Κουβέλη από τον Μπανιά ή όλων μαζί από τον Γλέζο δεν είναι διαφορά αποχρώσεων. Είναι διαφορά ουσίας. Μιλούν για άλλον κόσμο και για άλλα πράγματα. Πιστεύουν σε άλλες αξίες και σε άλλες μεθόδους. Υπηρετούν άλλες φιλοδοξίες και άλλες σκοπιμότητες. Πώς ξαφνικά θα πολιτευτούν μαζί κι αγκαλιασμένοι; Επειδή συμβαίνει να συμφωνούν ότι διαφωνούν με μια δανειακή σύμβαση;».

Σιγά το ζήτημα, «μια δανειακή σύμβαση», λέει, χαζογελώντας ο μωρός μέσω του χαζολογήματος του Γιάννη! Θα μου πεις, δεν ντρέπονται να αυτοεξευτελίζονται τόσο πολύ με γελοίες υπεραπλουστεύσεις, διαστρεβλώσεις και ταυτίσεις του τύπου «το Μέτωπο του Τσίπρα»; Μάλλον όχι, καθώς δεν έχουν αίσθηση της δραματικής ανεπάρκειας τους, όχι απλώς σε θεωρητικό, γνωσιολογικό επίπεδο, αλλά και σε εκείνο της πρακτικής άσκησης της προπαγάνδας, στο οποίο εξειδικεύονται. Ενδεικτικό είναι ότι η στρατηγική και το πρόγραμμα του «μνημονίου» φαντάζουν στον κ. Πρετεντέρη ως αναπαραστάσεις που θα μπορούσε κανείς να τις παρομοιάσει με τον «Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας». Κάνει πλακίτσα ο Γιάννης μας, αλλά πλάκα-πλάκα, δίχως φυσικά να καταλαβαίνει τι μολογά, σημειολογεί άριστα! Πράγματι, το «μνημόνιο» είναι πολιτικοοικονομικός κώδικας του νεοφιλελευθερισμού. Συντάσσει κάπως πρωτόγονα και αφαιρετικά έναν οδικό χάρτη μετατροπής της κοινωνίας σε αγορά, θεμελιώνοντας αντισυνταγματικά και αυθαίρετα ένα ιδιόμορφο παράγωγο Δίκαιο (εκτάκτου ανάγκης) στον τόπο και μια πολιτεία σε καθεστώς οιονεί πολιορκίας – όπως έχουμε επανειλημμένα εξηγήσει αναλυτικά.

Αυτός ο «οδικός χάρτης» οδήγησε στον γκρεμό, τον οποίο αργά, πολύ αργά «διέκρινε» ο Γιάννης, όπως και υπουργοί της κυβέρνησης του μνημονίου και πλήθος άλλων ντερμπεντέρηδων, οι οποίοι μας λοιδορούσαν όταν με ακρίβεια εκτιμούσαμε και περιγράφαμε τα αποτελέσματα, τα οποία τώρα βρίσκονται μπροστά στα μάτια τους, και διάψευση δεν χωρά. Όπως δεν θα έπρεπε να «χωρά» και πλάκα, αν υπήρχε ίχνος σοβαρότητας. Φίλοι, του «μνημονικού μετώπου», όχι μόνον για άλλη μια φορά εξευτελιστήκατε, όχι απλώς τα κάνατε μούσκεμα ξανά-μανά, αποτυγχάνοντας και στις εκτιμήσεις και στις «πολιτικές σωτηρίας» που ευαγγελιστήκατε, αλλά πλέον συγκροτείτε επάξια το «μέτωπο των γελοίων», στο βαθμό που επιχειρείτε δικαιολογήσετε το ρεζιλίκι και το αδιέξοδό σας με πονηρές, παλιομοδίτικες και παλαιοκομματικές μεταστροφές του λόγου. Αλήθεια, θυμάστε τις πλακίτσες και την λοιδορία που επιφυλάξατε στην αφεντιά μου, την περίοδο που τοποθετούσα το ζήτημα της πιστωτικής κρίσης της Ελλάδας σε ένα διεθνές πλαίσιο ενδοκαπιταλιστικής διένεξης για το μέλλον της παγκοσμιοποίησης; Θυμάστε τι γράφατε, τα οποία όχι απλώς κατάπιατε αργότερα, αλλά σήμερα αναπαράγετε ως αυτονόητες μάλιστα αλήθειες;

Με τον ίδιο τρόπο χειρίζεστε τώρα την πιθανότητα δόμησης μιας αριστερής διακυβέρνησης του τόπου στη θέση της διακυβέρνησης των διαπλεκομένων: με λοιδορίες, κοτσάνες και «πουστιούλες», με το συμπάθιο! Διαπιστώνετε ότι δεν μπορεί να υπάρξει αριστερή κυβέρνηση, καθώς δεν υπάρχει ιδεολογική ταύτιση μεταξύ των αριστερών, ενώ δεν έχετε πρόβλημα να κατανοήσετε και να προπαγανδίσετε την συγκυβέρνηση ακροδεξιών - δεξιών κοινωνιστών - νεοφιλελευθέρων – σοσιαλδημοκρατών – τραπεζιτών! Προφανώς. θεωρείτε ότι ο εσμός των τελευταίων αυτών πολιτικο-ιδεολογικών παραγόντων έχει κάτι κοινό που τους ενώνει στη διακυβέρνηση, ενώ οι αριστεροί δεν έχουν! Ασφαλώς και δεν έχουν, αν δεν είναι αριστεροί, αλλά απλά δηλώνουν ότι είναι. Αν όμως είναι πράγματι, τότε έχουν και «κοινά ιδανικά» και θα μπορούσαν να θέσουν «κοινούς στόχους», σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τους παράγοντες που συνθέτουν το αντικοινωνικό, διαπλεκόμενο και παρδαλό «μέτωπο του μνημονίου», το οποίο καθημερινά καταριέται δημοσίως τον εαυτό του!

Με το τι είναι αριστερά και τι θα μπορούσε να σημαίνει σήμερα για την ελληνική κοινωνία, δεν πρόκειται να σας «ταλαιπωρήσω» και σε αυτό το σημείωμα. Άλλωστε, ότι και να πω ο κ. Πρετεντέρης και οι ομοϊδεάτες του δεν πρόκειται να καταλάβουν, καθώς ούτε έχουν βιώσει το πρόβλημα του κοινωνικού αποκλεισμού, ούτε την φτώχεια και την παράλυση από την κατάφορη αδικία ή την πείνα, ούτε κατάφεραν να αποκτήσουν βαθιά συστηματική γνώση του πολιτικού φαινομένου ή της πολιτικής οικονομίας. Είναι «ψαράκια του αφρού»! Σίγουρα πάντως αριστερά δεν είναι ο Τσίπρας, η Παπαρήγα και ο Κουβέλης. Όχι με την έννοια ότι οι αρχηγοί αυτοί δεν είναι αριστεροί, αλλά ότι η αριστερά σε αντίθεση με την δεξιά δεν προσωποποιείται στην ηγεσία κομμάτων και δεν φοβάται «τον λύκο που παραμονεύει έξω από το μαντρί»! Η αριστερά είναι πολιτισμός και πολιτική πρακτική που δεν εγκλωβίζεται σε κόμματα, ούτε καθοδηγείται από αυτά. Είναι και «αντι-ιμπεριαλιστικό, αντι-καπιταλιστικό, αντι-πολεμικό, αντι-φασιστικό, αντι-δικτατορικό, αντι-αποικιακό, και απελευθερωτικό μέτωπο, Γιάννη μας. Και έτσι δεν μπορεί παρά να συγκροτεί αντικειμενικά και «αντι-μνημονιακό» μέτωπο, αγαπητέ, επειδή ακριβώς είναι όλα τα προηγούμενα. «Αντι-ευρωπαϊκό» και «αντι-αμερικανικό», δεν είναι οπωσδήποτε, εκτός εάν με το «ευρωπαϊκό» εννοούμε την νεοφιλελεύθερη, νεοηγεμονική, στρατηγική της ΕΕ και με το «αμερικανικό» την αλήτικη και καιροσκοπική, μιλιταριστική συμπεριφορά της διοίκησης των ΗΠΑ, διεθνώς και του χρηματοπιστωτικού λόμπυ, το οποίο συνυφαίνεται με αυτήν.

Ας σταματήσουν λοιπόν οι γελοιότητες. Δεν πρόκειται «ο Αλέξης Τσίπρας να ιδρύσει αντιμνημονιακό μέτωπο», όπως ισχυρίζεται παραπλανητικά ο κ. Πρετεντέρης. Αντιμνημονιακό μέτωπο έχει συγκροτηθεί ήδη στην ελληνική κοινωνία και αυτό δεν οφείλεται στον ΣΥΡΙΖΑ, στο ΚΚΕ - αν και έχουν βοηθήσει με τον τρόπο τους στην δόμηση «αντιμνημονιακής συνείδησης» - και δεν ξέρω σε ποιόν άλλον πολιτικό παράγοντα. Οφείλεται στην επίθεση που δέχεται ο λαός από το «μέτωπο του μνημονίου», το οποίο εκφράζει πρωταρχικά και αυθεντικά η διαπλοκή: οι πολλές διαπλεκόμενες δεξιές, Γιάννη μας! Εάν και κατά πόσο αυτό το κοινωνικό μέτωπο εκφραστεί πολιτικά ή όχι, είναι άλλο ζήτημα. Μια πρόκληση των καιρών προς τα κόμματα της αριστεράς, την κοινωνία των πολιτών, αλλά και τον κάθε ανένταχτο ή/και αδέσμευτο αριστερό. Εάν όμως εκφραστεί, τότε πράγματι θα αλλάξουν τα πάντα στον τόπο μας.

Τότε, Γιάννη μας, θα σου κοπεί η διάθεση για ...πλακίτσα και λοιδορία. Τότε θα σοβαρευτείς απότομα και τούτο είναι μάλλον καλό για όλους. Τότε μπορεί να (ξανα)γίνεις ακόμη και δημοσιογράφος, δίχως εισαγωγικά! Φρόντισε δε να μην ξανακατατάξεις τους αριστερούς στην «αντι-ευρωπαϊκή» discourse. Από πότε κ. Πρετεντέρη έγινες περισσότερο Ευρωπαϊστής, από την λεγόμενη ευρωπαϊκή αριστερά, η οποία σήμερα όσο ποτέ άλλοτε θεωρεί ότι η ΕΕ υπονομεύει τον ευρωπαϊσμό και καταστρέφει κράτη σαν την Ελλάδα, και γι’ αυτό πρέπει να διαλυθεί, αφού δεν μπορεί να ανασυγκροτηθεί δημοκρατικά; Άλλο «pro-EU» ή «Pro-Euro συντηρητισμός» και άλλο «Europeanist». Όπως άλλο πράγμα είναι ο «αντιαμερικανισμός» και άλλο η κριτική ή ακόμη και η πολεμική σε ένα πολιτικο-οικονομικό σύστημα που δεσπόζει στις ΗΠΑ και κατατρομοκρατεί την υφήλιο.

Όσο και να προσπαθήσετε δεν πρόκειται να καταφέρετε να τσουβαλιάσετε την αριστερά σε ένα φανταστικό πλαίσιο σταλινισμού, για να δικαιολογήσετε εμμέσως τον ολοκληρωτισμό του σύγχρονου νεοφιλελευθερισμού που υπερασπίζεστε! Πάρτε το χαμπάρι, ο διπολικός κόσμος που τεχνηέντως κατασκευάσατε δεν υπάρχει πια. Το ιστορικό γεγονός της αρχικής ενίσχυσης και μετά της πολεμικής από τους Γερμανούς του πρώτου παγκόσμιου πολέμου και τις ΗΠΑ προς τους μπολσεβίκους δεν πρόκειται να ξανασυμβεί. Το παιχνίδι ηγεμονίας καπιταλιστικών-μιλιταριστικών καθεστώτων με τα «κομμουνιστικά» καθεστώτα του 20ου αιώνα τελείωσε. Ο μπαμπούλας του σταλινισμού και των παραγώγων του είναι πλέον χαριτωμένο παραμύθι για μικρά παιδιά που δεν... τρώνε το φαΐ τους! Το αντίπαλο δέος στον «φιλελεύθερο» κόσμο, έσβησε με την διάλυση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και την ανατολή του νεοφιλελευθερισμού. Τώρα τα παιδιά δεν φοβούνται τον σοσιαλιστικό μπαμπούλα, καθώς δεν έχουν ανάγκη από τέτοια παραμύθια για να ...φάνε το ταπεινό τους φαΐ, δίχως να ρωτούν το πώς και το γιατί! Δεν έχουν φαΐ πλέον, μόνον αναπαραστάσεις «αισθησιακών γευμάτων» στην TV! Και δίχως φαΐ, το παραμύθι με τον κακό σοσιαλιστικό δράκο μεταβάλλεται σε αντικαπιταλιστικό ανέκδοτο, αλλά πώς να το καταλάβει η αυτάρεσκη ηλιθιότητα που διακρίνει τα καλαμπούρια που διακονούν εργολαβικά την προπαγάνδα του καθεστώτος.

Σήμερα μέσα από τα συντρίμμια του διαπλεκόμενου καθεστώτος στην Ελλάδα γεννιέται μια νέα αριστερά, που δίχως να πάψει να κάνει κριτική στην παραδοσιακή αριστερά και στην ανανεωτική αριστερά, σέβεται και τιμά τους κοινωνικούς αγώνες των αναρχικών, των κομμουνιστών και των σοσιαλιστών σε αυτό τον τόπο. Οι χιλιάδες αριστεροί που ανατέλλουν καθημερινά δεν πάσχουν από ιδεοληψίες και τραυματικά συμπλέγματα που χαρακτήριζαν παλαιότερες γενιές. Δεν έχουν πρόβλημα να συνεργαστούν μεταξύ τους πολιτικά και να συνεννοηθούν διακυβερνητικά, παρά τις μεγάλες ή μικρότερες ιδεολογικές τους διαφορές και την διαφορετική πολιτική τους κουλτούρα. Οι εποχές άλλαξαν, αλλάζουν με ταχύτητα φωτός και οι αριστεροί είναι εξοπλισμένοι με εμπειρίες και διαίσθηση για να αντιλαμβάνονται πρώτοι, πώς προασπίζεται κάποιος το συμφέρον μιας κοινωνίας που βίαια μετατρέπεται σε παλιατζίδικο και πεδίο για νέο πλιάτσικο, από το «δεξιό μέτωπο» της διαπλοκής. Βεβαίως, και επ’ αυτού υπάρχουν κρίσιμες διαφορές μεταξύ των αριστερών. Στο βαθμό όμως που δεν κάνουν τίποτε για να τις γεφυρώσουν (και όχι να τις ισοπεδώσουν) δίνοντας δημοκρατική-προοδευτική διέξοδο στη κρίση, μάλλον ενισχύουν τελικά εκείνους που ομονοούν με τον κ. Πρετεντέρη.

Οι ηγεσίες των αριστερών κομμάτων έχουν δύο δρόμους να διαβούν: είτε οργανώνουν τον λαό για επανάσταση και εγκαθίδρυση λαϊκής εξουσίας (όπως την εννοούν), είτε συνεργάζονται μεταξύ τους και συμπράττουν με όλους τους προοδευτικούς πολίτες και φορείς της κοινωνίας των πολιτών για την άμεση μεταβολή του καθεστώτος με τα εργαλεία και τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας: για να διαλυθεί το καθεστώς της διαπλοκής και να ορθοποδήσει σύντομα η χώρα έξω από την Ευρωζώνη και πιθανότατα έξω από την ΕΕ - εκεί οδηγεί αναγκαστικά ως «fait accompli tactic» η πολιτική του καθεστώτος, και εντός αυτού του νέου πλαισίου που διαμορφώνεται με αντικειμενικούς όρους οφείλει η αριστερά να δομήσει στρατηγική και ένα κοινό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Προφανώς το πρόγραμμα της αριστερής διακυβέρνησης θα είναι μεταβατικό και κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι την επομένη των εκλογών θα έχουμε σοσιαλισμό, θα εξαφανίζονταν με μιας τα μονοπώλια και ο λαός θα ερχόταν στην εξουσία. Αυτό θα μπορούσε να παραμείνει ιδανικό και να αποτελέσει στόχο ενός μακροχρόνιου προγράμματος δημοκρατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας με σοσιαλιστικό εκσυγχρονισμό των δομών και αναδιοργάνωση του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα της οικονομίας. Τότε ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός θα προέκυπτε ως αποτέλεσμα της δημοκρατικής εξέλιξης της χώρας και της παραγωγικής της αναδιοργάνωσης. Τότε ο σοσιαλισμός θα ήταν η κατάληξη και όχι η αφετηρία της πολιτικής και τεχνολογικής, με την ευρεία έννοια, ωρίμανσης της κοινωνίας.

Τότε ο φίλος Γιάννης ίσως να έγραφε λιγότερο επιπόλαια!

Ο δεκάλογος της κρίσης και το συμπέρασμα (Β΄μέρος)

2011-12-18T18:00:00.000+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Στο πρώτο μέρος αυτού του δεκαλόγου εστιάσαμε στη φύση της κρίσης, προσδίδοντάς της πολιτικοοικονομική διάσταση. Ταυτόχρονα σχολιάσαμε τα πολιτισμικά στοιχεία που διαμορφώνουν τις τάσεις τόσο στην πολιτική, όσο και στην οικονομία κατά την μετάβαση από την εποχή της νεωτερικότητας σε αυτήν της μετανεωτερικότητας. Υποστηρίξαμε ότι η παρούσα κρίση δεν είναι μια ακόμη κρίση του βιομηχανικού μοντέλου ανάπτυξης του καπιταλισμού, αλλά δομικό φαινόμενο που χαρακτηρίζει την τάση αλλαγής των σχέσεων ηγεμονίας, συνολικά στον κόσμο, ακριβώς στο ρείθρο που χωρίζει την μοντέρνα εποχή από τον μεταβιομηχανικό καπιταλισμό.

Στο πλαίσιο αυτής της προσέγγισης ο θετικισμός δεν αποτελεί κατάλληλη επιστημολογική μεθοδολογία προσέγγισης της κρίσης, άσχετως αν αυτός διακονείται από τις κλασσικές συντηρητικές ή φιλελεύθερες σχολές σκέψεις ή από τους μαρξιστές. Η επιτυχία μας στην προσέγγιση των πραγματικών σχέσεων που προκάλεσαν την κρίση, από την αρχή της εκδήλωσής της μέχρι σήμερα, οφείλεται στην απασχόληση της κριτικής κονστρουκτιβιστικής ανάλυσης σε συνδυασμό με την γενικότερη μεταμαρξιστική θεώρηση του καπιταλισμού και της πατριαρχίας. Δεκάδες διανοητές συνεισέφεραν σε αυτή την προσέγγιση αποδόμησης του κυρίαρχου οικονομικού ορθολογισμού (οικονομισμού), ο οποίος αποτελεί ο ίδιος το βασικό στοιχείο της κρίσης. Η κρίση φανερώνει κυρίως την κρίση τόσο της οντολογίας, όσο και της επιστημολογίας επί της βάσης των οποίων αναλύεται ο σύγχρονος καπιταλισμός με όρους λειτουργισμού ή με την μεταφορά του δαρβινικού μοντέλου από την φυσική στην οικονομία.

