Οι αμφιλεγόμενοι και οι …λεγάμενοι

Όταν με λίγα λόγια, λίγα χρήματα, σε λίγο χρόνο και δίχως σπατάλη πλουτοπαραγωγικών πηγών αλλάζεις το νόημα στα πράγματα, στις σχέσεις και ίσως την ίδια τη ζωή, θεωρείσαι αμφιλεγόμενος πολιτικός.

Αντίθετα όταν χρησιμοποιείς πολλά λόγια, ατέλειωτο χρόνο, μπόλικο χρήμα, ενώ ταυτόχρονα σπαταλάς πλουτοπαραγωγικές πηγές, είσαι "υπεύθυνος πολιτικός".

Αυτοί που ορίζουν στη κοινή γνώμη το περιεχόμενο και τις ποιότητες της πολιτικής δράσης, είναι οι ίδιοι που φέρουν την κύρια ευθύνη για τον εκχυδαϊσμό της πολιτικής στάσης.

Υπεύθυνος πολιτικός δεν είναι αυτός που διαπιστώνει τις δυσκολίες της διαχείρισης που προκαλεί η πολίτική του και ζητεί συναινέσεις, αλλά εκείνος που τολμά να οικονομεί πολιτικά και να πολιτικοποιεί οικονομικά, δίχως τελικά να φορτώνει τα transaction costs σε αυτούς που δεν μπορούν να πληρώσουν ή σε εκείνους που δεν θα μπορούν σε λίγο, στο βαθμό που μπορούσαν μέχρι σήμερα.

Ναι, μα ο τελευταίος δεν ορίζεται ως υπεύθυνος από τα ΜΜΕ.
Τόσο το καλύτερο…για σκέψου να τον θεωρούσαν οι νταβάδες ως τέτοιον !

Όταν τα ΜΜΕ λένε «κάντε κάτι» στους πολιτικούς, εννοούν κάντε κάτι να σωθούν οι νταβάδες και το καθεστώς, εντός του οποίου εντάσσονται οργανικά.

Η κοινωνία δεν έχει να φοβηθεί τη κρίση, όπως ακριβώς ο όμηρος δεν είναι λογικό να φοβάται την επιδείνωση της θέσης του δεσμώτη του - εκτός πια αν πάσχει από το σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Η κρίση είναι πολιτική και εκφράζεται οικονομικά και θεσμικά με όρους ασφάλειας, καθώς αυτή καθαυτή η ασφάλεια προσδιορίστηκε με όρους διασφάλισης των αγορών.

Τώρα, λοιπόν, φίλοι, που αμφισβητείται το σύστημα ασφάλειας των αγορών, επιχειρούν να μας πείσουν ότι κινδυνεύει η ατομική και η κοινωνική (!) μας ασφάλεια. Τώρα ανακάλυψαν την υπευθυνότητα, για να καλύψουν την αμετροεπή διάσταση της απύθμενες κοινωνικής ανευθυνότητας που διακρίνει νταβάδες και πολιτικούς αχυρανθρώπους τους ή/και μαριονέτες τους.

Ήρθε η ώρα των αμφιλεγόμενων να αντικαταστήσουν σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ζωής τους …λιγωμένους λεγάμενους. Δεν νομίζετε;

Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα. Αυτοί που προβάλουν τα οικονομικά αδιέξοδα της δημοκρατίας, προφανώς έχουν μπερδέψει τον οικονομικό φιλελευθερισμό με τον δημοκρατικό φιλελευθερισμό.
Είναι οι ίδιοι που μέχρι τώρα μας έλεγαν να κάνουμε υπομονή και να δείχνουμε ανοχή όταν περιορίζεται ή ευνουχίζεται η δημοκρατία, καθώς προέχει η αποτελεσματικότητα στη διαχείριση και την οικονομία.

Τους ξέρετε, είναι οι …υπεύθυνοι και οι σοβαροί.

Όχι άλλο «υπευθυνότητα», όχι άλλο «κοινή λογική», όχι άλλο… κάρβουνο στη δημοκρατία!

Έξοδος από το καθεστώς! Είναι η μόνη διέξοδος από την κρίση… και τη λένε ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: συμμετοχή, αναλογικά εκλογικά συστήματα, λογοδοσία, νομιμοποίηση των αποφάσεων σε ένα αυστηρό πλαίσιο διάκρισης των εξουσιών, εκδημοκρατισμός στα ΜΜΕ κλπ.

Αυτά τα ολίγα για …αρχή, αν μιλάμε υπεύθυνα!