Η δική μας οικονομική προσέγγιση (εθνική οικονομία και διεθνείς οικονομικές σχέσεις) επηρεάστηκε - πέραν από την λεγόμενη νεομαρξιστική προσέγγιση φιλοσόφων και εξαίρετων οικονομολόγων - και από την αναλυτική ματιά σπουδαίων στοχαστών άλλων πεδίων (ή φαινομενικά διαφορετικών πεδίων γνώσης), όπως, μεταξύ άλλων, των: Wittgenstein, Foucault, Derrida, Lacan, Barret. M, Bourdieu, Chouliaraki, Fairclough, Benhabit, Καστοριάδη, Φωτόπουλου, Potter, Mouffe, Passet. R, ή ακόμη από τον υπέροχο ιστορικό David Stevenson. Αναφέρω όλους αυτούς καθώς μπορεί μεν οι περισσότεροι να μην έχουν σχέση με την οικονομική επιστήμη και να μην «πωλούνται» στο ευρύ κοινό, βοηθήσαν όμως καθοριστικά τον γράφοντα, τόσο στην διαμόρφωση μιας νέας στρατηγικής στη κριτική ανάλυση της διεθνούς πολιτικής, όσο και στην κριτική αποδόμηση της κλασσικής ή/και νεοφιλελεύθερης οικονομικής θεώρησης, στη διαδικασία θεώρησης της κρίσης, η οποία έτσι προσεγγίστηκε σύνθετα: πολιτικά, οικονομικά, κοινωνιολογικά, ψυχολογικά και κυρίως πολιτισμικά - δίχως ποτέ να το δηλώσω.

Μετά από αυτές τις απαραίτητες κατά την γνώμη μου διασαφηνίσεις μπορούμε να περάσουμε στο δεύτερο μέρος του «δεκαλόγου» μου, που ουσιαστικά σχολιάζει την κρίση ως μετάβαση από το «Ανάπτυξη ή Θάνατος» στο « Δημοσιονομική Πειθαρχία ή Θάνατος».

5) Ενώ από τη μια πλευρά τονίσαμε τον αντικειμενικά ταξικό χαρακτήρα της κρίσης, και το ρόλο του νεοφιλελευθερισμού ως πολιτισμικού συστήματος στην υπηρεσία της σύγχρονης αναπαραγωγής των καπιταλιστικών σχέσεων, από την άλλη υποστηρίξαμε ότι στο πολιτικό μικροεπίπεδο έχουν δίκιο όσοι παρατηρούν να υποκειμενοποιείται η κρίση αταξικά, μέσω «φαντασιακών δομών» που ουδετεροποιούν το άτομο στη κοινωνία και τελικά το νεκρώνουν πολιτικά. Η κρίση δείχνει την ικανότητα του μεταμοντέρνου καπιταλισμού να συστήνει ηγεμονικά μοντέλα ουδέτερα, με ένα ακόμη πιο αντικειμενικοφανή τρόπο σε σχέση με την βιομηχανική εποχή, μέσω ασφαλώς του οικονομισμού, όπου η λειτουργική ανάγκη της οικονομίας της αγοράς μεταβάλλεται σε δομική ανάγκη (όρος ύπαρξης) του ατόμου (υποκειμένου), μέσα στη κοινωνία. Το υποκείμενο διαχωρίζεται έτσι τεχνητά από την κοινωνία και διασκεδάζεται ο ταξικός χαρακτήρας της πολιτικής και της οικονομίας, με μηχανισμό αυτό που αποκαλεί ο Καστοριάδης «μάγμα κοινωνικών φαντασιακών σημασιών». Τούτο (το υποκείμενο) δομείται στην αγορά πλέον σχεδόν 100% και με κανόνα τις πελατειακές σχέσεις που τείνουν να επανασυστήσουν την κοινωνία στη βάση των σχέσεων κατανάλωσης και όχι των σχέσεων παραγωγής. Και τούτο διότι η κοινωνική αξία χάνει την πολιτική της σημασία και επαναθεμελιώνεται σε οικονομική βάση, ήτοι στο χώρο όπου διαμορφώνεται η οικονομική αξία: στη κατανάλωση.

Με μια κουβέντα ο σημερινός νεοφιλελευθερισμός συσκοτίζει τις ταξικές σχέσεις, καθώς εστιάζει στην περιοχή διαμόρφωσης των αξιών και όχι σε εκείνη της παραγωγής τους. Με την έννοια αυτή ο κόσμος δεν απασχολείται με την παραγωγή του πλούτου και την διανομή του, αλλά με την διακύμανση της αξίας που τον χαρακτηρίζει, που όμως είναι το αποτέλεσμα του τρόπου παραγωγής και διανομής του πλούτου. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι το σύστημα ερμηνείας των αποτελεσμάτων, της διαχείρισης της οικονομικής συμπεριφοράς που προκύπτουν/προκύπτει από την τάση ολοκλήρωσης του αυτοματισμού των αγορών. Σύμφωνα με αυτό το μοντέλο που σηματοδοτεί την επόμενη φάση του καπιταλισμού, οι κοινωνίες μετατρέπονται σε απέραντα και πολυδιάστατα χρηματιστήρια. Την ευθύνη για την κατάρρευση ενός κοινωνικού μοντέλου θα έχει πάντα ο «μέτοχος» δίχως αποφασιστική ψήφο: ο κάθε πολίτης ο οποίος θα συκοφαντείται ότι ανήκει σε ένα κοινωνικό σύνολο που παράγει λιγότερα από όσα καταναλώνει. Βεβαίως αυτοί που λένε τούτες τις (αταξικές) ανοησίες, μοιάζει να μην κατανοούν τα οικονομικά μοντέλα που υπερασπίζονται.

Για σκέψου να καταναλώναμε αποκλειστικά όσα παράγουμε, τοπικά ασφαλώς! Τότε ολόκληρος ο καπιταλισμός θα κατάρρεε και η παγκοσμιοποιημένη αγορά θα διαλυόταν σε μια στιγμή. Τότε θα περνούσαμε σε σοσιαλιστικές μορφές διακυβέρνησης. Από τη στιγμή που η αξία διαμορφώνεται στη σφαίρα της κατανάλωσης, δεν καταλαβαίνουν οι διάφοροι νεοφιλελεύθεροι το μέγεθος της ανοησίας του «οικονομικού ορθολογισμού» τους; Αν η οικονομία επιθυμούσε να γίνει πραγματικά ορθολογική θα είχε αντικατασταθεί από την βιοοικονομία και οι νεοφιλελεύθεροι θα καταλαβαίνατε ότι κερδοσκοπείτε ή βγάζετε απλώς λεφτά, επειδή ακριβώς (και στο βαθμό που) οι τοπικές κοινωνίες καταναλώνουν περισσότερα από όσα παράγουν και έτσι ανεβαίνουν οι αξίες μέχρι κάποιο σημείο κατάρρευσης. Με τη διαφορά ότι με το πέρασμα στον μεταβιομηχανικό καπιταλισμό, επιχειρείται η κατάρρευση να αντιμετωπισθεί με εσωτερική υποτίμηση ξεχωριστά σε κάθε χώρα («εθνική» κοινωνία), που εντάσσεται σε μια επιμέρους δομή ηγεμονίας (Ευρωζώνη για παράδειγμα) ώστε να μην θιγεί το παγκοσμιοποιημένο σύστημα διαμόρφωσης των αξιών, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα τοπικά χρηματιστήρια.

Έτσι καταλήξαμε από το «Ανάπτυξη ή Θάνατος» - που δείχνει την αδυναμία του οικονομισμού να προσεγγίσει οργανωτικές αρχές και δημοκρατικές πολιτικές που να συμβιβάζουν την αποτελεσματική διαχείριση με τους μηχανισμούς μέσω των οποίων η βιόσφαιρα ( ο άνθρωπος αν δεν κάνω λάθος συνεχίζει να αποτελεί βιολογικό ον, επίσης!) εξασφαλίζει την αναπαραγωγή της - στο « Δημοσιονομική Πειθαρχία ή Θάνατος», βάλλοντας ουσιαστικά εναντίον της αυτονομίας, του εθνικού κράτους, της πολιτικής και κυρίως της πιθανότητας επανασύνδεσης της κοινωνίας με την οικονομία σε μια ασφαλώς δημοκρατική και οικολογική βάση. Αυτό υποδηλώνει την μετάβαση από την ανάπτυξη οικονομικών μηχανισμών παγκόσμιας πειθαρχίας και τιμωρίας σε οικονομικούς μηχανισμούς κρατικής αυστηρής αυτοπειθαρχίας, που ως τιμωρία θα επισύρουν την εξόντωση των ασθενέστερων εκ των υποκειμένων και την εθελούσια συνολική υποδούλωση κοινωνιών που εμφανίζονται να παρουσιάζουν δυσκολίες προσαρμογής στο μοντέλο ηγεμονίας που προσχώρησαν. Όσες κοινωνίες εμφανίζουν «αποκλίνουσα συμπεριφορά» θα αποκλείονται και θα υποβάλλονται στο σοκ της εσωτερικής υποτίμησης που συνεπάγεται φτωχοποίηση και διασυρμό, μέχρι να διαγνωστεί η ικανότητα τους να συμβάλουν στην αξιόπιστη υπεράσπιση των αξιών της μεταμοντέρνας παγκοσμιοποίησης.

6) Δίχως αμφιβολία δικαιώθηκα απολύτως από τις εξελίξεις, τοποθετώντας την ελληνική κρίση στο διεθνές ιστορικο-κοινωνικό πλαίσιο κριτικής πολιτικής ανάλυσης της μετάβασης του καπιταλισμού σε μια νέα μορφή ηγεμονίας, που χαρακτηρίζει την μετανεωτερικότητα. Εδώ όμως απαιτείται μεγάλη προσοχή καθώς εύκολα η προπαγάνδα μπορεί να αλλοιώσει και να συσκοτίσει απολύτως τα τοπικά χαρακτηριστικά της διακυβέρνησης, που οδηγούν στη συγκεκριμένη έκφραση της κρίσης και συνδέονται διαλεκτικά με τα δραματικά αποτελέσματά της στη κοινωνία.
Στην Ελλάδα η κρίση θα είχε διαφορετική μορφή και διαφορετικά θα την διαχειριζόταν το πολιτικό σύστημα, εάν είτε δεν είχε σχέση με τις δομικές στρεβλώσεις του παραγωγικού μοντέλου της χώρας, είτε δεν είχε τα διεθνή χαρακτηριστικά μιας κρίσης ηγεμονίας. Στη περίπτωσή μας ενυπάρχουν και τα δύο με το ένα να υποδαυλίζει το άλλο. Στην πατρίδα μας η πιστωτική κρίση δεν είναι το αποτέλεσμα της δημοσιονομικής κατάρρευσης, αλλά το αποτέλεσμα της παραγωγικής διάλυσης. Αυτή τη στιγμή το νεοφιλελεύθερο δόγμα επιχειρεί να διαστρέψει την πραγματικότητα, διότι αλλιώς η ευθύνη θα περνούσε εκεί όπου ανήκει: στην πολιτικοεπιχειρηματική τάξη, στον δικομματισμό και στην διαπλοκή, ενώ οι λενινιστές του μαρξισμού στερούνται θεωρητικών εργαλείων για να διεισδύσουν βαθύτερα στην τραγική υποβάθμιση του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα στην Ελλάδα, που πήρε έκταση με την ένταξή μας στην ΕΟΚ και δραματικές διαστάσεις με την ένταξή μας στην Ευρωζώνη. Την παραγωγή στην Ελλάδα δεν την κατέστρεψε ο καπιταλισμός, αλλά οι εγκληματικές επιλογές του μεταπρατικού, διαπλεκόμενου καθεστώτος, τόσο στο επίπεδο της εσωτερικής πολιτικής, όσο και σε εκείνο της «χύμα» ένταξής μας στα νέα ηγεμονικά σχήματα που μορφοποιήθηκαν στην ήπειρό μας μετά την διάλυση του «ανατολικού μπλοκ». Καί στην περίπτωση αυτή το ένα ενίσχυσε το άλλο.

7) Η Ελλάδα θα μπορούσε να αποφύγει την πτώχευση μόνον στο βαθμό που χειριζόταν έξυπνα και διπλωματικά την διεθνή κρίση – όπως, δηλαδή, πρότεινα τα τελευταία χρόνια μεταφέροντας το πρόβλημα από την οικονομική σφαίρα στην πολιτική. Αυτό ασφαλώς προϋπέθετε ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό σύστημα και μια άλλη σχέση μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας. Η ύπαρξη του Γιώργου Παπανδρέου στον πρωθυπουργικό θώκο, που δεν είναι άσχετη με την γενική πολιτική και πολιτειακή οργάνωση της χώρας, προφανώς πυροδότησε το εκρηκτικό χαρμάνι του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης. Το ενδεχόμενο «πιστωτικού επεισοδίου» θα έπρεπε να δομηθεί ως απειλή, όχι προς την κοινωνία, αλλά ευθύς εξαρχής προς την κεντρική ευρωπαϊκή σκηνή, από την οποία αντί για «ατομικός μηχανισμός σωτηρίας» έπρεπε να απαιτηθεί μία ολοκληρωμένη οικονομική στρατηγική που θα περιλάμβανε σε πρώτο στάδιο ολόκληρη την ευρωζώνη και σε δεύτερο την ΕΕ. Σε άλλη περίπτωση και εφόσον η χώρα πιεζόταν ένα σημαντικό χρονικό διάστημα αβάσταχτα από την χρηματαγορά, έπρεπε να προχωρήσει μονομερώς ασφαλώς, σε έλεγχο και κατόπιν σε ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, με στρατηγική που θα ωφελούσε τους ντόπιους δανειστές της χώρας και με την απαίτηση τότε η διακυβέρνηση της ΕΕ να επεξεργαστεί έναν μεταβατικό μηχανισμό που θα επέτρεπε και την χρηματοδότηση της χώρας και την παραγωγική της αναδιοργάνωση έτσι ώστε να μην πληγεί ανεπανόρθωτα ο νομισματικός μηχανισμός στην ευρωζώνη. Αυτές σε πολύ αδρές γραμμές ήταν αυτονόητες, με την κλασσική οικονομική επιστήμη, στρατηγικές που θα υπηρετούσαν τον «ορθολογισμό» και όχι τον καιροσκοπισμό. Δυστυχώς στην Ελλάδα επικράτησε μία απολύτως ανορθόδοξη και αλήτικη στην κυριολεξία λογική, η οποία το μόνο που επεδίωξε να συντηρήσει είναι το καθεστώς των διαπλεκομένων.

8) Ακόμα όμως κι αν η χώρα, ακολουθώντας μία ορθόδοξη συντηρητική πολιτική κατέληγε σε χρεοκοπία την περίοδο εμπλοκής του ΔΝΤ, το βέβαιο είναι ότι θα βρισκόταν σε πολύ καλύτερη θέση οικονομικά, διοικητικά, ηθικά και κυρίως στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής απ’ ότι είναι σήμερα. Η πολιτικοεπιχειρηματική τάξη της Ελλάδας έδειξε έντονα στοιχεία αποβλάκωσης. Άλλοι φάνηκε να μην αντιλαμβάνονται την φύση της διεθνούς κρίσης που από τα τέλη του 2007 πρόδιδε τα χαρακτηριστικά της, ενώ άλλοι με πρωταγωνιστή τον κ. Παπανδρέου, έμοιαζαν να έχουν υιοθετήσει τον ρόλο του ντίλερ των συμφερόντων του χρηματοπιστωτικού λόμπυ. Απίθανες συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν με την έννοια καμιάς απολύτως αστικής τάξης μοντέρνων κρατών. Η ελίτ της πατρίδας μας έδειξε για μια ακόμη φορά ότι λειτουργεί στο πλαίσιο του σύγχρονου καπιταλισμού, διακατεχόμενη βαθύτερα από προκαπιταλιστικές αντιλήψεις και παρασιτικό έως μαφιόζικο πολιτισμό. Τούτο ασφαλώς ερμηνεύεται ιστορικο-κοινωνικά, αλλά δεν παύει να αποτελεί μία καταθλιπτική διαπίστωση. Το καθεστώς στην Ελλάδα μέσω της κρίσης που διερχόμαστε, όχι απλώς φάνηκε ανίκανο να αναπτύξει την οποιαδήποτε προοδευτική στρατηγική, αλλά δεν μπόρεσε να υιοθετήσει ούτε στοιχειώδεις συντηρητικές πολιτικές που θα είχαν όμως κάποια συνεκτικότητα και θα προσέδιδαν ισχύ στην πολιτική διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας και το παγκοσμιοποιημένο κέντρο που διαχειρίζεται τον «πλούτο των λαών», το δημόσιο χρέος. Με αυτή την έννοια το καθεστώς στην Ελλάδα δεν πρέπει να λογίζεται ως συντηρητικό καθεστώς με την πολιτικο-οικονομική σημασία του όρου, αλλά ως προκαπιταλιστική δομή εξυπηρέτησης ενός πλέγματος συμφερόντων που συνυφαίνονται στον ιστό του πελατειακού κράτους, το οποίο ελέγχεται από την διαπλοκή. Αυτή η αντίφαση αποκαλύπτει και ερμηνεύει σε μεγάλο βαθμό την ευκολία με την οποία υιοθετούνται από το ελληνικό πολιτικό σύστημα μεταμοντέρνες ιδέες περί οικονομικής ολοκλήρωσης στην ΕΕ και παγκόσμιας διακυβέρνησης.

9) Αυτή την στιγμή δεν υπάρχει καμία απολύτως συντηρητική στρατηγική η οποία να διασφαλίζει στοιχειωδώς το εθνικό συμφέρον. Αυτή είναι η αλήθεια. Συντηρητικές στρατηγικές ακολουθεί κανείς για να αντιμετωπίσει κρίσεις της σημερινής μορφής – transition και transformation - όταν υπάρχει το λεγόμενο «λίπος» στην οικονομία, διαθέτει υψηλού επιπέδου διοίκηση, δυναμικό τραπεζικό σύστημα και εξαγωγική βιομηχανία. Εάν αυτά λείπουν τότε είτε εκλιπαρείς ως πολιτικό καθεστώς, να αναλάβει τον πολιτικό έλεγχο και την διακυβέρνηση μια υπερεθνική δομή για να σώσει την τοπική ελίτ, είτε, συνειδητοποιώντας τί έχεις διαπράξει, διαμορφώνεις τις συνθήκες ώστε να αναλάβουν την κυβέρνηση της χώρας προοδευτικές δυνάμεις που θα δοκίμαζαν έξω από το πλαίσιο εντός του οποίου ναυάγησε το καθεστώς μαζί με την χώρα, να αναδιοργανώσουν την πολιτική, την οικονομία και την διοίκηση, επανασυνδέοντας την κοινωνία με την πολιτική και οικονομική σφαίρα μέσω σοσιαλιστικών ασφαλώς «φαντασιακών σημασιών». Το δεύτερο αποκαλείται πατριωτισμός. Το πρώτο πείτε το όπως θέλετε. Δυστυχώς στο λεξιλόγιο της ανάλυσής μου της τελευταίας τετραετίας δεν χωρά η λέξη «προδοσία», καθώς όσες φορές δοκίμασα να την εντάξω, σχολιάζοντας την συμπεριφορά μιας τυχοδιωκτικής τάξης μεταπρατών και πολιτικάντηδων, έμοιαζε να … περισσεύει.

10) Η κρίση σκιαγραφεί με έντονα χρώματα ένα σύνθετο πρόβλημα στην χώρα που δεν έχει να κάνει απλώς με την μορφή ανάπτυξης και τον εκδημοκρατισμό. Αφορά στην γενική και πολιτική κουλτούρα που συνδέει το παραγωγικό μοντέλο με το κοινωνικό, μέσω ασφαλώς του εκπαιδευτικού συστήματος. Ισχυρίζομαι με άλλα λόγια, ότι το κρίσιμο στην αντίληψη του φαινομένου της κρίσης είναι όχι το ποιος ελέγχει τα μέσα παραγωγής, αλλά πώς τα ελέγχει και σε ποιο επίπεδο τεχνολογικής ανάπτυξης βρίσκονται αυτά, καθώς και η σχέση πρωτογενούς, δευτερογενούς και τριτογενούς τομέα. Επίσης κρίσιμο είναι να αντιληφθούμε ότι η σύγχρονη ευρωπαϊκή περιπέτεια της χώρας σε συνδυασμό με τις δύο προηγούμενες μορφές εντόπιας κουλτούρας που ανέφερα, συνέστησαν μία μορφή παρασιτικής διακυβέρνησης που κατέστρεψε τον ευρύτερο παραγωγικό ιστό της χώρας, δίχως στη θέση του να δημιουργήσει έναν καινοτόμο πρωτογενή τομέα και έναν ανθηρό δευτερογενή, εσωτερικεύοντας υψηλή τεχνογνωσία, με σοβαρές δυνατότητες ανταγωνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο υδροκεφαλισμός στην δημόσια διοίκηση και η υπερδιόγκωση του τριτογενούς τομέα σε ένα κράτος πατρωνίας και υποβαθμισμένης παραγωγής, από την μια εμφανίζεται να είναι αιτία της παραγωγικής παθογένειας της χώρας και από την άλλη το αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της παραγωγικής αποδιοργάνωσης που κλιμακώθηκε από την δεκαετία του ’80.

Η ένταξή μας στην ευρωζώνη έδωσε την χαριστική βολή στην παραγωγική ανάπτυξη και τροφοδότησε την αντίστοιχη καταναλωτική, υπερτονίζοντας και νομιμοποιώντας εκείνα ακριβώς τα χαρακτηριστικά της ανάπτυξης που επέφεραν δημοσιονομική κρίση και οδηγούσαν μετά βεβαιότητας στο πιστωτικό αδιέξοδο. Το ζήτημα της υπερεκμετάλλευσης της εργασίας, το οποίο ορθώς θέτει η αριστερά (αλλοίμονο αν δεν το έθετε!), αποκτά άλλη διάσταση στην χώρα μας σε σχέση με την αναπτυγμένη Δύση. Για να διαμορφωθούν συνθήκες ανταγωνισμού σε μια παραγωγικά υπανάπτυκτη περιοχή της προηγμένης Ευρώπης, με ένα ισχυρό διεθνές νόμισμα, θα πρέπει να εξευτελιστούν οι μισθωτοί, να δημιουργηθεί μια τεράστια δεξαμενή εφεδρικού στρατού εργασίας (ανέργων κάθε μορφής), αλλά και πάλι αυτό δεν αρκεί. Εκτός κι αν ο ορθόδοξα αναπτυγμένος κόσμος σταματούσε τον χρόνο και μηδένιζε τον χώρο της δικής του ανάπτυξης. Η εσωτερική υποτίμηση, προκαλώντας φτώχια και δυστυχία σε ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας, όχι μόνον δεν αποτελεί κοινωνικο-οικονομική λύση στο σημείο που πλέον βρισκόμαστε, αλλά κάνει ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για εξωτερική υποτίμηση προτού η κοινωνία πνιγεί στο τέλμα και την ύφεση και διαμορφωθούν συνθήκες γενικευμένης εξέγερσης του πληθυσμού.

Με όλες τις παραπάνω παρατηρήσεις που επιχείρησα, μάλλον υπερβολικά αφαιρετικά, να συνοψίσω από την τετραετή παρέμβασή μου στο ζήτημα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η Ελλάδα προσεγγίζοντας με ειλικρίνεια και σοβαρότητα την διεθνή κρίση μετάβασης από έναν μοντέρνο κόσμο σε μια άγνωστη ακόμη μορφή νέας ηγεμονίας που θα ορίζει την μεταμοντέρνα περίοδο της ανθρωπότητας, οφείλει να επανεξετάσει συνολικά το εθνικό της συμφέρον σε συνδυασμό ασφαλώς με την εθνική της ταυτότητα. Η χώρα μας, αν δεν θέλει να καταστεί φτερό στον άνεμο και να παραδώσει την κοινωνία στο έλεος των αγορών, πρέπει να αναπτύξει μία προοδευτική στρατηγική που θα προσδώσει στον πολίτη αξιοπρέπεια, στην κοινωνία παραγωγική ταξική συνείδηση και στο κράτος διαπραγματευτική ισχύ στο πλαίσιο διαμόρφωσης των παγκόσμιων πολιτικών. Τούτα δεν μπορεί να τα προσφέρει το χρεοκοπημένο και εξευτελισμένο καθεστώς που κυριαρχεί. Αυτά είναι πράγματα τα οποία θα μπορούσε να δομήσει στο πλαίσιο ενός σύγχρονου πολιτικού λόγου και μιας ενωτικής στρατηγικής, η ευρύτερη αριστερά. Και προφανώς όλα τούτα δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν εντός του σημερινού πολιτικού περιβάλλοντος της ΕΕ. Έχω επανειλημμένως σημειώσει ότι στην ελληνική κοινωνία κόστισε πολύ η καιροσκοπική ένταξή μας στην ευρωζώνη (ακόμη και σε απόλυτες τιμές, αν εξετάσετε την διακύμανση δημόσιου και ιδιωτικού χρέους) και θα μας κοστίσει επίσης ακριβά η έξοδός μας. Μόνον που αυτό δεν αποτέλεσε επιλογή της ευρύτερης αριστεράς στην χώρα, αλλά αποκλειστικά των τυπικά συντηρητικών δυνάμεων και εκείνων που στο όνομα του προοδευτισμού, ανέλαβαν παραπλανητικά να εφαρμόσουν και να νομιμοποιήσουν αντιδραστικές, άμεσα ή μακροπρόθεσμα αντικοινωνικές πολιτικές.

Η έξοδος λοιπόν της χώρας από την ευρωζώνη δεν αποτελεί πολιτική πρακτική της αριστεράς και του γνήσια προοδευτικού κόσμου. Αποτελεί ανάγκη και μονόδρομο που χάραξε το καθεστώς διαπλοκής στην χώρα, υπερασπιζόμενο δήθεν το ευρώ, τη στιγμή κατά την οποία και το υπονόμευε και μετέφερε στα λαϊκά και μικρομεσαία στρώματα το βάρος που καλύπτει θεωρητικά την αξία του νομίσματος που μειώνεται ή τείνει να μειωθεί εντός του τοπικού οικονομικού κύκλου. Το ζήτημα για την προοδευτική κοινωνία και τους πατριώτες συντηρητικούς που κατάλαβαν τι συμβαίνει και πού μας οδηγεί το καθεστώς, είναι να αντιληφθούν ότι ο μόνος δρόμος για να υποστεί συνολικά η ελληνική κοινωνία την μικρότερη ζημία και η χώρα σιγά-σιγά να επανασυστήσει μία αξιόλογη εθνική ταυτότητα, είναι η διάλυση του διαπλεκόμενου καθεστώτος και η ανάληψη της διακυβέρνησης από αριστερές δυνάμεις, που θα συνθέσουν μία εναλλακτική ηγεμονία στον τόπο και θα χαράξουν μία νέα αυτόνομη τροχιά για την Ελλάδα στον κόσμο με μπούσουλα τον εκδημοκρατισμό των θεσμών, τον πλουραλισμό και τις βιο-οικονομικές αξίες.

Το ζήτημα για τους οργανωμένους φορείς της αριστεράς είναι σε ποιο βαθμό θα μπορούσαν με σοβαρότητα και δίχως ιδιοτέλεια των ηγεσιών τους, να συμβάλλουν προς αυτή την κατεύθυνση. Όλοι κρινόμαστε αυστηρά μέσα στην κρίση, όχι όπως πολλοί βολεύονται να λένε, από την ιστορία, αλλά από τον κοινωνικό καθρέφτη μας. Μερικοί, οι πλέον ευαίσθητοι και μορφωμένοι, απολογούνται και στον καθρέφτη του σπιτιού τους!

Ο δεκάλογος της κρίσης και το συμπέρασμα (Α΄ μέρος) ...

2011-12-18T06:00:00.001+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Θα επιχειρήσω όσο μπορώ πιο περιεκτικά να παρουσιάσω σήμερα το πρώτο μέρος από τις δέκα βαθύτερες αιτίες που προκάλεσαν και διευρύνουν την κρίση, έτσι όπως την προσέγγισα τα τελευταία τέσσερα χρόνια, επικεντρώνοντας στον βαθμό που είναι μεθοδολογικά ορθό στην Ελλάδα. Ο τρόπος ανάδειξης των δέκα αυτών αιτίων δείχνει εμμέσως και την πολιτική οδό που πρέπει να ακολουθεί για την επίλυση της κρίσης υπέρ των συμφερόντων των δύο-τρίτων της κοινωνίας – στην οποία ασφαλώς έχουμε ήδη αναφερθεί ρητά σε προηγούμενα διαδικτυακά σημειώματα - και με την έννοια αυτή οι δέκα πιο κάτω παρατηρήσεις συγκλίνουν στη «λύση» του προβλήματος, με την μορφή δεκαλόγου.

1) Η κρίση είναι πολιτική και αποτελεί έκφραση της κρίσης της νεωτερικότητας στην επιχείρηση μετάβασης σε μια μεταμοντέρνα εποχή, όπου θα ολοκληρώνεται η ηγεμονία ενός ολιγαρχικού παγκόσμιου καθεστώτος που ελέγχει την διαμόρφωση της αξίας και την κατανομή του πλούτου. Είναι δηλαδή βαθύτατα ταξική κρίση και με ταξική πάλη αντιμετωπίζεται, ώστε να αποκαλυφθεί και να διαρραγεί ο δεσμός της παγκόσμιας διακυβέρνησης με την καπιταλιστική οικονομία της αγοράς. Το πρώτο συστήνεται για να νομιμοποιεί ως απόλυτο, αυτονόητο, αδιαμφισβήτητο, «θεϊκό» μηχανισμό το δεύτερο, το οποίο με τη σειρά του ορίζει και νομιμοποιεί την ολοκλήρωση της παγκόσμιας ολιγαρχικής δομής ως «αδίρητη ανάγκη». Ως λύση, δηλαδή, στην οικονομική κρίση εμφανίζεται να είναι η ολοκλήρωση της ολιγαρχικής πολιτικής οργάνωσης, όπως ακριβώς το ολιγοπώλιο έρχεται να προσφέρει λύση όταν υπάρχει κρίση αξιών στον οικονομικό κύκλο. Αυτό σημαίνει κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού.

2) Σήμερα μεταβαίνουμε από την πολιτική απάτη της βιομηχανικής περιόδου, το αντιπροσωπευτικό σύστημα, στην απάτη του μεταβιομηχανικού κόσμου, την παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση, που επιδιώκει να θεμελιώσει μέσω ενός ολοκληρωμένου συστήματος οικονομικής πειθαρχίας και τιμωρίας την πλέον ολιγαρχική και ταυτόχρονα συνεκτική δομή ηγεμονίας. Σημειώστε και μη το ξεχνάτε, οι μηχανισμοί της οικονομικής λειτουργίας, δεν είναι αποτέλεσμα της εμπειρίας του ανθρώπου, όπως το εμφανίζουν οι αστοιχείωτοι, αλλά σε κάθε περίπτωση ιστορική έκφραση ταξικής κυριαρχίας και μηχανισμοί που συνθέτουν μια συγκεκριμένη μορφή ηγεμονίας. Είναι, δηλαδή, πολιτικά κατασκευάσματα. Σήμερα από τον παραμορφωτικό διαχωρισμό της Κοινωνίας από την Οικονομία, την Πολιτεία και το Φυσικό Περιβάλλον, που ορίζει την βαρβαρότητα της νεωτερικότητας, περνάμε στην «εξαφάνιση» της κοινωνικής θεωρίας με την σύνδεση του υποκειμένου όχι με κάποια μορφή κοινωνίας, αλλά με μια φαντασιακή αναπαράσταση της αγοράς. Το υποκείμενο αποκτά φαντασιακή κοινωνική ταυτότητα μέσω μιας ολοκληρωμένης οικονομίας της αγοράς και μετατρέπεται σε απόλυτο εμπόρευμα δίχως βούληση με την πολιτική έννοια.

Στο σημείο αυτό εξαφανίζεται όχι μόνον η ταξική συνείδηση, αλλά επίσης και κάθε είδος κοινωνικής. Ο άνθρωπος, έτσι, δεν παραμένει στο επίπεδο της βιομηχανικής επανάστασης, όπου είδαμε να αντιστρέφεται η σχέση του μέσου με τον σκοπό και να εκθειάζεται η λογική των νεκρών πραγμάτων, αλλά σε ένα μεταμοντέρνο όπου ο ανώτερος νόμος της νεκρής φύσης (: χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός) μεταβάλει το άτομο σε νεκρό πολίτη. Ο τελευταίος όχι μόνον χάνει την δυνατότητα του κοινωνικού αυτοπροσδιορισμού μέσω της πολιτικής σφαίρας και ούτε απλώς προσδιορίζεται μέσω της οικονομικής σφαίρας όπως συμβαίνει μέχρι τώρα, αλλά μετατρέπεται από κοινωνική οντότητα σε οικονομική μονάδα, η οποία συνδέεται με τον μηχανισμό διαμόρφωσης των τιμών στην διαδικασία προσδιορισμού της αξίας, που ουσιαστικά διαρθρώνει τον μηχανισμό αναδιανομής πλούτου.

Αυτή είναι η αντι-βιοοικονομική προσέγγιση της ζωής, που πλέον οδηγεί στην μετατροπή της βιολογικής ύπαρξης του ανθρώπου σε μια αντι-αναπαραγωγική για την ίδια τη ζωή περιπέτεια. Οι νεοφιλελεύθεροι, τελικά, είναι τόσο ηλίθιοι που μέσα στη ταξική απληστία τους επιχειρούν να εισαγάγουν αποσπασματικά νόμους της φυσικής στο επίπεδο της πολιτικής κυριαρχίας, αγνοώντας, ότι οι οικονομικές σχέσεις που δομούνται έτσι βρίσκονται σε αντίθεση με την ίδια τη ζωή και όχι απλώς με την ευημερία της ευρύτερης κοινωνίας.

3) Από την θεσμική συγκρότηση του μοντέρνου κράτους και την κυριαρχία μιας πολιτικο-επιχειρηματικής ελίτ, περνάμε στη συγκέντρωση της εξουσίας σε εξωθεσμικά, οικονομικά (αντικειμενικοφανή, τεχνοκρατικά και δήθεν ουδέτερα) στην όψη κέντρα, που μέσω της ολοκληρωμένης οικονομικής διακυβέρνησης προσδοκούν την απόλυτη ηγεμονία με την ανάδειξη μιας παγκόσμιας (πολιτικής ασφαλώς) κυβέρνησης. Αυτό ήταν και είναι το όνειρο κάθε διεστραμμένου και κάθε διεστραμμένης, οι οποίοι αντί να αναζητήσουν μέσω της γνωστικής θεραπείας ή κάποιας άλλης τέλος πάντων λύτρωση από την καταπιεσμένη τους λίμπιντο, συναθροίζονται σε μυστικιστικές οργανώσεις και σχεδιάζουν στρατηγικές ηγεμονίας με όχημα την ολοκλήρωση του καπιταλισμού ως απολυταρχικής (πολιτικής) δομής, λέγοντας υπερφίαλα και απολύτως βλακωδώς: «όλα είναι οικονομία»! Κάπως έτσι από τους επαγγελματίες πολιτικούς, περνάμε στους επαγγελματίες τεχνοκράτες της πολιτικής και από τον λαϊκίστικο πολιτικαντισμό στη λαϊκιστική χυδαιότητα του οικονομισμού, ο οποίος ως μέθοδο πολιτικής διαπαιδαγώγησης χρησιμοποιεί το «learning by numbers».

4) Με τη κρίση αυτή, από το «Ανάπτυξη – ή - Θάνατος» - όπως λέει έξυπνα ο Τάκης Φωτόπουλος – περνάμε στο « Δημοσιονομική Πειθαρχία – ή - Θάνατος» σε όσους προφανώς έχουν υπονομεύσει την ανάπτυξή τους, όπως καληώρα η Ελλάδα, μέσω της ένταξης τους σε ένα παραγωγικό μοντέλο ηγεμονίας που τους καθιστά κοινωνικά ευάλωτους. Έχει μήπως άδικο ο πρώην Πρόεδρος του Συνδέσμου Γερμανικών Βιομηχανιών (BDI), Hans,Olaf Henkel, όταν λέει: «Το Ευρώ είναι πολύ ισχυρό νόμισμα για τις χώρες του Νότου με αποτέλεσμα να μην είναι ανταγωνιστικές, για τις χώρες του Βορρά πολύ αδύναμο. Οι γερμανικές εξαγωγές τα πάνε σίγουρα πολύ καλά. Αλλά τί παράδοξο πρόγραμμα στήριξης των εξαγωγών είναι αυτό, όταν η γερμανική βιομηχανία τα πάει περίφημα και ο Γερμανός φορολογούμενος και τα παιδιά του πρέπει να πληρώνουν για τις συνέπειες αυτών των εξαγωγών σε άλλα κράτη; Αυτό δεν είναι απλώς λάθος, είναι ανήθικο»;
Όχι, δεν είναι ανήθικο, είναι χαρακτηριστικό του μεταμοντέρνου καπιταλισμού, που έτσι επιζητεί να αντιμετωπίσει την κρίση καπιταλιστικού μετασχηματισμού για την ολοκλήρωση ενός ολιγαρχικού παγκόσμιου (πολιτικού) συστήματος. Η αντιπληθωριστική πολιτική είναι στοιχείο αυτής της μορφής ηγεμονισμού, που ουσιαστικά συμβάλει με οικονομικά μέσα να θεσπισθεί ένας μονοπολικός κόσμος που θα διοικείται από το χρηματοπιστωτικό λόμπυ. Ούτε έχει άδικο ο άνθρωπος όταν λέει: «Οι χώρες του Νότου δεν θα καταφέρουν να ορθοποδήσουν χωρίς υποτίμηση των εθνικών τους νομισμάτων […] Ποτέ πριν δεν επιχειρήθηκε, αναδιάρθρωση χωρίς υποτίμηση […] Η Ελλάδα παραβιάζει εκ νέου τους κανόνες, επειδή δεν μπορεί να αυξήσει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της χωρίς νομισματική υποτίμηση». Έτσι, από την αντι-βιοοικονομική, απολύτως ανήθικη – ας το πω έτσι για να μην στενοχωρήσω άλλο τον Hans,Olaf Henkel (!) – προσέγγιση της οικονομικής ανάπτυξης ως αυτοσκοπός της πολιτικής, που δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο παρά αναπαράσταση του μύθου της βιομηχανικής επανάστασης, είτε ως «υπαρκτός καπιταλισμός», είτε ως «υπαρκτός σοσιαλισμός», ερχόμαστε πλέον να προσδίδουμε πολιτικά, διοικητικά χαρακτηριστικά στον μέχρι σήμερα δήθεν αυτορρυθμιζόμενο μηχανισμό των τιμών στο πλαίσιο λειτουργίας της τάχαμου αντικειμενικής, ετερόνομης οικονομικής σφαίρας, εντός της οποίας η κατανομή των σπάνιων πόρων πραγματοποιείται δήθεν αχειραγώγητα.

Η πιο απίθανη πλάκα είναι εδώ: ο νεοφιλελευθερισμός ξεμασκαρεύεται, αλλά αφελώς συνεχίζει να ομιλεί περί «καθαρού λόγου», ενώ το μόνον «καθαρό» στην περίπτωση είναι ότι εξειδικεύεται στην πολιτική εξαπάτηση μέσω οικονομικών αναπαραστάσεων της ηγεμονίας μιας ολιγαρχικής δομής, που όμως εμφανίζεται ως φυσικός νόμος, ως κανόνας της ζωής, αποκαλύπτοντας τον φονταμενταλισμό που τον χαρακτηρίζει. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπως την γνωρίσαμε κατά την νεωτερικότητα, δεν είναι πλέον λειτουργική για τις ελίτ που ελέγχουν το σύστημα της οικονομίας της αγοράς και έτσι επιχειρούν να την κλονίσουν. Στόχος τους είναι να περάσουμε σε ένα άλλο πολιτειακό (και τυπικά ολιγαρχικό) και πολιτικό μοντέλο που θα ευνοεί τον παγκόσμιο έλεγχο της χρηματοπιστωτικής ελίτ, στο πλαίσιο μιας μονοπολικής ηγεμονίας, ή μάλλον ορθότερα, στο πλαίσιο ενός «uni-multipolar world» - στον οποίο έχω αναφερθεί διεξοδικά κατά το παρελθόν και το οποίο (concept) αναπαριστά μια δομή παγκόσμιας Αριστοκρατίας. Στο πλαίσιο αυτό η λεγόμενη «δημοσιονομική πειθαρχία» και η ολοκλήρωση της οικονομικής διακυβέρνησης στην ΕΕ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά αλληλοσυμπληρούμενοι μηχανισμοί (οικονομικός και πολιτικός αντίστοιχα) που θα θεραπεύουν δυνητικά το πρόβλημα της «υπερθέρμανσης» της οικονομίας από την υπερβολικά γρήγορη, μαζική συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια ολίγων. Είναι μια προσπάθεια να ξεπεραστεί ομαλά η κρίση του παγκόσμιου μοντέλου ανάπτυξης δίχως παραγωγική καταστροφή στις πλούσιες αναπτυγμένες χώρες που χαρακτηρίζονται από σημαντικό εμπορικό πλεόνασμα και υψηλή τεχνογνωσία.

Στο σημείο αυτό εδράζεται και η διένεξη της γερμανικής ελίτ με το χρηματοπιστωτικό λόμπυ. Οι Γερμανοί, βαθιά «οικονομικά φιλοσοφημένοι», δεν δέχονται τις απατηλές θεωρήσεις των ανθρώπων του «έξυπνου χρήματος» περί μη-αποτυχίας των αγορών, καθώς καλά γνωρίζουν ότι οι σαχλαμάρες των παιδιών του νεοφιλελευθερισμού, είναι αυτά που εκείνοι τους μάθανε να απαγγέλουν όταν μαζικά μετανάστευσαν από τις καλύτερες σχολές της Γερμανίας στις ΗΠΑ, από το τέλος του 19ου έως το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Ξέρουν, λοιπόν, καλά ότι η αυτορρυθμιζόμενη οικονομία είναι μια προπαγανδιστική μπλόφα του καπιταλισμού και ότι στην πραγματικότητα η ηγεμονική πολιτική είναι αυτή, που στο βαθμό που αποκτήσει καθολικότητα και κυριαρχήσει, διαμορφώνει αυτόν τον φαινομενικό αυτοματισμό μέσω του ελέγχου της κυκλοφορίας του χρήματος (με την γενική έννοια των εκχρηματισμένων ανταλλαγών φυσικά). Όπως επίσης γνωρίζουν ότι το «χρήμα» δεν μπορεί να κόβεται στην ΕΕ όπως στις ΗΠΑ, καθώς εδώ δεν υπάρχει ακόμη ενιαίος πολιτικός έλεγχος, τυπικά θεσπισμένος και αξιόπιστος που να θεμελιώνει την ηγεμονία στον Ευρωπόλο. Είμαστε ακόμη στην διαδικασία μετάβασης στο «uni-multipolar» σύστημα και υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος σκληρής διαπραγμάτευσης των δυο κύριων πλευρών με την πιθανότητα ατυχημάτων, όπως για παράδειγμα καταλήγει η υπόθεση της Ελλάδας, πάντοτε ανοιχτή. Δίχως συγκεκριμένη και πολιτικά-διοικητικά θεμελιωμένη δομή ηγεμονίας, ο αυτοματισμός της αγοράς δεν λειτουργεί και μην ακούτε τους νεοφιλελεύθερους, διότι είναι θύματα της οικονομιστικής θεώρησης της λειτουργίας της «ανάπτυξης δίχως όρια», όσο ασφαλώς υπάρχουν φυσικές πηγές και άνθρωποι για εξαντλητική εκμετάλλευση!

Η «δημοσιονομική πειθαρχία», λοιπόν, δεν είναι μηχανισμός ανάπτυξης, ούτε ύφεσης (ανάλογα την περίπτωση). Πρόκειται για μηχανισμό αντιμετώπισης της κρίσης του ηγεμονικού μοντέλου που στηρίζεται στην καπιταλιστική θεωρία της ανάπτυξης ως διαδικασία παραγωγής πλούτου. Πρόκειται για την κρίση «δημοκρατίας» που βιώνουμε από το πέρασμα ενός Ψευδοδημοκρατικού πολιτειακού μοντέλου (φιλελεύθερη δημοκρατία) σε ένα άλλο απολύτως ολιγαρχικό, που θα στηρίζεται στην αόρατη Αριστοκρατία των Αγορών, η οποία θα ρυθμίζει πολιτικά (κεντρικά) την σχέση της αγοράς με το κάθε κράτος με κεντρικό μοχλό την δημοσιονομική πολιτική. Αυτό που βρίσκεται σε διαπραγμάτευση εντός της κρίσης είναι η θέση και ο ρόλος των εθνικών ελίτ σε αυτό το μοντέλο για να καθοριστεί και το θεσμικό (παγκόσμιο και περιφερειακό) εποικοδόμημα που θα το εκφράσει. Όπως αντιλαμβάνεστε, σε αυτή την περίπτωση ο ρόλος των εθνικών κοινοβουλίων αλλοιώνεται και σε ένα μεταβατικό στάδιο θα περάσουμε σε κράτη, που στο βαθμό που η αριστοκρατία της χρηματαγοράς κρίνει ότι είναι δυσλειτουργικά, θα μετατρέπονται σε καθεστώτα έκτακτης ανάγκης με περιορισμένη λαϊκή κυριαρχία, όπως ακριβώς ξεκίνησε το πείραμα με την Ελλάδα. Σε αυτά η κοινωνία θα χτυπηθεί αλύπητα, θα φτωχοποιηθεί, θα εκχυδαϊστεί απολύτως, θα χάσει την συνοχή της, ενώ ο πολιτικός αγωνισμός θα κολάζεται ως αντιπατριωτική, ανεύθυνη στάση και το κοινωνικό σώμα θα κυβερνάται με διατάγματα και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.

(Σε επόμενο σημείωμα ο δεκάλογος (μου) περί της κρίσης, με τα σημεία 5-10, θα εστιάσει περισσότερο στην Ελλάδα, πάντα όμως στο γενικό περίγραμμα της μετάβασης από τον βιομηχανικό καπιταλισμό σε ένα νέο ηγεμονισμό, που εκφράζει την μετανεωτερικότητα (μεταμοντέρνος καπιταλισμός) . Στο τέλος θα καταλήξω σε ένα συμπέρασμα πολιτικής δράσης και θα σας αποχαιρετίσω προσωρινά ή «μονιμότερα» ως διαδικτυακή συντροφιά)

Γιατί Ευρωπαϊστές γυρίζουν την πλάτη στην ΕΕ

2011-12-14T08:00:00.000+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Είδατε τι μπορεί να συμβεί στις μέρες μας; Οι περισσότερο πολιτικοποιημένοι εκ των Ευρωπαϊστών να γυρίσουν την πλάτη στην ΕΕ, προτάσσοντας μάλιστα την ανάγκη η Ελλάδα μέσω μιας αριστερής-προοδευτικής διακυβέρνησης, να απελευθερωθεί από τα Ευρωδεσμά της!

Για κάποιους αυτό αποτελεί ένα είδος σοκ. Οι πλέον προσηλωμένοι στην ανάπτυξη μιας κοινωνικής θεωρίας για τον ευρωπαϊσμό και μιας αποκεντρωμένης δημοκρατικής πολιτικής πρακτικής συνολικά για την Ευρώπη, να καταλήγουν περίπου στα ίδια συμπεράσματα με το …ΚΚΕ και την υπόλοιπη αντικαπιταλιστική αριστερά των αρνητών του σύγχρονου ενωτικού εγχειρήματος στην ήπειρό μας! Μα, τι έγινε τέλος πάντων και ένα μέρος τουλάχιστον των αγωνιστών του ευρωπαϊσμού ταυτίζεται στην ουσία με τον παραδοσιακό αριστερό ευρωσκεπτικισμό; Τι είδους κρίση διέρχονται αυτοί οι άνθρωποι;

Όχι, δεν πρόκειται για κρίση συνειδήσεως. Ξέραμε πολύ καλά το καπιταλιστικό «παιχνίδι» που οδήγησε, σε μια συγκεκριμένη φάση πολιτικοοικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, στην γέννηση των μοντέρνων κρατών και γνωρίζαμε ότι το εγχείρημα της ένωσης της Ευρώπης στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού κοσμοπολιτισμού αποτελούσε έκφραση ενός μεταμοντέρνου εθνικισμού, ο οποίος ενσωμάτωνε και αντανακλούσε την δυναμική του σύγχρονου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Οι αριστεροί Ευρωπαϊστές δεν είμαστε «αγνοί» και απονήρευτοι «ιδεολόγοι» της ευρωπαϊκής πολιτικής ένωσης (των λαών), ούτε ασφαλώς γλιστρήσαμε σιγά-σιγά στο νεοφιλελευθερισμό. Η ιδέα συγκρότησης και ανάπτυξης μιας πολιτικής κοινότητας που θα περιλάμβανε ολόκληρη την Ευρώπη ως πολιτικο-ιστορική και γεωπολιτική ολοκληρωμένη οντότητα και όχι απλά ως γεωγραφική περιοχή, δεν διαμορφώθηκε στο κενό και ούτε θα μπορούσε να αγνοεί το πλέγμα συμφερόντων οικονομικής και πολιτικής ισχύος που ευνοούσαν συγκυριακά την υλοποίηση της, για να εξυπηρετήσουν ασφαλώς την ιδιοτέλειά τους.

Με όλα τούτα ισχυρίζομαι ότι οι ευρωπαϊστές της αριστεράς δεν αποτελούσαμε κάποιο είδος υπερβατικών ιδεολόγων του ευρωπαϊσμού, αλλά υπήρξαμε πραγματιστές, οι οποίοι κατανοώντας βαθύτερα τον ιστορικό υλισμό και την πολιτική αντίφαση που ενσωμάτωνε, ισοπεδώνοντας την ελευθερία στο όνομα της ισότητας, καθώς και την παγκόσμια καπιταλιστική εξέλιξη, οραματιστήκαμε (:δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ότι επιχειρώ με τον «πληθυντικό» να εκφράσω οποιονδήποτε άλλο πέραν του εαυτού μου) ένα ευρωπαϊκό πείραμα. Χώρες υψηλής καπιταλιστικής, διοικητικής και τεχνολογικής οργάνωσης να δοκιμάσουν να συνθέσουν μια εντελώς νέα κοινωνία βασισμένη σε μια μορφή ριζοσπαστικού εκδημοκρατισμού, που θα αποσκοπούσε στην αποκρυστάλλωση μιας διαρκούς διαδικασίας αντιμετώπισης του δημοκρατικού παραδόξου: στην διαρκή, δηλαδή, θεσμική μεταρρύθμιση, ώστε η ατομική ελευθερία να διευρύνεται, δίχως να φαλκιδεύει την ισότητα στη κοινωνία. Τούτο κάποιοι αποκάλεσαν «φιλελεύθερο σοσιαλισμό», ενώ κάποιοι άλλοι επέλεξαν διαφορετικούς χαρακτηρισμούς, που σε κάθε περίπτωση παρέπεμπαν στο πάντρεμα της ατομικής ελευθερίας και αξιοπρέπειας με την βελτίωση των υλικών συνθηκών της ζωής σε ένα περιβάλλον ισότητας. Στο σημείο αυτό προτάσσεται το σοσιαλιστικό ιδεώδες αυτονομίας και χειραφέτησης με σεβασμό του περιβάλλοντος και με έγνοια τις επόμενες γενιές. Είναι, δηλαδή, το σημείο όπου ο καπιταλισμός αντιλαμβανόμενος το αδιέξοδό του, εγκαταλείπει την κλασσική οικονομική θεώρηση, υπέρ της βιο-οικονομίας. Αυτό φυσικά δεν προκύπτει μεταφυσικά και ιδεαλιστικά, ούτε ασφαλώς «σοσιαλδημοκρατικά» (τρίτος, τέταρτος ή κάποιος άλλος δρόμος), αλλά με τον αγώνα των λαϊκών τάξεων, που συμμαχώντας με τα προοδευτικά μεσαία στρώματα θα μπορούσαν να θεμελιώσουν μια πολιτεία ριζοσπαστικής δημοκρατίας στην ήπειρό, με τις πολλές πατρίδες εντός μιας κοινής πολιτικής κοινότητας. Αυτό παράλληλα εκφράζει την ευρωπαϊκή λαϊκή ενότητα για δημοκρατική, αποκεντρωμένη διοίκηση των επιμέρους χωρών και περιοχών της Ένωσης με σεβασμό στην διαφορετικότητα. Εντός ενός τέτοιου πολιτικού πλαισίου ο πόλεμος και η καταστροφή θα ήταν έννοιες ιστορικά ξεπερασμένες για την Ευρώπη, όπου ο σοσιαλισμός θα υπηρετούσε την αειφορία του φιλελεύθερου πολιτισμού, όπως ακριβώς και του φυσικού περιβάλλοντος. Μια τέτοια εξέλιξη θα καταδίκαζε σε περιφρόνηση τον «οικονομικό φιλελευθερισμό» και το σύγχρονο μόρφωμα του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού, που μάλιστα διεκδικούν να θεσμοθετήσουν και τυπικά μια παγκόσμια διακυβέρνηση! Όχι, η εξέλιξη του καπιταλισμού δεν οδηγεί οπωσδήποτε στην γενική εξαθλίωση, οδηγεί όμως στην βαρβαρότητα, στον πόλεμο, στην διάλυση κοινωνιών, στον αποκλεισμό, στην φτώχεια και δυστυχία κυρίως των ανέργων και των μη-επιτηδείων, καθώς και στον εκχυδαϊσμό της ζωής σε όλες της τις εκφάνσεις. Εν τέλει καλλιεργεί τον αυτοματισμό των ηλιθίων, όπως δυστυχώς και οποιοδήποτε ολοκληρωτικό καθεστώς που ευαγγελίζεται τον σοσιαλισμό – όπως έδειξε θαυμάσια, μεταξύ μερικών ακόμη άλλων, ο Κορνήλιος Καστοριάδης.

Με αυτή την έννοια οι αριστεροί Ευρωπαϊστές, που έχουμε απαλλαγεί από το φάντασμα του δαρβινισμού στις κοινωνικές επιστήμες, είδαμε να δημιουργείται ένα καινοφανές φαντασιακό είδος ευρωπαϊκού «εθνικισμού», το οποίο σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσε με την θεωρία της «κοινωνικής απροσδιοριστίας», σύμφωνα με την οποία τον δεσμό κοινωνίας-υποκειμένου τον αντιλαμβανόμαστε μέσω ενός μηχανισμού φαντασιακών σημασιών, να εκμεταλλευτούμε για την προώθηση της κοινωνικής χειραφέτησης στην ήπειρο μας από την απόλυτη και ανελαστική ηγεμονία ενός πλέγματος των ελίτ. Έτσι, ο ευρωπαϊσμός, για εμάς, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα σημειολογικό σύστημα που δομούσε αυτές τις φαντασιακές σημασίες στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής, (κοσμοπολιτικής) πολιτικής δομής, η οποία (θα) προνοούσε για την αντιμετώπιση του δημοκρατικού παραδόξου (το οποίο όρισα πιο πάνω) συλλογικά στην Ευρώπη, όπου τελικά ο σοσιαλισμός θα εύρισκε μια νέα δυναμική ως κοσμοαντίληψη και πρακτική της ίδιας της φιλοσοφικής έννοιας της ελευθερίας.

Αυτή ήταν η «ουτοπία» μας. Καθόλου, μα καθόλου αβάσιμη. Στηριγμένη στην κριτική πολιτική ανάλυση της ιστορίας και στην κοινωνική προσέγγιση των πολιτικών γεγονότων διαχρονικά. Δεν μας φόβιζε η στρατηγική της Τελωνιακής Ένωσης, αν και γνωρίζαμε καλά ότι δεν συμφέρει την Ελλάδα, αλλά το αναπτυγμένο Κέντρο της ΕΟΚ. Ξέραμε πολύ καλά ότι το Σύμφωνο για την Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργούσε αρνητικές συνθήκες ανάπτυξης και ευημερίας για την Ελλάδα και για αυτό εναντιωθήκαμε στο «Maastricht» και στα παράγωγά του, όπως και στην «Λισσαβόνα ΙΙ». Παρόλα αυτά θεωρούσαμε ότι η ιδέα του ευρωπαϊσμού θα υπερνικούσε μακροπρόθεσμα τον οικονομισμό και την νεοφιλελεύθερη σημερινή του έκφραση και οι ευρωπαϊκές «φαντασιακές σημασίες» μπολιασμένες από την ανάγκη των επιμέρους λαών για σύμπραξη και αλληλεγγύη σε ένα κοινό αγώνα για ισότητα και ελευθερία, θα οδηγούσαν σε ένα κοινό ευρωπαϊκό λαϊκό μέτωπο που θα σάρωνε τις τοπικές, εθνικές και υπερεθνικές ελίτ, στο όνομα μιας αποκεντρωμένης, δημοκρατικής ευρωπαϊκής διακυβέρνησης. Είχαμε αρκετές εμπειρίες και γνωρίζαμε πως το «θεσπίζειν» μπορεί να ανατραπεί από το «θεσπιζόμενο», όταν αυτό προσβάλει μαζικά τα συμφέροντα ευρύτερων κοινωνικών ομάδων! Το ξαναλέω, δεν είμαστε αγνοί ιδεολόγοι ή οπαδοί κάποιου δόγματος κοινωνικής εξέλιξης. Είμαστε τέκνα του κοινωνικού Κονστρουκτιβισμού και μελετητές των παγκόσμιων πολέμων που ρήμαξαν αυτή την ήπειρο, σπέρνοντας τον θάνατο, αρρώστιες, φρίκη, διαιρέσεις και δόλιους εθνικισμούς στα χέρια άπληστων ηγετών, χρηματιστών και εμπόρων όπλων. Αυτά δεν έπρεπε να επαναληφθούν. Όπως δεν επιτρέπεται να βιώσουμε τεχνητά σχίσματα του τύπου Ανατολικό-Δυτικό Μπλοκ. Ο τεμαχισμός της Ευρώπης σε σφαίρες επιρροής μετά τον τελευταίο πόλεμο έπληξε βαριά και τον σοσιαλισμό και τον φιλελευθερισμό. Παραμόρφωσε τους κοινωνικούς αγώνες και έφερε πολλά χρόνια πίσω την προοπτική για ευημερία εντός ενός περιβάλλοντος, που θα καλλιεργούσε τις δημοκρατικές σχέσεις και την συμμετοχή στα κοινά, αντί για τις αγοραίες σχέσεις ή τις καθοδηγούμενες από μια γραφειοκρατία σχέσεις που επικράτησαν.

Η επανένωση της Ευρώπης έγινε όμως υπό τους ίδιους και χειρότερους όρους από εκείνους που χαρακτήρισαν τον διαμελισμός της σε Ανατολικό και Δυτικό μπλοκ. Ήταν ο θρίαμβος του χρηματιστή και του τραπεζίτη πάνω σε αποσβολωμένες κοινωνίες που μετέβαιναν από το ένα σύστημα ηγεμονίας στο άλλο είτε παθητικά, είτε με βία και τιμωρία. Ήταν σαν ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» να δημιουργήθηκε και να κατέρρευσε για να συκοφαντήσει τον σοσιαλισμό και να δοξάσει την χρηματοπιστωτική ελίτ, η οποία έκτοτε αποθρασύνθηκε. Τώρα πια δεν χρειαζόταν ρέγουλο στην κερδοσκοπία, ούτε προσοχή να μην προκληθεί στην Δυτική Ευρώπη κύμα φιλοσοβιετικό. Τώρα που το σύστημα είναι ένα και μοναδικό, μια είναι και η αλήθεια, ένας ο κόσμος και η γη …επίπεδη! Και σε όποιον αρέσει. Οι υπόλοιποι να κατέβουν από τον πλανήτη! Στο σημείο αυτό παρενέβει ο αριστερός-ευρωπαϊσμός για να προτείνει την δημοκρατική οργάνωση της Ένωσης, ώστε αυτή να μην ολοκληρωθεί υπό το σκήπτρο του Τραπεζίτη και με κανόνα την λειτουργία των ελευθέριων αγορών, που στο τέλος θα μετέτρεπαν τις κοινωνίες κυριολεκτικά σε μεσαιωνικές. Τούτο δεν άρεσε ασφαλώς στο χρηματοπιστωτικό λόμπυ, αλλά ούτε και στις ευρωπαϊκές ελίτ, οι οποίες μέσω της λεγόμενης οικονομικής ολοκλήρωσης προσέβλεπαν/προσβλέπουν στον πολιτικό έλεγχο των επιμέρους κρατών – μελών της Ένωσης, τα οποία βήμα – βήμα θα αναγκάζονταν να μεταβιβάσουν ολόκληρο το θεσμικό «πακέτο» που συνιστά και εκφράζει την λαϊκή κυριαρχία σε ένα κέντρο που θα ελάμβανε αυθαίρετα αποφάσεις με δήθεν αντικειμενικά, τεχνοκρατικά κριτήρια. Μέσω αυτού του μηχανισμού, δηλαδή, τα κράτη θα μετατρέπονταν/μετατρέπονται σε ανίσχυρα κρατίδια, ενώ παράλληλα η πολιτική συμμετοχή των επιμέρους λαών δεν θα είχε ουσιαστικά κανένα νόημα, μια και οι αντιπρόσωποι του εκλογικού σώματος δεν θα λογοδοτούσαν σε αυτό, αλλά στο υπερεθνικό κέντρο - όπως γίνεται ακριβώς σήμερα στην περίπτωση της Ελλάδας. Κάπως έτσι θα ατονούσε απολύτως και η πολιτική συμμετοχή και η αστική δημοκρατία θα καταντούσε φάρσα.

Δυστυχώς η κρίση έφερε τα πράγματα ταχύτατα στο … μη παραπέρα. Στο σημείο δηλαδή που ο δημοκρατικός (αριστερός) ευρωπαϊσμός δεν έχει κανένα απολύτως περιθώριο να αναπτυχθεί. Φτάσαμε στον απόλυτο εκβιασμό των ευρωπαϊκών κοινωνιών που συνθλίβονται μέσα στην τανάλια της διένεξης της γερμανικής ελίτ και των συμμάχων της από την μια πλευρά και του χρηματοπιστωτικού λόμπυ από την άλλη. Στο πλαίσιο αυτό θα ήταν απάτη εάν συνεχίζαμε να πιστεύουμε στην ανάπτυξη μιας κοινωνικής θεωρίας του ευρωπαϊσμού, που θα θεμελίωνε την δημοκρατία στην ήπειρό μας σε ένα ανώτερο επίπεδο. Σε ότι αφορά μάλιστα στην Ελλάδα, όπου η τανάλια αυτή σφίγγει περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, εάν δεν γυρίσουμε την πλάτη στην ΕΕ και σε εκείνους που προπαγανδίζουν την ολοκλήρωσή της στο πρότυπο των ΗΠΑ, θα προδώσουμε τα ιδανικά μας: τον Ευρωπαϊστή εαυτό μας και τον αγώνα μας για ισότητα εντός ενός φιλελεύθερου περιβάλλοντος. Δεν έχουμε πλέον καμία άλλη επιλογή, όπως δεν έχει καμία ευκαιρία να αναπτυχθεί η δημοκρατία υπό τους όρους που εκβιαστικά θέτει η γερμανική κυβέρνηση και επί των οποίων προσαρμόζονται δήθεν προβληματιζόμενες οι τοπικές εθνικές ελίτ. Η διακυβέρνηση της ΕΕ δεν επιτρέπει στον εαυτό της, ούτε καν σαν υπόθεση εργασίας, την ανάπτυξη του ευρωπαϊσμού, όπως τον όρισα πιο πάνω. Η ΕΕ μεταβάλλεται σε μια αντιευρωπαϊκή δομή και αυτό διαμορφώνει ένα νέο σχίσμα στην ήπειρό μας. Όχι τεχνητό αυτή την φορά, αλλά απόλυτα γνήσιο και πολιτικό, που αλλοιώνει και τον μέχρι σήμερα διαχωρισμό μεταξύ Ευρωπαϊστών και Ευρωσκεπτικιστών. Ο τελευταίος πλέον δεν έχει νόημα. Αυτή η ΕΕ πρέπει να διαλυθεί διότι απέτυχε να διασφαλίσει την ευημερία μέσω της δημοκρατικής ανάπτυξης. Για να είμαστε μάλιστα ακριβείς, θα διαλυθεί ούτως ή άλλως εξαιτίας των δραματικών εσωτερικών αντιφάσεών της και της στρατηγικής των χρηματιστών.

Το ζήτημα για τις επιμέρους κοινωνίες είναι αυτό να το αντιληφθούν εγκαίρως και εγκαταλείποντας τις τοπικές – εθνικές ελίτ, να επεξεργαστούν το δικό τους κοινωνικό και νομισματικό μοντέλο που θα τους επιτρέψει μία αυτόνομη πορεία στον κόσμο και με τον κόσμο (τους λαούς όλου του κόσμου), πριν να είναι πολύ αργά, πριν δηλαδή βιώσουν την ισοπέδωση και την διάλυσή τους από την αγορά των άπληστων!

Το σύγχρονο χρέος των αριστερών

2011-12-13T09:00:00.001+02:00

του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Η αριστερά δεν αποτελεί έναν ενιαίο χώρο ιδεολογικά ή/και πολιτικά. Εκφράζει, όμως, συνολικά την κριτική προς τις καπιταλιστικές σχέσεις, αποσκοπεί στην χειραφέτηση των λαϊκών δυνάμεων και των ιδιαίτερων ομάδων του πληθυσμού, που αποτελούν στοιχεία ελεεινής εκμετάλλευσης και αντιμάχεται μοντέλα «πειθαρχίας και τιμωρίας», που επιβάλλουν αντιδημοκρατικές δομές ηγεμονίας. Τα μοντέλα αυτά δομούν ένα ιδιαίτερο πλαίσιο αποκλεισμού επί του οποίου θεμελιώνεται ο πολιτικός έλεγχος ολίγων πάνω στους πολλούς. Τούτος ο έλεγχος, στο βαθμό που συνιστά μορφή κυριαρχίας και εκμετάλλευσης, αναπτύσσεται και διασφαλίζεται μέσω οικονομικών, εκπαιδευτικών, διοικητικών και γενικότερα πολιτισμικών μηχανισμών, έτσι ώστε ο πολιτικός έλεγχος να προκύπτει κοινωνικοποιητικά και όχι με την βία των όπλων.

Οι μηχανισμοί καταστολής παρεμβαίνουν όταν μοιάζει να χάνεται ο πολιτικός έλεγχος που στηρίζεται στη κοινωνικοποιητική και κανονιστική λειτουργία των θεσμών της πολιτείας σε σχετική αρμονία με τους θεσμούς της κοινωνίας. Τότε μιλάμε για κρίση. Οι θεσμοί δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τον στόχο του πολιτικού ελέγχου και πρέπει να μεταρρυθμιστούν. Η συγκεκριμένη στρατηγική της μεταρρύθμισης αποκαλύπτει και τη μορφή του πολιτικού ελέγχου που επιχειρείται να εγκαθιδρυθεί και την πολιτική φύση των παραγόντων που εμπλέκονται εξουσιαστικά σε αυτή την ηγεμονική διαδικασία. Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας μεταβολής της μορφής του πολιτικού ελέγχου - στο πλαίσιο της σύνθετης κρίσης δηλαδή - ορίζεται το «προοδευτικό» και το «συντηρητικό». Προοδευτικός δεν είναι αυτός που αποζητεί απλώς την αλλαγή, αλλά την μεταβολή των δομών - των πολιτικών σχέσεων δηλαδή - υπέρ των συμφερόντων των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων και όχι αυτών μιας τοπικής, εθνικής ή υπερεθνικής ελίτ. Στη μάχη για τον προσδιορισμό αυτού του συμφέροντος θεμελιώνονται πολιτικές ταυτότητες και επανεξετάζονται ιδεολογικοί προσανατολισμοί. Στο σημείο αυτό ακριβώς προκύπτει το αντικειμενικό. Εδώ βρίσκονται τα όρια της προπαγάνδας και αποκαλύπτεται με αντικειμενικό τρόπο τι συμφέροντα εξυπηρετούν κόμματα, ΜΜΕ, φορείς της κοινωνίας των πολιτών και ιδιαίτεροι παράγοντες που εμπλέκονται στον δημόσιο διάλογο. Στο σημείο αυτό ορίζεται η σύγχρονη αριστερά στην Ελλάδα και εδώ είναι που ξεκαθαρίζει τι είναι πράγματι προοδευτικό και τι συντηρητικό, με πραγματικούς όρους και όχι με ρητορικές αναπαραστάσεις και προοδευτικές αναφορές. Τα υπόλοιπα είναι κουβέντες αστοιχείωτων ντερμπεντέρηδων, φαιδρών πολιτικάντηδων, απολιτικών νεοφιλελεύθερων ή υπερπατριωτών εθνικιστών.

Η αριστερά, λοιπόν, δεν έχει ιδιοκτήτες, δεν διαιρεί την κοινωνία και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αυτοπροσδιορίζεται αποκλειστικά στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης στρατηγικής κατάληψης του κράτους. Η αριστερά δεν είναι δόγμα, κόμμα, «θρησκεία», μυστικιστική οργάνωση, αδελφότητα, συνωμοτικός μηχανισμός ελέγχου της εξουσίας…ούτε καν πολιτική ιδεολογία με την στενή έννοια. Είναι βαθύτερη κοσμοαντίληψη, τρόπος ζωής, που συνδυάζει και εσωτερικεύει πολιτικές κοινωνικής χειραφέτησης. Είναι πολιτισμός και σημειολογία απελευθέρωσης, που οποία συστήνει μια γενικότερη ιδεολογία, η οποία στην ουσία αντιμάχεται την μοντέρνα πατριαρχία επί της οποίας θεμελιώνεται και ο σύγχρονος καπιταλισμός, όπως και όλα ανεξαιρέτων τα ηγεμονικά μοντέλα. Αριστεροί μπορεί να είναι αναρχικοί, κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αλλά και οποιοσδήποτε άλλος εμφορείται από μια ιδιαίτερη πολιτική ιδεολογία που εντάσσεται στο γενικό πλαίσιο που σκιαγράφησα. Με αυτή την έννοια δεν είναι λίγοι οι αυτοπροβαλλόμενοι ως «αριστεροί» που είναι συντηρητικοί και αρκετοί χαρακτηριζόμενοι ως «δεξιοί» που είναι αριστεροί και «προοδευτικότατοι», ασχέτως αν το συνειδητοποιούν και αποδέχονται ακόμη και οι ίδιοι. Ξέρετε, σε κάθε χώρα όπου υπήρξε τραυματική σύγκρουση αριστεράς-δεξιάς διαμορφώνονται αντανακλαστικές ταυτότητες που αποδίδουν παραμορφωτικά την ιδεολογικοπολιτική τοποθέτηση, ή ακόμη χειρότερα διαμορφώνουν σκληρά ηγεμονικά μπλοκ, από τα οποία κάποιος δεν μπορεί να μετακινηθεί, διότι κινδυνεύει είτε να χαρακτηριστεί προδότης, είτε να μην γίνει ποτέ αποδεκτός από το αντίπαλο μπλοκ, επειδή δήθεν δεν διαθέτει κάποιου είδους «καθαρότητα». Αρρωστημένα πράγματα, αλλά αναπόφευκτα σε χώρες οι οποίες όχι μόνον βίωσαν εμφυλίους, χούντες και δραματική εξωτερική εξάρτηση, αλλά επιπλέον και στρεβλή οικονομική ανάπτυξη σε ένα βαθύτατα ταξικό κράτος πατρωνίας.

Αν θέλουμε όμως να αντιμετωπίσουμε προοδευτικά τη σημερινή κρίση, θα πρέπει να αποδειχθούμε ικανοί να ξεπεράσουμε όλα αυτά τα συμπλέγματα και τις τακτικές αποκλεισμού εντός της ευρύτερης αριστεράς. Στην πραγματικότητα όλα τούτα φαντάζουν πλέον τόσο φαιδρά και τόσο ταπεινά! Τόσο συντηρητικά και τόσο φοβικά! Η αριστερά είναι «ρευστή» πολιτικά και κοινωνικά οντότητα, όπως είναι και η ίδια μας η ζωή. Άρα, οφείλει να είναι πολιτικά ευέλικτη και με δυνατότητα όχι ιδεολογικού «προσηλυτισμού», αλλά πολιτικού εναρμονισμού διαφορετικών προοδευτικών ιδεολογικών αποκρυσταλλώσεων, στο πλαίσιο ενός εναλλακτικού ηγεμονικού μοντέλου, που να αποσκοπεί στην παραγωγή μιας νέας δημοκρατικής και ανεξάρτητης διακυβέρνησης για τη χώρα μας.

Αν η αριστερά (συνολικά) δεν μπορεί να κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση, τότε δεν αποτελεί προοδευτική δύναμη, αλλά αριστερή συνιστώσα του συντηρητικού καθεστώτος στην Ελλάδα. Τα πράγματα είναι αφάνταστα απλά: αν κρίνεις ότι δεν διαθέτεις ή δεν θα μπορούσες να έχεις στρατηγική επανάστασης, τότε αγωνίσου για την ανατροπή του καθεστώτος των διαπλεκομένων και για την δρομολόγηση εξελίξεων που θα οδηγήσουν σε αυτοκυβέρνηση προοδευτικών οριζόντων. Ας μην αρχίσουμε τις σαχλαμάρες, ότι εντός του καπιταλισμού όλες οι κυβερνήσεις είναι ίδιες και κάνουν παρόμοια πράγματα, διότι θα αναγκαστώ να πω πράγματα που δεν θέλω, εξηγώντας για παράδειγμα με αντικειμενικούς πολιτικούς όρους, ότι όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα του κοινοβουλίου, είναι αστικά μορφώματα και αστική πολιτική πρακτική αναπτύσσουν, ασχέτως - ή και σε αντίθεση - του πολιτικού λόγου που αρθρώνουν και της εσωτερικής τους οργανωτικής δομής. Ας τα αφήσουμε αυτά, δεν προσφέρουν τίποτε, πολιτικά παραγωγικό! Είναι κουβέντες που επιδιώκουν να συντηρήσουν ταυτότητες που δομήθηκαν ιστορικά πριν από την κρίση, δίχως να γίνεται αντιληπτό ότι ή ίδια η κρίση σαρώνει παρελθούσες ταυτότητες πολιτικής αναφοράς. Έτσι γινόταν πάντα …

Το χρέος των αριστερών σήμερα είναι να συμβάλουν καταρχήν στην απελευθέρωση της Ελλάδας από το πλέγμα ντόπιων και διεθνών συμφερόντων που σημειολογικά και ίσως αφαιρετικά θα μπορούσε κανείς να ενσωματώσει στην πολιτική φύση της Τρόικας. Και αυτό να το πράξουν λαμβάνοντας υπόψη τα πραγματικά εσωτερικά στοιχεία κοινωνικής οργάνωσης σε συνδυασμό ασφαλώς με το συγκυριακό εξωτερικό περιβάλλον. Ούτε επαναστατικές συνθήκες μπορούν να διαμορφωθούν σήμερα στην Ελλάδα – άλλο πράγμα είναι η εξέγερση – ούτε πρόκειται το εκλογικό σώμα να αναδείξει αυτοδύναμη κυβέρνηση το ΚΚΕ ή τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ζήτημα είναι λοιπόν πώς αυτά τα κόμματα θα διαμορφώσουν μια άλλη πολιτική δομή διακυβέρνησης, δίχως να διαλυθούν τα ίδια και δίχως ασφαλώς να αλληλοσπαραχθούν για το «καπέλωμα» αυτής της δομής. Το «power sharing» μεταξύ τους δεν θα μπορούσε να είναι σε καμία περίπτωση αποδεκτός κανόνας ηγεμονίας. Δεν χρειάζεται καν να συγκυβερνήσουν, μπορούν να αποτελέσουν τον πυρήνα ενός προοδευτικού συνασπισμού για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης - που θα στηρίξουν κοινοβουλευτικά και κοινωνικά και μάλιστα κριτικά - η οποία θα είχε ως: 1) στόχο την αυτοκυβέρνηση της χώρας εκτός της ΕΕ, ασφαλώς, καθώς εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα, 2) πρόγραμμα, την κοινωνική και οικονομική αναδιοργάνωση της χώρας με κανόνα τον εκδημοκρατισμό, τον πολιτικό πλουραλισμό και την σύγχρονη τεχνολογικά ανάπτυξη του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα με βιοοικονομικά κριτήρια, και 3) στρατηγική, την διεύρυνση και εμβάθυνση της ισότητας σε ένα περιβάλλον ελευθερίας και υψηλής εκπαίδευσης. Ασφαλώς επιτακτική ανάγκη θα ήταν η μέριμνα για την θεμελίωση ενός νέου νομισματικού και κοινωνικού συστήματος με ριζική αναδιαμόρφωση του ρόλου του τραπεζικού τομέα.

Όλα τούτα δεν αποτελούν ιδεολογικές κατασκευές και υπερβατικές υποθέσεις, αλλά αδίρητη κοινωνική ανάγκη, εδώ που φτάσαμε και υπό τους όρους που εξελίσσεται το διεθνές παίγνιο με επίκεντρο την ΕΕ. Αν δεν πάρει την πρωτοβουλία η αριστερά, δεν υπάρχει κανείς άλλος που είναι σε θέση να την πάρει. Δεν έχετε καταλάβει ότι η Γερμανία αναβιώνει το πρόγραμμα Bethmann, που επιμελήθηκε λίγο πριν από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο ο Kurt Riezler, και σύμφωνα με το οποίο αντί για προσαρτήσεις χωρών και σχηματισμό vassal states (υποτελών), επιδιώκεται ο απόλυτος πολιτικός έλεγχος τύποις ανεξάρτητων κρατών με όχημα την οικονομική ολοκλήρωση; Πόσο πιο σαφής πρέπει να γίνει η γερμανική κυβέρνηση για να το καταλάβετε; Δεν έχετε αντιληφθεί ποιοι συνθέτουν το χρηματοπιστωτικό λόμπυ και τι σχέσεις αλληλεξάρτησης έχουν με την σημερινή Γερμανία; Δεν έχει γίνει ακόμη σαφές ότι η ενδοκαπιταλιστική σύγκρουση που αναστατώνει σήμερα την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο, έχει τις ρίζες της στην διαφωνία της γερμανικής ελίτ με τους μέχρι χθες υποστηρικτές της, ως προς την τελική μορφή του πολιτικού ελέγχου της Ευρώπης, ο οποίος εξαρτάται απόλυτα από τη μορφή ολοκλήρωσης της οικονομικής διακυβέρνησης; Ακόμη και οι Βρετανοί το κατάλαβαν και …βγήκαν από τα ρούχα τους, καθώς, για άλλη μια φορά τα τελευταία 100 χρόνια, αυτοί που κάνουν κουμάντο στις ΗΠΑ τους αγνοούν και τους «ρίχνουν»! Δεν έχετε καταλάβει ποια τύχη προδιαγράφεται για την Ελλάδα εντός αυτού του συστήματος, που ούτως ή άλλως την πέταξε ήδη στο περιθώριο; Δεν καταλαβαίνει κανείς ότι το ζήτημα σήμερα είναι το τίμημα που πρέπει να καταβάλει η ελληνική κοινωνία για να παραμείνει έστω και στην περιφέρεια της ΕΕ;

Για τους Γερμανούς η Ελλάδα είναι ένα χαρτί που έπαιξε το χρηματοπιστωτικό κέντρο και (το) έκαψε. Αυτό είναι το τραγικό που διέπραξε το καθεστώς στη χώρα με πρωταγωνιστή τον ανεκδιήγητο Γιώργο Παπανδρέου: ότι έπαιξε τον ρόλο του «χαρτιού» σε μια σημαδεμένη τράπουλα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η Γερμανική ελίτ, αφού ξεπέρασε τον αιφνιδιασμό, σήμερα είναι σε θέση να απειλεί τους πάντες με το χαρτί της Ελλάδας, για να επιβάλει τους δικούς της όρους στη μορφή της οικονομικής ολοκλήρωσης, έτσι ώστε να πετύχει τον απόλυτο πολιτικό έλεγχο της ΕΕ, που στο βαθμό που επιτευχθεί θα την ισχυροποιήσει στη διαρκή διαπραγμάτευση με τους «γερμανοεβραίους με αμερικανικό διαβατήριο» που ελέγχουν την παγκόσμια κυκλοφορία του χρήματος και τον κερδοσκοπικό μηχανισμό διαμόρφωσης της αξίας διεθνώς.

Σε αυτό το παιχνίδι η Ελλάδα δεν έχει θέση, αν δεν σκοπεύουμε να δούμε την ελληνική κοινωνία να διαλύεται και να βιώνει έναν τραγικό εφιάλτη με τη μορφή ιστορικής φάρσας. Όμως, από αυτό το παιχνίδι δεν μπορεί να μας βγάλει ασφαλώς το πελαγωμένο καθεστώς της διαπλοκής. Δεν τους βλέπετε πως αντιδρούν; Δεν αισθάνεστε ότι αποτελούν «χαμένα κορμιά» και απολύτως κενά μυαλά; Δεν μπορούν οι άνθρωποι, δεν ξέρουν κολύμπι δίχως το σωσίβιο της πατρωνίας ξένων και ντόπιων νταβάδων! Η αριστερά θα μπορούσε να προσφέρει κοινωνικά επωφελή λύση στη κρίση, αρκεί να ξέφευγε από το «κλουβί» της και από τις ιδιαιτέρες σχέσεις εξάρτησης με το κυρίαρχο καθεστώς που της προσδίδουν και την συγκεκριμένη κομματική ταυτότητα - για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς. Το ότι δεν μπορεί να κάνει λαϊκή επανάσταση η αριστερά, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει «επαναστατικά» σε σχέση με τον εαυτό της: να αφήσει στη πάντα τη γενική αντικαπιταλιστική ρητορεία και με αυταπάρνηση να αφιερωθεί σε έναν αγώνα κοινωνικής και κρατικής απελευθέρωσης, με σαφείς όρους προοδευτικής διακυβέρνησης και αναδιοργάνωσης. Αυτό θα συσπείρωνε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και θα άλλαζε εντελώς την πολιτική δυναμική της χώρας και εντός της χώρας.

Σήμερα, η τύχη της Ελλάδας, βρίσκεται στα χέρια της αριστεράς και των αριστερών. Ή θα ενώσουμε τα χέρια μας, ή θα …νίψουμε τας χείρας μας! Στη τελευταία περίπτωση θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε στο μέλλον ότι παραμείναμε ιδεολογικά καθαροί, σχεδόν παρθένες!!

Οι πτωχεύσαντες πολιτικοί σε ρόλο σωτήρα των ασώτων

2011-12-11T05:00:00.001+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Στην πτωχευμένη Ελλάδα βιώνουμε μια διαρκή πρόκληση: Οι αντικειμενικά αφερέγγυοι πολιτικοί, που πτώχευσαν την χώρα, να διεκδικούν μια ακόμη ευκαιρία για να σώσουν τον λαό από τις συνέπειες της πολιτικής τους.

Αυτό το δράμα παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες να αναπαρίσταται μέσω της δημόσιας διαμάχης φατριών διαπλεκομένων, στο πλαίσιο του εσωτερικού ανταγωνισμού στελεχών του δικομματισμού. Δίχως καμία εξαίρεση, παρακολουθούμε τους πτωχεύσαντες πολιτικούς να (αυτο)προβάλλονται σαν παράγοντες σωτηρίας των «ασώτων» Ελλήνων – αν και δυστυχώς γι’ αυτούς ο λόγος τους προδίδει την πρεμούρα τους να περισώσουν το καθεστώς της κυριαρχίας τους: την άσωτη δομή με την οποία είναι άρρηκτα συνυφασμένη όχι απλώς η πολιτική τους ταυτότητα, αλλά και αυτή καθ’ εαυτή η κοινωνική τους ύπαρξη.

Αν και κακώς στη κοινωνία η πτώχευση μιας εταιρείας συνδέεται στενά με την προσωπική ανικανότητα του επιχειρηματία ή ακόμη και με την απάτη, η πτώχευση μιας χώρας εκφράζει αναμφίβολα την ανικανότητα και την απατηλή συμπεριφορά του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος (διακυβέρνηση) και την αποτυχία των παραγόντων που συνθέτουν και νομιμοποιούν αυτό το καθεστώς. Αυτό που μένει προς διερεύνηση είναι ο βαθμός δολιότητας τούτων των παραγόντων και τίποτε περισσότερο. Η ένταξη μας στην ευρωζώνη, υπό τους όρους που πραγματοποιήθηκε, δεν μπορεί παρά να προβληματίζει σοβαρά ως προς αυτό όσους μελετούν κριτικά την παγίδευση της κοινωνίας, ενώ ο τρόπος πρόκλησης συνθηκών στάσης πληρωμών και αμέσως μετά η πολιτική των «μνημονίων» και η αντιφατική στρατηγική περί της αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, ενισχύουν την καχυποψία ότι μια δράκα αλητών που εμφανίζεται ως αστική τάξη της Ελλάδας, φρόντισε να κερδοσκοπήσει και με την υιοθέτηση του ευρώ και μέσω του αποκλεισμού της χώρας από την διοικητική δομή της ευρωζώνης (καταρχήν).

Το πολιτικό προσωπικό στην Ελλάδα, ότι και να προφασιστεί και όπως και να το χειριστεί για να διασκεδαστεί η πραγματικότητα, θα παραμείνει στιγματισμένο, όπως ακριβώς και οι υπόλοιποι παράγοντες της διαπλοκής (νταβάδες, αχυράνθρωποι, τυχοδιώκτες μεγαλοεπιχειρηματίες, πάτρωνες του συνδικαλισμού, κεντρικοί διαμορφωτές της κοινής γνώμης, μεγαλομέτοχοι τραπεζών και μερικοί ακόμη άλλοι – αν και οι ιδιότητες αυτές σε πολλές περιπτώσεις συμπίπτουν στα ίδια πρόσωπα). Όσο αλήθεια είναι η πτώχευση της χώρας μας και ο προφανής εξοστρακισμός της από τις ευρωπαϊκές πολιτικές εξελίξεις, τόσο αλήθεια είναι ότι η ελληνική κοινωνία είναι το θύμα μιας απατηλής, με μπόλικα στοιχεία προφανούς δολιότητας, στάσης ενός πλέγματος εξουσίας και διαχείρισης των κοινών, τουλάχιστον μετά την πολιτική κρίση στο τέλος της δεκαετίας του 1980. Δεν εννοώ ότι η χώρα μέχρι τότε πήγαινε καλά, αλλά ότι εκείνη την περίοδο έγινε εμφαντικά κατάδηλο ότι η Ελλάδα δεν είχε καμία πιθανότητα να μην χρεοκοπήσει, αν δεν άλλαζε δραστικά ρότα: αν δεν διαλυόταν το κράτος πατρωνίας, αν δεν έμπαιναν σύγχρονα θεμέλια διαρκούς εκδημοκρατισμού των θεσμών της πολιτείας και ποιοτικής αναβάθμισης της διοίκησης, με παράλληλη εκβιομηχάνιση, ανάπτυξη σύγχρονων καλλιεργειών, καθώς και διάλυση του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με κοινωνικοπολιτική επανατοποθέτηση της αριστεράς.

Στις αρχές του 1990 κρίθηκε το παιχνίδι της δημοκρατίας και της ανάπτυξης του τόπου. Το ότι δεν χρεοκοπήσαμε τότε, σήμαινε ότι θα χρεοκοπούσαμε αργότερα πολύ-πολύ πιο επώδυνα και καταστροφικά για την κοινωνία. Τότε μας έσωσε η παγκόσμια συγκυρία. Ήταν η εποχή που χρεοκοπούσαν... άλλοι, ενώ εμάς μας προστάτευσε το Δυτικό Σύστημα για να μην προκληθεί αναστάτωση στην ευαίσθητη γεωπολιτικά περιοχή μας και πληγεί η στρατηγική «ενοποίησης» της Ευρώπης υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ. Ξεχάσατε, μήπως, το επιτόκιο με το οποίο δανειζόταν το κράτος την τριετία 1991-94! Τότε όμως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα ήταν γι’ άλλους! Να μια άλλη αλήθεια. Η χρεοκοπία της Ελλάδας καθυστέρησε 20 ολόκληρα χρόνια, με τραγικές συνέπειες για την πατρίδα μας και την κοινωνία, που ακόμη δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε επιστημονικά, ούτε καν να τις φανταστούν οι περισσότεροι. Αυτά τα χρόνια θέριεψε η διαπλοκή και βασίλεψαν ο καιροσκοπισμός, οι απατεώνες και οι φούσκες κάθε μορφής. Ο πολιτικός μεταβλήθηκε σε φιλόδοξο ατζέντη συμφερόντων. Η αξιοσύνη του πολιτικού – και η προβολή του ασφαλώς – συνδέθηκε με την ικανότητα του να λειτουργεί ως αξιόπιστος μηχανισμός της διαπλοκής. Στόχος ήταν η διαιώνιση του καθεστώτος, πρόγραμμα, η ανάπτυξη των προνομίων και των ολιγοπωλίων μιας κάστας μεταπρατών που συνδέονταν με αλλοδαπά συμφέροντα και στρατηγική, η ρυμούλκηση της ευρύτερης κοινωνίας από την διαπλοκή με όχημα έναν κιτς ψευδοευδαιμονισμό. Αυτό με την σειρά του ενίσχυσε τον ατομισμό, τον ωχαδερφισμό και τις τάσεις εκχυδαϊσμού στις κοινωνικές σχέσεις. Το κοινωνικό πλαίσιο μιας βαριάς χρεοκοπίας ήταν έτοιμο. Η τελική ευθεία χαράχθηκε με την ένταξη μας στην Ευρωζώνη, ενώ ως σημειολογικό σημείο εκκίνησης θα μπορούσε να θεωρηθεί η Ολυμπιάδα. Το πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, ενώ θεωρούσε ότι διαμόρφωνε την υποδομή της ισχυροποίησής του (πράγματι έτσι λειτούργησε για τα αμέσως επόμενα χρόνια), στην ουσία έσκαβε μεσοπρόθεσμα τον τάφο της κοινωνίας. Πάνω σε αυτόν τον τάφο ερίζουν σήμερα «δελφίνοι» και σαχλαμαρίζουν ανενδοίαστα σαν καραγκιόζηδες, διαπλεκόμενοι πολιτικοί και πρώην «ευδαίμονες», «αναγνωρίσιμοι» των ΜΜΕ.

Αυτές οι πραγματικότητες δεν είναι σαν τις αλήθειες των τηλεπολιτικών. Δεν είναι αλήθειες του φιλοσόφου ή του δημοσιογράφου και του πολιτικού. Είναι αλήθειες που δεν παράγονται ερμηνευτικά, αλλά απολύτως πραγματιστικά. Είναι σαν το χέρι που σου ρίχνει μια γερή σφαλιάρα και όχι σαν κάποιο θεϊκό χέρι που απλώς δεν έκανε το χατίρι του κάθε ντερμπεντέρη! Πρόκειται για την πραγματικότητα με την έννοια του πρωτογενούς βιώματος και όχι της αναπαράστασης, διήγησης ή ιδεολογικοποίησής του. Αναφέρομαι στο βίωμα της βαρβαρότητας πριν από την παρέμβαση του λόγου που αρθρώνεται από νομιμοποιητικές και κοινωνικοποιητικές δομές.

Και όμως, φίλοι - μην εκπλήσσεστε - υπάρχουν αλήθειες που δεν είναι κατασκεύασμα του πολιτικού λόγου, αλλά το κατακάθι την πολιτικής πρακτικής. Πρόκειται για αλήθειες που προκύπτουν από αυτό καθ’ εαυτό το (προσωπικό, ατομικό) βίωμα και όχι από την αναπαράστασή του με οποιαδήποτε μορφή. Αναφέρομαι στις αλήθειες που δεν σηκώνουν κουβεντολόι και ούτε προσευχές του τύπου «ο Θεός να βάλει το χέρι του»! Σε εκείνες που δεν έχουν «υπομονή» να υποστούν την βάσανο της ερμηνείας. Στις αλήθειες που δεν προσβάλουν απλώς την προσωπικότητα, αλλά την ίδια την βιολογική ύπαρξη μας. Τούτες οι αλήθειες είναι οι μόνες που δεν μπορούν να αποζημιωθούν από κανένα ψέμα, που δεν ανέχονται κανέναν απολύτως διασκεδαστικό μύθο. Είναι οι αλήθειες που δεν ενδιαφέρονται για την δική μου μακροσκοπική ανάλυση της κρίσης, καθώς αποτελούν οι ίδιες την ολοκλήρωσή της σε μικροσκοπικό επίπεδο. Μιλώ για τις αλήθειες που συστήνουν το απόλυτο, το τραγικό, το μη-διασκευάσιμο, αυτό που δεν θα μπορέσει ποτέ να απαθανατίσει ο φακός της κάμερας και να συνθέσει ο ευφυέστερος καλλιτέχνης ή να μετουσιώσει σε γνώση ο ικανότερος σύγχρονος φιλόσοφος. Συζητώ για τις τέσσερις καταστροφικές συνθήκες της τρέχουσας καθημερινότητας, που αποτελούν το αποτέλεσμα της εγκληματικής πολιτικής αυτών, που ζητούν μια ακόμη ευκαιρία για να μας ...σώσουν!

Τις αναφέρω επιγραμματικά:

1. Το βίωμα της ταπείνωσης και του εξευτελισμού που επιφέρει η κρίση σε ένα σημαντικό αριθμό Ελλήνων, προσδίδει τραγικές διαστάσεις στην ύπαρξη και όχι απλώς στη κοινωνική της αναπαράσταση μέσω οποιουδήποτε πολιτικού ή ηθικού λόγου.

2. Η πείνα και η στέρηση των βασικών αγαθών – σε ατομικό πάντα επίπεδο - δεν συσχετίζονται με κανένα απολύτως μοντέλο ευημερίας, αλλά με την αίσθηση ότι η ίδια η ζωή είναι δυσβάσταχτο βάρος, τιμωρία και διασυρμός.

3. Η ανεργία μπορεί να είναι κοινωνικοοικονομικό φαινόμενο, ο άνεργος όμως είναι ο άθλιος της καθημερινότητας που αποστρέφεται, μετά από ένα διάστημα έξω από την αγορά εργασίας, και το φαινόμενο και την έννοια της εργασίας, όπως αυτή αναπαρίσταται σε διάφορες μορφές πολιτικού λόγου. Ο άνεργος τελικά δεν θέλει να έχει σχέση με την ανεργία, δηλαδή με τον εφεδρικό στρατό εργασίας. Μισεί τον εαυτό του και κάθε μορφή λόγου που τον αναπαριστά ως εν δυνάμει εργαζόμενο.

4. Η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος είναι γενικά ένας αποδεκτός κίνδυνος στις σύγχρονες κοινωνίες. Η μείωση όμως της ονομαστικής τιμής που αντιστοιχεί στην αξία της συγκεκριμένης εξαρτημένης εργασίας, που παρέχεται από τον κάθε πολίτη, προκαλεί δραματική αποστασιοποίηση του ατόμου από το έργο του. Αυτό που κάνει δεν έχει αξία για τον ίδιον προσωπικά πλέον και τούτο δηλητηριάζει τη σχέση του καθενός με το αντικείμενό του. Στο τέλος σιχαίνεται την συγκεκριμένη επαγγελματική του δραστηριότητα και το κάθε τι που συνδέεται με αυτήν. Υπάρχουν πολλοί τρόποι μείωσης του οικογενειακού/ατομικού εισοδήματος, αυτός όμως που επιλέχθηκε για την Ελλάδα, είναι ο πιο αποκρουστικός, αντιπαραγωγικός και μακροχρονίως κοινωνικά διαλυτικός. Τούτο μάλιστα που μοιάζει να σχεδιάζεται, μετά την εσωτερική υποτίμηση να ακολουθήσει και εξωτερική, αποτελεί το τέλειο έγκλημα και προδίδει την δολιότητα του καθεστώτος των διαπλεκομένων. Υπάρχει δολιότητα δίχως δόλο; Βεβαίως! Αλλά, αποκλειστικά εκεί όπου ότι εμφανίζεται νομότυπο θεωρείται και ηθικό.

Σήμερα, μετά την πασίδηλη δρομολόγηση της διάσπασης της ΕΕ και της απόλυτης περιθωριοποίησης της Ελλάδας στην Ένωση – γεγονότα, τα οποία εγκαίρως είχα προβλέψει – διαπιστώνω ότι στη χώρα μας η διαπλοκή αναπτύσσει μια στρατηγική έκτακτης ανάγκης για να περισωθεί από το ναυάγιο που η ίδια προκάλεσε και στη συνέχεια να χειραγωγήσει τις εξελίξεις. Στο πλαίσιο αυτό και ως πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση των αρνητικών συνεπειών της πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής αποτυχίας, αναπτύσσεται μια παραπλανητική συζήτηση περί των εσωτερικών των κομμάτων, επικεντρωμένη δήθεν σοβαρά στις μελλοντικές δυνατότητες των επιμέρους πολιτικών παραγόντων να προκαλέσουν αναγέννηση του καθεστώτος, δηλαδή ανάσταση του ιδεολογικά και κοινωνιολογικά νεκρού πολιτικού σώματος της χώρας!
Μέσω καταιγισμού μετρήσεων της κοινής γνώμης, δομείται ένα σύστημα εκστρατειών προβολής παραγόντων του καθεστώτος, οι οποίοι εμφανίζονται αν και χιλιοφθαρμένοι, ως οι μοναδικές, βάσιμες ελπίδες ανανέωσης της πολιτικής!

Έτσι:
1) προβάλλονται από τα ΜΜΕ τα «οφέλη» μιας νέας πολιτικής εκκίνησης από τους παλαιούς στο πλαίσιο μιας γενικότερης εκστρατείας σωτηρίας της πατρίδος,
2) τα μέσα μαζικής επικοινωνίας δεν κρύβουν την πρόθεση να διαδραματίσουν ρόλο στην αποσύνδεση της πτώχευσης από την πολιτική απάτη και στη διάδοση των «οφελών» από την ανανέωση των κομματικών ηγεσιών με παλαιά και πιστά στην διαπλοκή υλικά, αποδίδοντας αξία στην εμπειρία και το «ειδικό βάρος» προσώπων (υλικών) του παρόντος πολιτικού συστήματος ή/και τεχνοκρατών που συνεργάστηκαν στενά με αυτούς τα προηγούμενα χρόνια,
3) επιχειρείται η μεταφορά της κρίσης από το εσωτερικό επίπεδο στο εξωτερικό, ενοχοποιώντας ξένους παράγοντες και κυρίως τους Γερμανούς (Μέρκελ), ώστε να απαλειφθεί το στίγμα του ελληνικού πολιτικού συστήματος που περιβάλλει σήμερα την πολιτική αποτυχία της μεταπολίτευσης και των παραγόντων που ενεπλάκησαν στην δόμηση αυτού ακριβώς του εξουσιαστικού φαινομένου.
Να γιατί ο Γ. Παπανδρέου το «έπαιζε» αντιεξουσιαστής!

Η χώρα μας πτώχευσε εξαιτίας πολιτικών επιλογών του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος και όχι επειδή οι Γερμανοί και οι Γάλλοι θέλησαν ξαφνικά να μας καταστρέψουν. Το πολιτικό σύστημα πτώχευσε πριν από την εθνική οικονομία και τις χιλιάδες επιχειρήσεις που επλήγησαν από την ύφεση που προκάλεσε η πολική των «μνημονίων». Αν δεν είχε πτωχεύσει αυτό, η χώρα δεν θα αποτελούσε σήμερα την μοναδική εξαίρεση στην ΕΕ, τον πιο ταπεινωμένο και περιθωριοποιημένο παράγοντα στην ευρωζώνη. Την μόνη χώρα στον κόσμο, την οποία η διεθνής κοινή γνώμη θεωρεί «απολωλός πρόβατο» της διεθνούς κοινότητας, καθώς έτσι φρόντισε η ηγεσία του «σοσιαλιστικού» και «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ να παρουσιάσει την σύγχρονη εθνική μας ταυτότητα. Κάπως έτσι και το εθνικό συμφέρον που συνδέεται ασφαλώς άρρηκτα με τούτη την «ταυτότητα», μετουσιώνεται στο ίδιο πλαίσιο διαλεκτικής που ορίζει το συμφέρον του «απολωλότος προβάτου»!

Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, υπό ποιους πολιτικούς όρους χαράσσεται το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας; Και όλα αυτά για να διασωθούν 1.000, 10.000, 100.000, αν θέλετε, οργανικοί παράγοντες της διαπλοκής, οι οποίοι τελικά ούτε αυτό δεν θα καταφέρουν, μια και είναι τόσο «ψόφιοι» και άχρηστοι που δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν καμία απολύτως ευκαιρία που τους δόθηκε την τελευταία τριετία για να αλλάξουν στοιχειωδώς τις εις βάρος τους πιθανότητες. Τώρα μαζί τους στο ναυάγιο θέλουν να τραβήξουν ολόκληρη την κοινωνία για να την χρησιμοποιήσουν σαν δικό τους σωσίβιο.

Περί αυτού πρόκειται από εδώ και εμπρός... και ο καθένας κρίνεται από τη ουσιαστική στάση του και όχι από τις δεδηλωμένες προθέσεις του. Τα «κόλπα» του κάθε ιδιαίτερου πολιτικού λόγου, φανερώνουν όσο ποτέ άλλοτε το ιδιοτελές κόλπο εκείνων που εντάχθηκαν στο μεγάλο κόλπο της μεταπολίτευσης, για να συμμετέχουν στη πιο πρόστυχη, πιο ύπουλη και πιο τυχοδιωκτική μορφή αναδιανομής πλούτου και ισχύος που γνώρισε το ελληνικό κράτος, ενώ η ολοκλήρωσή της συνοδεύεται όχι απλώς από την κατάρρευση της Ελλάδας, αλλά και από την «κατάρρευση» ...μαθητών και των πάμφτωχων, απελπισμένων γονιών τους. Η κοινωνία που δεν διαθέτει «λίπος» σβήνει. Όσοι έχουν ακόμη οικονομική αντοχή φοβούνται ότι η απώλεια «λίπους» θα τους εκθέσει αύριο σε κινδύνους, αλλά οι διαπλεκόμενοι εμφανίζονται να ανησυχούν αποκλειστικά για να περισώσουν όσον αέρα μπορούν περισσότερο από την φούσκα τους που έσκασε. Έτσι οι πτωχεύσαντες πολιτικοί προσποιούνται ότι διαθέτουν πολιτικό κεφάλαιο προς επανεπένδυση σε μια κοινωνία όπου τέτοια κεφάλαια έχουν πλέον μηδενική αξία.
Στο πλαίσιο αυτό είναι μάλλον λογικό να ακούς την κραυγή των διαπλεκομένων να απαιτεί: μην μηδενίζετε. Δεν μηδενίζουμε τίποτε, από μονοί σας μηδενιστήκατε, αλλά απλώς δεν είστε ικανοί να το καταλάβετε. Ίσως πάρει αρκετό χρόνο!

Υ.Γ.
Παρακαλείστε οι άνθρωποι του κ. Λουκά Παπαδήμου να τον ενημερώσετε ότι έχει διοριστεί πρωθυπουργός της Ελλάδας και όχι εκπρόσωπος τύπου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Για καλό το λέω...

Προπολεμικό το κλίμα στην ΕΕ

2011-12-06T09:00:00.002+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μεταξύ των διαφόρων ηθικοπλαστικών, συναισθηματικών και τρυφερών λόγων για την Ελλάδα, ο μετριότατος, συνταξιούχος πολιτικός Χέλμουτ Σμιτ, είπε και κάτι σημειολογικά ορθότατο: η Γερμανία εκδηλώνει στάση που παραπέμπει στη κουλτούρα και το πολιτικό κλίμα που προηγήθηκε του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Αυτή είναι και η προσωπική μου αίσθηση. Πράγματι το Βερολίνο νοιώθει να έχει παντού εχθρούς, ενώ δεν εμπιστεύεται τους φίλους του. Αισθάνεται ξανά περικυκλωμένο και αναζητεί διέξοδο από την οικονομική ασφυξία, με την οποία θεωρεί ότι το απειλεί το παγκόσμιο σύστημα. Αυτή τη φορά δεν είναι το Λονδίνο που δολοπλοκεί εις βάρος του, αλλά το χρηματοπιστωτικό λόμπυ, που, στα «μάτια» τους, μοιάζει να έχει απλώσει παντού τα πλοκάμια του. Δεν είναι ψέμα αυτό, αλλά η πολιτική στρατηγική, για να είναι επιτυχής μακροχρονίως, δεν θα πρέπει να χαράσσεται με φοβικά στοιχεία και την αίσθηση της «περικύκλωσης».

Ο νέος γερμανικός εθνικισμός, φαίνεται να αντανακλά σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό τα φοβικά χαρακτηριστικά της γερμανικής πολιτικής κουλτούρας των αρχών του 20ου αιώνα, τα οποία διαμόρφωσαν το κλίμα, ώστε να καταλήξουμε στην ευρωπαϊκή καταστροφή του 1914-1918. Θυμίζω ότι αυτόν τον πόλεμο δεν τον ήθελε κανείς, όλοι τον εξόρκιζαν, όλοι φρόντιζαν να διασκεδάζουν τις συνθήκες που αντικειμενικά διαμόρφωναν τις πιθανότητες να επισυμβεί, αλλά παρόλα αυτά όλοι κατά βάθος έτρεμαν με την ιδέα ότι αποτελούσε ένα σοβαρό ενδεχόμενο. Κατέστρωναν έτσι πολεμικά σχέδια επί σχεδίων και κινούντο διπλωματικά και οικονομικά αναλόγως, ώστε αν ξεκινούσε μια θερμή διένεξη, ο καθένας από την πλευρά του να βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση. Το 90% αυτών των κινήσεων, προετοιμασίας για μια παγκόσμια σύγκρουση από τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις γινόταν στο παρασκήνιο και μυστικά. Από το 1909 έως το 1914 η μυστική πολιτική, η μυστική διπλωματία και η μυστικότητα στους οικονομικούς σχεδιασμούς, αναπτύχθηκε σε τέτοιο βαθμό που ακόμη προκαλεί δέος στους ιστορικούς. Όλα κινούντο υπόγεια, ενώ το πνεύμα συνωμοτικότητας κυριαρχούσε σε όλα τα κέντρα των αποφάσεων, όπου κανείς δεν έμοιαζε να εμπιστεύεται τον Άλλο. Αυτά συνοδεύτηκαν από μια πολιτική παραφιλολογία και ένα κύμα πρωτοφανούς παραπλανητικής και προβοκατόρικης προπαγάνδας που κατασκεύαζε ο Τύπος της εποχής, σε συνδυασμό με επικίνδυνα οικονομικά ανοίγματα από όλες ανεξαιρέτως τις ευρωπαϊκές Μεγάλες Δυνάμεις, που δανείζονταν αφειδώς από εξωτερικές πηγές και όσοι δεν μπορούσαν, από εσωτερικές, ενώ δάνειζαν στη συνέχεια τους «μικρούς» συμμάχους τους, κυριολεκτικά τυχοδιωκτικά.

Προφανώς εκείνη η προπολεμική ατμόσφαιρα, ενώ εμφανίζει σημειολογικές αναλογίες με την σημερινή κατάσταση, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συγχέεται πολιτικά ή οικονομικά με το σύγχρονο αδιέξοδο της παγκοσμιοποίησης. Τα πολιτικά φαινόμενα δεν εξελίσσονται γραμμικά, ούτε ο δαρβινισμός στις κοινωνικές επιστήμες θα μπορούσε να θεωρηθεί ορθή οντολογική προσέγγιση της ιστορίας. Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι η ιστορία ΔΕΝ επαναλαμβάνεται. Ο τρόπος όμως ιστορικής τοποθέτησης των κοινωνιών, από παράγοντες εξουσίας και από μοντέλα διακυβέρνησης τείνει σε πολλές περιπτώσεις να αναπαριστά το σήμερα με επιτηδείως γνωσιολογικά διαμορφωμένες σχέσεις του παρελθόντος. Έτσι κατασκευάζεται το πολιτικό κλίμα.

Παρατηρώντας λοιπόν να δομείται σήμερα κλίμα που ανάγεται διαλεκτικά σε εκείνο του 1909-1914, δεν σημαίνει ότι υπάρχουν αναλογίες σε γεγονότα και στις σχέσεις μεταξύ των επιμέρους παραγόντων ισχύος, αλλά ότι το διεθνές σύστημα αντιλαμβάνεται και προβάλλει την τρέχουσα διάσταση της παγκόσμιας πολιτικής διένεξης με όρους πολιτικοοικονομικής ισχύος εκείνης της περιόδου πριν από το ξέσπασμα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τούτο είναι πολύ κρίσιμο για την εκτίμηση των εξελίξεων. Ξέρετε, τα γεγονότα διέπονται από μια «τύχη» και μια πολιτική ανάγκη που διαμορφώνει τις συνθήκες πιθανοτήτων για την εκδήλωση του «τυχαίου». Προσδιορίζοντας τους πολιτικούς όρους διαμόρφωσης της γενικής ατμόσφαιρας, η οποία εν τέλει δομεί και αναπαριστά την κοινή γνώμη, ουσιαστικά διακριβώνεις ένα σημαντικό μέρος των συνθηκών που προανέφερα. Το υπόλοιπο αφορά στην μορφή διακυβέρνησης και στις συγκυριακές, σχέσεις μεταξύ των παγκόσμιων παραγόντων (παικτών), οι οποίες ορίζουν και το συμφέρον του καθενός από αυτούς. Προσοχή, το συμφέρον (εθνικό, οικονομικό, στενά πολιτικό) δεν καθορίζεται από κάθε παίκτη αυθαίρετα, αλλά αποκλειστικά στο πλαίσιο των σχέσεων των παραγόντων που εμπλέκονται σε μια συγκεκριμένη μορφή διακυβέρνησης ( πχ. Παγκοσμιοποίηση), η οποία εσωτερικεύει και την συνεργασία και την διένεξη.

Άρα, στο βαθμό που διαπιστώνουμε προπολεμικό κλίμα στην ΕΕ, με σημειολογική αναφορά στην ατμόσφαιρα που προηγήθηκε του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, εννοούμε ότι η έννοια του συμφέροντος δομείται σε ένα παρόμοιο πλαίσιο αρχών, προκαταλήψεων, στάσεων και συμπεριφορών που παραπέμπουν στην πολιτική κουλτούρα των αρχών του 20ου αιώνα. Αυτό προφανώς επισημαίνει με αγωνία ο γηραιός πολιτικός Χέλμουτ Σμιτ, εστιάζοντας στην γερμανική στάση. Αν ήθελε όμως να ήταν απολύτως ορθή η προσέγγιση του, θα έπρεπε να «γενικεύσει», σχολιάζοντας την παγκόσμια κουλτούρα στην διεθνή πολιτική. Μπορεί η Γερμανία να είναι και πάλι ο κακός του κόσμου και να εμφανίζεται ή να συμπεριφέρεται ως «τρομοκράτης» ευρωπαϊκών λαών και της παγκόσμιας σταθερότητας, αλλά δεν είναι αυτή στην πραγματικότητα που δημιουργεί το πρόβλημα. Η κρίση προκύπτει από την σύγκρουση ενδοκαπιταλιστικών συμφερόντων, όπως ακριβώς συνέβη στην αρχή του περασμένου αιώνα. Η Γερμανία απλώς είναι ένας κεφαλαιώδης παράγοντας ισχύος, που βρίσκεται σε συγκυριακή αντίθεση με τον κυριαρχικό παράγοντα διαμόρφωσης και ελέγχου της παγκοσμιοποίησης, με τον οποίο συνδέονται οργανικά οι ΗΠΑ και η Μ. Βρετανία και σε μικρότερο ( και διαφορετικό βαθμό) οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες - και όχι μόνον αυτές.

Στην πραγματικότητα, ποτέ δεν υπήρξε Γαλλογερμανικός άξονας στην μεταπολεμική Ευρώπη μετά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Γάλλοι και Γερμανοί ήταν και παραμένουν οι βασικοί ανταγωνιστές στην ήπειρό μας. Αυτό που έγινε ήταν η συγκυριακή ευθυγράμμιση των συμφερόντων της αστικής τάξης της Γαλλίας και της αντίστοιχης της Γερμανίας, υπό την ηγεμονία του χρηματοπιστωτικού λόμπυ και την ενεργό πολιτική, οικονομική και διπλωματική «πίεση» των ΗΠΑ, τόσο την περίοδο του ψυχρού πολέμου, όσο και μετά. Στο βαθμό που οι χρηματιστές της Νέας Υόρκης και του Λονδίνου έρθουν σε ρήξη με την γερμανική κυβέρνηση θα μεταβληθεί και η σχέση Γαλλίας-Γερμανίας. Έχει παρέλθει ο καιρός που η πολιτική τάξη στη Γερμανία και τη Γαλλία ένοιωθε την ανάγκη της σύμπραξης, για να αντιμετωπισθεί από κοινού η ταπεινωτική για τους ίδιους παρέμβαση των Αμερικανών στα εσωτερικά τους ή στα εσωτερικά της ΕΟΚ/ΕΕ, ή αναφορικά με συμφέροντά τους που αρθρώνονταν σε άλλες ηπείρους η περιοχές της Ευρώπης. Αυτή η γαλλική κυβέρνηση και γενικότερα το πολιτικό σύστημα στη Γαλλία έχει πλέον ταυτιστεί σε μεγάλο βαθμό με την πολιτική των ΗΠΑ. «Κρέμονται» πλέον από τις ΗΠΑ, όπως πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ένοιωθαν την ανάγκη, έστω και με βαριά καρδιά, να συνεργαστούν στενά με το Λονδίνο και να αποταθούν για κάθε είδους βοήθεια στη κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Ενώ, λοιπόν, οι Γάλλοι ομιλούν καλύτερα παρά ποτέ την Αγγλική, οι Γερμανοί επιχειρούν να επιβάλλουν την δική τους (πολιτικοοικονομική) γλώσσα στην ΕΕ. Αυτό μέχρι τώρα, παρά την εμφανή ενόχληση των Γάλλων, δεν έχει οδηγήσει σε ανοιχτή σύγκρουση. Από κάτω όμως βράζει το καζάνι, όπως διαπίστωσε τις προάλλες και το DER SPIEGEL. Ασφαλώς και δεν γνωρίζω πότε και με αφορμή ποιο συμβάν θα ξεσπάσει ανοιχτή διένεξη μεταξύ της γαλλικής και της γερμανικής κυβέρνησης. Μπορώ όμως βάσιμα να στοιχηματίσω, ότι αυτό θα είναι έλασσον και πιθανότατα δεν θα αφορά στον πυρήνα του προβλήματος της κρίσης, έτσι ώστε να μην «εκτεθούν» ιδιαίτεροι στόχοι και αποκαλυφθούν μυστικές στρατηγικές. Τούτο δεν σημαίνει ασφαλώς ότι θα οδηγηθούμε σε πόλεμο με στρατιωτικά μέσα στην ήπειρό μας – δεν μπορώ ούτε καν να φανταστώ έναν τέτοιο πόλεμο ή ακόμη και έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο που θα ξεκινούσε κάπου αλλού αυτή τη φορά - ούτε καν ότι θα διαλυθεί τυπικώς η ΕΕ. Απλώς θα εισέλθουμε σε μια περίοδο έντονης καχυποψίας και αντιδραστικότητας από όλες τις πλευρές, που θα καθιστούν ολοένα και πιο προβληματική τη συνεργασία των δύο αυτών χωρών για την επίλυση προβλημάτων. Στο τέλος ως μέγα πρόβλημα θα εμφανισθεί η ίδια η Γαλλογερμανική συνεργασία και κάπου εκεί θα βιώσουμε την ουσιαστική, αν και όχι οπωσδήποτε τυπική, πολυδιάσπαση της ΕΕ.

Όμως μέχρι να φτάσουμε στο σημείο αυτό υπάρχει ακόμη πολύς χώρος – σε ότι αφορά τον χρόνο είναι άλλο ζήτημα – για να αναπτυχθούν διπλωματικές πρωτοβουλίες και επιτήδειες στρατηγικές από όλους τους κεντρικούς παράγοντες που διαμορφώνουν την δυναμική της κρίσης. Το φαινομενικά αποφασιστικό διακύβευμα αφορά στον ρόλο της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, καθώς η περίπτωση έκδοσης ομολόγων λαμβάνει ολοένα και περισσότερο περιθωριακά χαρακτηριστικά. Ο αμερικανικός παράγοντας σε συνεννόηση κυρίως με τους Γάλλους, κατάφερε με την αμέριστη βοήθεια της κυβέρνησης Παπανδρέου, να τοποθετήσει το ΔΝΤ ως παράγοντα στην διαχείριση χρέους της ευρωζώνης. Αυτό το οποίο αρχικά δεν άρεσε στην γερμανική πλευρά, αργότερα και πριν ενταχθεί η χώρα μας στον ατομικό μηχανισμό, φάνηκε ως καλή ιδέα που σήμερα επιχειρείται να αξιοποιηθεί για να απεμπλακεί η γερμανική κυβέρνηση από την ευθύνη άμεσης αναδιαμόρφωσης των θεσμών της ευρωζώνης και της ΕΕ προς μία κατεύθυνση που είτε δεν συμφέρει την ίδια, είτε θα δημιουργούσε πρόβλημα στην σχέση της με την Γαλλία και με τους υπόλοιπους ετέρους της. Έτσι σήμερα Γάλλοι και Γερμανοί επιχειρούν να «πετάξουν το μπαλάκι» στο ΔΝΤ, καθιστώντας το τον βασικό φορέα διαχείρισης της κρίσης με την άμεση μεταφορά κονδυλίων από τις Κεντρικές Τράπεζες της ευρωζώνης σε αυτό, ώστε να δημιουργηθεί ένα ειδικό ταμείο που θα χρηματοδοτεί τα προγράμματα στήριξης των πτωχευμένων κρατών-μελών. Ενώ η αμερικανική Fed δηλώνει κατ’ αρχήν διατεθειμένη να συμβάλει στην ενίσχυση αυτού του ταμείου, η αμερικανική διοίκηση αλλά και άλλες κυβερνήσεις μεγάλων περιφερειακών δυνάμεων, φαίνεται να εκφράζουν έντονο προβληματισμό, εστιάζοντας τόσο στις οικονομικές παραμέτρους του εγχειρήματος όσο και στην αλλαγή του θεσμικού πλαισίου του Οργανισμού που πιθανότατα θα απαιτηθεί.

Με την κίνηση αυτή, που θα απασχολήσει τις επαφές του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ κατά την επίσκεψη του στην Ευρώπη, οι Γερμανοί επιχειρούν να βγουν από την γωνία και να διεθνοποιήσουν το πιστωτικό πρόβλημα της ευρωζώνης, αποφεύγοντας τα «αγκάθια» που υπάρχουν στην διαβούλευση Γάλλων και Γερμανών κυρίως, αλλά και στην επιχείρηση να βρεθεί ένας κοινός τόπος αντιμετώπισης της κρίσης στην ΕΕ. Προφανώς πρόκειται για μια στην κυριολεξία διπλωματική πρωτοβουλία, η οποία όμως φέρνει την Ελλάδα πιο κοντά στο σημείο αποχώρησής της από την ευρωζώνη. Ουσιαστικά και με αυτήν την κίνηση τίθενται σε αμφισβήτηση οι «μηχανισμοί διάσωσης» της ΕΕ, που παράλληλα με τις δυσκολίες, που έχουν πάρει ανεκδοτολογική μορφή ως προς το PSI, δηλαδή την συμμετοχή των ιδιωτών στο «κούρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους, καταλήγουμε σήμερα να συζητάμε για τον τρόπο εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη και όχι για την μέθοδο διατήρησής της σε αυτήν. Το κλίμα και εντός και εκτός της χώρας μας είναι έτοιμο για να αρχίσουμε πάλι να συζητούμε και να θέτει το καθεστώς διλήμματα διασωστικού χαρακτήρα εκτός ευρωζώνης αυτή την φορά! Τούτο θα επιφέρει αναμφισβήτητα την καθυστέρηση στην κλιμάκωση των «εχθρικών» κινήσεων εντός του δυτικού συστήματος, δίχως να εξαφανιστούν οι προστριβές που σε δεύτερο στάδιο θα προκαλέσουν καθολική συμφόρηση και ακόμα πιο έντονες από σήμερα προστριβές.

Η Ελλάδα, όπως όλα δείχνουν θα βγει από την μέση για να ολοκληρωθεί η «ρήση» του κ. Παπανδρέου «η Ελλάδα πρώτη μπήκε στην κρίση» … πρώτη θα βγει από την ευρωζώνη! Γι’ αυτό την ευθύνη ασφαλώς φέρει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, με πρώτον και καλύτερο ασφαλώς τον πονηρά εγκαταλείψαντα τον πρωθυπουργικό θώκο, Γιώργο Παπανδρέου. Εντός του προπολεμικού κλίματος που διαμορφώθηκε στην ΕΕ, η πολιτικοεπιχειρηματική τάξη της χώρας έδειξε μοναδικό καιροσκοπισμό, παίζοντας το χαρτί της χρηματοπιστωτικής ελίτ, που τελικά πρώτα απ’ όλους έκαψε τον ελληνικό λαό, ο οποίος θα βιώσει μέχρι μυελού οστέων την μεγαλύτερη διεθνή κρίση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και που εμφανίζει σημειολογικές αναλογίες με την σύνθετη κρίση της πρώτης ολοκληρωμένης απόπειρας παγκοσμιοποίησης στις αρχές του περασμένου αιώνα.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διασπά την Ευρώπη

2011-12-04T09:00:00.002+02:00

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Αν διαθέταμε την αρετή της κριτικής γνώσης και την τόλμη να κατανοούμε τη ζωή και να δομούμε την πραγματικότητα κονστρουκτιβιστικά και όχι αφαιρετικά δεοντολογικά, παρασυρόμενοι από δογματισμούς και το κυρίαρχο πολιτικοοικονομικό μάρκετινγκ, θα αντιλαμβανόμαστε ότι η ΕΕ έχει μετατραπεί πλέον σε παράγοντα διάσπασης της Ευρώπης.

Με άλλα λόγια, η διακυβέρνηση της ΕΕ με φόντο την δημοσιονομική κρίση στην Ευρωζώνη, που μετεξελίχθηκε σε δομική κρίση της Ευρωζώνης, υπονομεύει την ίδια την Ενωμένη Ευρώπη, ως κοσμοπολιτική ιδέα (ενότητα μέσα από την διαφορετικότητα) και πολιτική στρατηγική (πολυπολικό διεθνές σύστημα).

Το πρόβλημα βρίσκεται - ως συνήθως - στην ηγεμονική αντίληψη της βιομηχανικής επανάστασης, σε συνδυασμό με την διάχυτη κουλτούρα του νεοφιλελευθερισμού: η ενότητα προκύπτει από την μηχανική της κοινής αγοράς, που βασίζεται στη κοινή πληροφορία, στην πολιτική συναντίληψη των οικονομικών σχέσεων και στον κοινό οικονομικό τρόπο διαμόρφωσης της αξίας. Εντός αυτού του πλαισίου, η πολιτική υπάρχει για να λειτουργεί ως μηχανισμός νομιμοποίησης και κοινωνικοποίησης οικονομικών σχεδίων και διακυβερνητικών προγραμμάτων, που δομούνται έξω από το εθνικό κράτος, έξω από κάθε δημοκρατικό έλεγχο. Έτσι, αντί η οικονομία να είναι το πολυεργαλείο και κρίσιμο τμήμα της στρατηγικής του πολιτικού, μεταβλήθηκε ο ίδιος σε στρατηγικό μέσο μιας ηγεμονικής κάστας που τελικά ορίζει το περιεχόμενο και την κατεύθυνση του μοντέλου μάθησης, ευημερίας, κυβέρνησης και δημοκρατίας.

Στις ΗΠΑ η κάστα αυτή (χρηματοπιστωτικό λόμπυ) έπνιξε εξ’ ολοκλήρου τον βιομήχανο με την είσοδό μας στη νέα χιλιετηρίδα, στο όνομα μιας νέας μεταβιομηχανικής εποχής, ενώ μετέτρεψε τους πολιτικούς και τυπικώς πλέον σε Μαριονέτες ενός αδιαφανούς και απολύτως αντιδημοκρατικού κέντρου, το οποίο ρυθμίζει την αξία μέσω του ελέγχου της κυκλοφορίας του χρήματος. Με αυτή την έννοια, ο βιομήχανος την γλύτωσε από τον εργάτη του, για να στραγγαλιστεί από τον πιστωτή του! Μην απορείτε λοιπόν, βλέποντας την αριστερά του οικονομισμού αμήχανη και ανίκανη να αντιδράσει! Η ολοκλήρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος προκάλεσε ένα είδος πολιτικο-ιδεολογικού ολοκληρωτισμού, τον οποίο, η αριστερά που γεννήθηκε ως λαϊκή, κοινωνική και φιλοσοφική απάντηση στην βιομηχανική εποχή του καπιταλισμού, δεν κατάφερε να κατανοήσει εγκαίρως, ώστε να αναδιοργανωθεί και να αντιδράσει κατάλληλα.

Αγαπητοί φίλοι, η Μεταμοντέρνα εποχή είναι εδώ. Ο μεταβιομηχανικός κόσμος έχει ήδη ανατείλει και έτσι νέες πραγματικότητες ορίζουν την ζωή στο σύνολό της: την σχέση δηλαδή παραγωγής-κατανάλωσης, μέσω νέων μορφών παραγωγής πλούτου, νέων διαδικασιών διαμόρφωσης της αξίας και νέων αντιλήψεων περί κυριαρχίας. Όλα τούτα οδηγούν σε αναζήτηση νέων παγκόσμιων μηχανισμών διαμόρφωσης των τιμών και νέων αναζητήσεων για την εφαρμογή σύγχρονων, ευέλικτων νομισματικών συστημάτων, που να ανταποκρίνονται στην λειτουργία αυτών των μηχανισμών.

Η Ευρώπη επανενώθηκε ακριβώς για να προετοιμαστούν οι επιμέρους χώρες να ενταχθούν σε τούτη την μεταμοντέρνα εποχή. Έτσι τουλάχιστον το οραματίστηκαν αυτοί που ελέγχουν τις ΗΠΑ και έτσι το ονειρεύτηκαν πολιτικοί ηγέτες στην ήπειρο μας, είτε επειδή αποτελούσαν τον ευρωπαϊκό μοχλό αυτών των αμερικανικών συμφερόντων, είτε επειδή διείδαν μια μεγάλη ευκαιρία θεμελίωσης ενός διακριτού πόλου ηγεμονίας στην ήπειρό μας υπό την εξουσία τους, είτε επειδή «μυρίστηκαν» νέες κερδοσκοπικές ευκαιρίες, είτε επειδή μέσω της ΕΕ, θεώρησαν ότι θα μπορούσαν να δομήσουν ή να διασφαλίσουν την εθνική τους/πολιτική τους οντότητα, είτε διότι δεν θα ήταν συνετό πολιτικά να πράξουν διαφορετικά, καθώς θα βίωναν έναν πολιτικά και κοινωνικά καταστροφικό αποκλεισμό. Μπορεί και πόλεμο, όπως πράγματι υπέστησαν κάποιοι που αποτελούσαν εμπόδιο για την δημιουργία της μεταβιομηχανικής Ευρώπης.

Σήμερα, τα θεμέλια μιας μεταμοντέρνας Ευρώπης έχουν τοποθετηθεί όχι απλά οικονομικά, αλλά και θεσμικά με την κοινωνικοποιητική τους έννοια, πέραν της νομικής. Αυτό δημιούργησε πολλές παρεξηγήσεις και απίθανες διαστροφές, σε σημείο να θεωρείται αυτονόητη η δοξασία ότι εμείς (οι αναπτυγμένοι Ευρωπαίοι) θα παράγουμε γνώση, σοφία και τεχνολογία, τα οποία θα καταναλώνει πληρώνοντας ακριβά ο υπόλοιπος κόσμος, για να τα ανταλλάσσει με πολύτιμα αγαθά του πρωτογενούς τομέα και αγαθά του δευτερογενούς την αξία των οποίων θα διαμόρφωναν από κοινού οι «σύντροφοι» της αγοράς, οι οποίοι δομούν τα συμφέροντά τους σε απόλυτη συνάρτηση με το χρηματοπιστωτικό λόμπυ. Ωραία ιδέα νεοαποικιακή μεν, αλλά βρε αδελφέ, με μεταμοντέρνα χρώματα και αρώματα!!

Η ιδέα αυτή, που μέσω της ΕΕ μεταβλήθηκε σε πολιτική πρακτική, οδήγησε στην στρεβλή ανάπτυξη των λεγόμενων Νέων Χωρών, που «προέκυψαν» μετά την Επανένωση και την αποσύνθεση του «σοβιετικού μοντέλου», και στην απόλυτη αποβιομηχάνιση χωρών όπως η Ελλάδα, που εντάχθηκαν στον σκληρό πυρήνα της Ένωσης, ο οποίος σύντομα έλαβε την μορφή της Ευρωζώνης. Το concept ευνοούσε πολλαπλά τη νέα Γερμανία και συγκυριακά τις γύρω περιοχές που ενσωμάτωναν υψηλή τεχνολογία και αποτελεσματική διοικητική οργάνωση, σε συνδυασμό με ένα σχετικά ευέλικτο κοινωνικό μοντέλο και ασφαλώς καλές προσβάσεις στους ανθρώπους του «έξυπνου χρήματος» και της «έξυπνης» διπλωματίας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Κάπως έτσι δομήθηκε η νέα απόπειρα ένωσης της Ευρώπης. Πάνω σε μια ηγεμονική ιδέα, δηλαδή, με νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά και μπόλικη πολιτική αυταρέσκεια, παντρεμένη με κοινωνική αμετροέπεια και μια γερή δόση δεσποτισμού απέναντι στον αναπτυσσόμενο κόσμο, τον οποίο προσεγγίζαμε όχι απλώς με εκμεταλλευτική διάθεση, αλλά με απολύτως πατερναλιστική και κυριαρχική νοοτροπία. Στους κόλπους της ΕΕ δεν αναβίωσε απλώς ο πιο ξετσίπωτος καπιταλισμός, αλλά και η πλέον ξεδιάντροπη πατριαρχία, ως αυτονόητα!

Δυστυχώς, η συνταγή αυτή, που κατασκευάστηκε με φαινομενικά αγνά υλικά, περιείχε μπόλικο δηλητήριο, το οποίο μόλις τον τελευταίο καιρό γευόμαστε κάμποσοι Ευρωπαίοι και περισσότερο οι πλέον «υπερβατικοί» από όλους, οι Έλληνες! Οι τζάμπα μάγκες με τις Ολυμπιάδες! Το δηλητήριο αυτό ενεργοποιήθηκε με την τεχνολογία του χρηματιστή από τις ΗΠΑ φυσικά, μια και οι Γερμανοί αρνήθηκαν να συνεργαστούν, ώστε από κοινού να πράξουν τα αντικοινωνικά δέοντα για να καλυφθεί η χρηματοπιστωτική φούσκα, που προκάλεσαν σε ασύλληπτο μέγεθος οι κερδοσκόποι τραπεζίτες, οι οποίοι πτώχευσαν ουσιαστικά τα «μαγαζιά» τους, στερώντας τους την ρευστότητα. Και να πεις ότι δεν τους προειδοποίησαν! Και να πεις ότι δεν συνεργάστηκαν με τους ανθρώπους τους στην Αθήνα, ώστε να επισπευσθεί η πιστωτική κρίση στην Ελλάδα, η οποία μια χαρά ταίριαζε στο μύθο περί «δημοσιονομικής κραιπάλης», διαφθοράς, κλπ, για να προηγηθεί της αντίστοιχης, επικείμενης κρίσης στην Ιρλανδία που ήταν μια καθαρή περίπτωση ναυαγίου του χρηματοπιστωτικού κέντρου!

Είδατε τι πρόσφερε στον (νέο) κόσμο ο κ. Παπανδρέου και όσοι με πάθος και ανιδιοτέλεια ασφαλώς τον υποστήριξαν; Ένα απαραίτητο όπλο στην μάχη επιβίωσης και επικυριαρχίας του χρηματοπιστωτικού λόμπυ, το οποίο όριζε παράλληλα και μια discursive practice, η οποία δομούσε το μήνυμα της χρεοκοπίας κρατών της ευρωζώνης μακριά από το πιστωτικό καθεστώς αυτό καθ΄ εαυτό! Τώρα μάλιστα με την εμπεριστατωμένη απειλή ότι η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ εισηγείται μια νέα μαζική εκτύπωση δολαρίων για να καλυφθεί τεχνητά και προσωρινά η πτώση των αξιών, εξαιτίας της πληγής που προκάλεσαν τα τοξικά χρηματοπιστωτικά παράγωγα, το Γερμανικό όραμα για ηγεμονία στη ήπειρό μας γίνεται εφιάλτης για τις χώρες του Ευρώ και για όσες είναι συνδεδεμένες με αυτό. Έτσι, το δηλητήριο στη «συνταγή ΕΕ», μετατρέπεται πλέον σε θανάσιμη απειλή για όλες ανεξαιρέτως τις χώρες. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η εύλογη κρατική αντίδραση είναι του τύπου, «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Μόνον που κάτι τέτοιο προϋποθέτει διαφορετικές πολιτικές από χώρα σε χώρα και τελικά την αποσύνθεση της ΕΕ, η οποία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να είναι μια «βελούδινη διαδικασία». Θα είναι μια τραυματική εμπειρία για τους επιμέρους λαούς σε κάθε περίπτωση.

Το ερώτημα είναι, αν υπάρχει περίπτωση η ΕΕ να αναμορφωθεί, έτσι ώστε να συστήσει μια δημοκρατική Ένωση της Ευρώπης, στη θέση του προβληματικού, οικονομιστικού, διακυβερνητικού μοντέλου που κυριαρχεί. Εδώ υπάρχουν αρκετές ενδιαφέρουσες απόψεις, οι οποίες δεν χωρούν σε αυτό το σημείωμα. Για τους δημοκράτες «ευρωπαϊστές» πάντα θα υπάρχει ελπίδα. Για τους «σκεπτικιστές» δεν υπάρχει λόγος για ελπίδα. Όσο για τους «ευρωλιγούρηδες», «και η τελευταία ελπίδα, είναι μια ελπίδα» για να μεταβληθεί η ήπειρός μας σε ΗΠΑ ή συνολικά σε επαρχία των ΗΠΑ. Σημασία όμως έχει, ότι η σημερινή διάσταση (διακυβέρνηση) της ΕΕ, εμφανίζεται ως παράγοντας που υπονομεύει καθοριστικά την πολιτική ένωση της Ευρώπης.

Τούτο αποτελεί δικαίωση των «ευρωσκεπτικιστών» δεξιών και αριστερών, μα περισσότερο από όλους αυτούς, των αντικαπιταλιστών «αντι-ευρωπαϊστών» , που πάντα προσέγγιζαν την Ένωση ως καπιταλιστικό κλαμπ. Το κακό όμως είναι ότι μέσα από τέτοιες ιδεολογικές δομές δεν μπορείς ποτέ να αναλύσεις ορθά την εξέλιξη του παγκόσμιου καπιταλισμού και να παρέμβεις στρατηγικά υπέρ των συμφερόντων των λαϊκών δυνάμεων, που υποκειμενικά υπερασπίζεσαι ως πολιτικός παράγοντας (κόμμα, κίνημα), ή αντικειμενικά επιδιώκεις να εκφράσεις ως σοσιαλιστική διακυβέρνηση. Το κρίσιμο είναι να κατανοηθεί ότι η σημερινή ενδοκαπιταλιστική διαμάχη που οδήγησε στην εκρηκτική αποκάλυψη των πολιτικών και οικονομικών αντιφάσεων οι οποίες ορίζουν και περιέχονται στο θεσμικό οικοδόμημα της ΕΕ, είναι αιτία, αιτιατός μηχανισμός και αποτέλεσμα της μετάβασης από την βιομηχανική στην μεταβιομηχανική εποχή για τουλάχιστον το δυτικό ημισφαίριο. Για το «καπιταλιστικό κλαμπ» αυτό είναι σαφές και προτάσσεται μια νέα μορφή ηγεμονίας υπό τον τύπο της «παγκόσμιας διακυβέρνησης», η οποία θα εναρμονίζει απολύτως το πολιτικό και οικονομικό σύστημα ΗΠΑ – ΕΕ, ώστε να μην υπάρξει διάσπαση της Ευρώπης και κλονισμός του μονοπολικού συστήματος υπό την επικυριαρχία της αμερικανικής διακυβέρνησης. Αν θέλαμε να μιλήσουμε μία κονστρουκτιβιστική γλώσσα, θα έπρεπε να αναζητήσουμε ένα εναλλακτικό ηγεμονικό πρότυπο σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, για να αντιτάξουμε σε αυτόν τον νέο ηγεμονισμό που με ωδίνες επιχειρεί να μας μεταφέρει από μια μορφή καπιταλιστικής οργάνωσης σε μια άλλη. Λέγοντας ότι δεν εξετάζω, γιατί δεν έχει σημασία για τους λαούς το «transition» και δεν με ενδιαφέρει το «transformation» του «καπιταλιστικού κλαμπ», είναι σαν να ονειροφαντάζεσαι ένα κάποιο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας στο κενό. Η ιστορία όμως ποτέ δεν «γράφτηκε» - ούτε σβήστηκε – στο κενό παρότι οι επαναστάσεις δομήθηκαν σε κενό εξουσίας!